صدای انترناسیونالیستی

نقد مارکسیستی دموکراسی بورژوایی   دموکراسی، برخلاف ادعای ایدئولوژی بورژوایی، شکل نهایی و جاودانه‌ی سازمان‌دهی جامعه نیست؛ بلکه محصول تاریخی مناسبات سرمایه‌داری و بیان سیاسی جامعه‌ای است که در آن، انسان‌ها اتمیزه و از یکدیگر و از توانایی‌های اجتماعی و انسانی خویش بیگانه شده‌اند و نیروی کارشان به کالا تبدیل شده است.   مارکس، در عین نقد ریشه‌ای این بیگانگی، از مبارزه برای دموکراسی در دوره‌ای که این مبارزه بیانگر پیشرفت تاریخی بورژوازی بود، حمایت می‌کرد؛ اما افق مبارزه‌ی پرولتاریا هرگز به تحقق دموکراسی محدود نمی‌شد. هدف، رهایی انسان از مناسبات طبقاتی و الغای خودِ پرولتاریا به ‌مثابه‌ی یک طبقه‌ی استثمار شونده بود.   چپِ سرمایه، با تبدیل دموکراسی به ارزشی ابدی و دفاع از نظم سیاسی موجود، نمی‌تواند افقی انقلابی برای رهایی طبقاتی ترسیم کند. پارلمان، انتخابات و رقابت احزاب، هرچند شکل‌هایی از مشارکت سیاسی را فراهم می‌کنند، در نهایت در چارچوب مناسبات مالکیت خصوصی، کار مزدی و سلطه‌ی سرمایه عمل می‌کنند و به باز تولید این مناسبات یاری می‌رسانند.   آزادی سیاسی در چارچوب جامعه‌ی سرمایه‌داری، به معنای رهایی انسان از استثمار نیست؛ بلکه در محدوده‌ی نظمی تعریف می‌شود که باز تولید استثمار و بردگی مزدی را ممکن می‌سازد. مبارزه‌ی پرولتری نمی‌تواند به انتخاب میان جناح‌های مختلف بورژوازی یا دفاع از یکی از اشکال حکمرانی سرمایه محدود شود. نیروی رهایی ‌بخش طبقه‌ی کارگر در خودسازمان‌یابی مستقل، مجامع عمومی، تصمیم گیری جمعی و گسترش مبارزه در مقیاس بین‌المللی نهفته است.   مسئله، نجات دموکراسی سرمایه‌داری نیست. مسئله، به زیر کشیدن نظمی اجتماعی است که در آن انسان‌ها تحت سلطه‌ی سرمایه زندگی می‌کنند. رهایی پرولتاریا تنها به دست خودِ پرولتاریا و از طریق الغای مناسبات سرمایه‌داری ممکن است.   #کمونیست_چپ   تماس از طریق تلگرام: @internationalists کانال تلگرام: https://t.me/intvoice ایمیل:  contact@internationalistvoice.org  وبسایت:  www.internationalistvoice.org ایکس(توییترسابق) : https://x.com/int_voice   

مالکیت اجتماعی، نه مالکیت خصوصی سرمایه «قطع ‌نظر از سیستم سهامی - که نوع حذف صنعت خصوصی بر مبنای خود سیستم سرمایه‌داری است و به میزانی که گسترش می‌یابد و محیط‌های تولیدی نوئی را فرا می‌گیرد، صنعت خصوصی را نابود می‌سازد، اعتبار برای تک‌ سرمایه‌دار یا کسی که به‌ مثابه یک سرمایه‌دار تلقی می‌شود، در درون مرزهای مشخص، دست‌یابی مطلق بر سرمایهٔ غیر و مالکیت غیر و لذا بر کار غیر را فراهم می‌سازد. استیلا نه بر سرمایهٔ خود، بلکه بر سرمایهٔ اجتماعی، تسلط بر کار اجتماعی را نیز به او می‌بخشد. خود سرمایه، خواه آن سرمایه‌ای که واقعاً شخص در اختیار دارد و یا در پندار و باور عمومی صاحب آن به ‌شمار می‌رود، فقط به ‌صورت زیربنای اعتبار درمی‌آید. این امر به‌ ویژه در مورد تجارت عمده ‌فروشی، که قسمت اعظم محصول اجتماعی از زیر دست آن می‌گذرد، صدق می‌کند. همهٔ موازین، کلیهٔ دلایل ایضاحی که هنوز کم‌ و بیش در درون شیوهٔ تولید سرمایه‌داری توجیه داشت، در اینجا ناپدید می‌شود. آنچه عمده ‌بازرگانِ سودباز به خطر می‌اندازد عبارت از مال خود نیست، بلکه دارائی اجتماعی است. بدین‌سان حکم مربوط به بیرون آمدن سرمایه از پس‌انداز نیز پوچ می‌شود، زیرا سودباز مزبور، درست به عکس، طلب می‌کند که دیگران برای وی پس‌انداز نمایند. تجملی که سودباز به رُخ می‌کشد و اکنون خود وسیلهٔ اعتبار گردیده است، تکذیب آشکاری است بر حکم دیگر مبنی بر امساک و پرهیز. تصورات که در مرحلهٔ کم ‌رشد‌یافته‌تر تولید سرمایه‌داری هنوز معنائی دارند، در اینجا کاملاً خالی از معنی می‌گردند. کامیابی یا عدم موفقیت، هر دو در اینجا به تمرکز سرمایه‌ها می‌انجامد و لذا موجب خلع‌ ید در بزرگ‌ترین ابعاد می‌گردد. در اینجا سلب مالکیت از تولیدکنندگان مستقیم فراتر رفته، به سرمایه‌داران کوچک و متوسط سرایت می‌کند. این سلب مالکیت مبدأ عزیمت شیوهٔ تولید سرمایه‌داری است و هدف آن تحقق دادن به این سلب مالکیت است؛ به ‌نحوی که سرانجام مالکیت وسایل تولید از همهٔ افراد سلب شود، وسایلی که با تکامل تولید اجتماعی دیگر از صورت وسایل تولید خصوصی و حاصل تولید خصوصی بودن خارج می‌شوند و فقط می‌توانند به صورت وسایل تولیدی باشند که در دست تولیدکنندگان مشارک قرار دارند و لذا، همچنان‌ که محصول اجتماعی آنها هستند، ملک اجتماعی آنان به شمار آیند. ولی این سلب مالکیت در درون خود سیستم سرمایه‌داری با سیمای متناقضی نمایش می‌یابد که در آن مالکیت اجتماعی به ‌وسیلهٔ عدهٔ معدودی تصاحب می‌شود، و اعتبار بیش از پیش به این عدهٔ معدود خصلت بخت‌آزمایان محض می‌دهد. نظر به اینکه در اینجا مالکیت در قالب سهام وجود دارد، حرکت و نقل ‌و انتقال آن صرفاً نتیجهٔ بورس‌بازی می‌شود که در آن ماهی‌های کوچک به ‌وسیلهٔ نهنگان و گوسفندان از سوی گرگان بورس بلعیده می‌شوند. در سیستم سهامی از ابتدا تضاد با شکل قدیم، که در آن وسایل تولید اجتماعی به صورت مالکیت خصوصی تظاهر می‌کنند، وجود دارد؛ ولی تحول به شکل سهامی خود باز در درون مرزهای سرمایه‌داری گرفتار است و لذا، به جای آنکه تضاد میان خصلت اجتماعی ثروت و دارائی خصوصی را حل کند، آن را فقط در قالب نوئی می‌ریزد.» برگرفته از جلد سوم «سرمایه»، اثر کارل مارکس، فصل ۲۷.   #کمونیست_چپ   تماس از طریق تلگرام: @internationalists کانال تلگرام: https://t.me/intvoice ایمیل:  contact@internationalistvoice.org  وبسایت:  www.internationalistvoice.org ایکس(توییترسابق) : https://x.com/int_voice 

لنین: انترناسیونالیسم چیست؟ "همهٔ خرده ‌بورژواها و عامیان کوته ‌فکر، درست مانند مرتدانِ کائوتسکیست، طرفداران لونگه، توراتی و همفکران آن‌ها، چنین استدلال می ‌کنند: دشمن به کشور من حمله کرده است؛ دیگر هیچ چیز دیگری به من مربوط نیست! اما سوسیالیست، پرولتر انقلابی و انترناسیونالیست به ‌گونه‌ای دیگر می‌اندیشد. ماهیت جنگ ــ اینکه ارتجاعی است یا انقلابی ــ به این بستگی ندارد که چه کسی حمله کرده یا دشمن در خاک کدام کشور قرار دارد؛ بلکه باید دید کدام طبقه جنگ را هدایت می‌کند و این جنگ ادامهٔ کدام سیاست است. اگر جنگی ارتجاعی و امپریالیستی باشد، یعنی دو بلوک از بورژوازی جهانیِ مرتجع، استثمارگر، سرکوبگر و امپریالیست آن را هدایت کنند، هر بورژوازی‌ای، حتی بورژوازی یک کشور کوچک، در این غارتگری شریک است. در چنین شرایطی، وظیفهٔ من، به ‌عنوان نمایندهٔ پرولتاریای انقلابی، تدارک انقلاب جهانی پرولتری است؛ تنها راه رهایی از وحشت‌های کشتار جهانی انسان‌ها. من نباید از منظر کشورِ «خودم» بیندیشم؛ زیرا چنین نگرشی، نگرش یک ناسیونالیست خرده‌ بورژوا است که نمی‌فهمد به عروسکی در دست بورژوازی امپریالیستی بدل شده است. باید از منظر مشارکت خود در تدارک انقلاب جهانی پرولتری، تبلیغ آن و تلاش برای نزدیک ‌کردن زمان وقوع آن بیندیشم. این است معنای انترناسیونالیسم؛ این است وظیفهٔ انترناسیونالیست، کارگر انقلابی و سوسیالیست واقعی." برگرفته از کتاب، انقلاب پرولتری و کائوتسکیمرتد، بخش «معنای انترناسیونالیسم چیست؟» - لنین   #کمونیست_چپ   تماس از طریق تلگرام: @internationalists کانال تلگرام: https://t.me/intvoice ایمیل:  contact@internationalistvoice.org  وبسایت:  www.internationalistvoice.org ایکس(توییترسابق) : https://x.com/int_voice 

علیه اقتصاد جنگی، ریاضت و سرکوب؛ ضرورت پیوند مبارزات جوانان با مبارزه مستقل طبقه کارگر   چندین هفته است که اعتراضات دانش ‌آموزان و دانشجویان علیه ریاضت اقتصادی  در آموزش در فرانسه ادامه دارد و اکنون به بلژیک، ایتالیا، آلبانی و کشورهای دیگر نیز گسترش یافته است. این اعتراضات را نمی ‌توان جدا از مناسبات طبقاتی حاکم بر جامعه درک کرد و گسترش آن‌ها به حمایت و همبستگی طبقه کارگر و انقلابیون نیاز دارد.   دولت‌ها با افزایش بودجه نظامی و گسترش صنایع تسلیحاتی، منابع اجتماعی را از آموزش، بهداشت، مسکن و دیگر نیازهای انسانی به سوی ماشین جنگی سوق می‌دهند. هزینه این سیاست‌ها را طبقه کارگر از طریق تورم، کاهش قدرت خرید، فشار بر دستمزدها، بیکاری و تشدید استثمار می‌پردازد.   با این حال، خشم و اعتراض، هر قدر گسترده باشد، بدون سازمان‌یابی جمعی و پیوند با مبارزه کارگران نمی‌تواند به نیرویی تعیین ‌کننده تبدیل شود. راه پیشروی، گسترش مبارزه از مدارس و دانشگاه‌ها به محیط‌های کار، محلات و دیگر عرصه‌های زندگی اجتماعی است.   احزاب بورژوایی و اتحادیه‌های کارگری، نمی‌توانند افقی برای رهایی طبقاتی ترسیم کنند. در برابر اقتصاد جنگی، ریاضت و سرکوب، مبارزه مستقل و بین‌المللی طبقه کارگر، با مشارکت جوانان کارگر، می‌تواند افق رهایی از استثمار و جنگ را بگشاید.   مجامع‌ عمومی مستقل، کمیته‌های مبارزاتی و تصمیم ‌گیری جمعی از پایین، ابزارهای ضروری برای گسترش همبستگی و تداوم مبارزه هستند. افق این مبارزات در آن است که طبقه کارگر، با حفظ استقلال و سازمان‌یابی خود، به نیرویی محوری در گسترش مبارزه تبدیل شود و اعتراضات دانش ‌آموزان و دانشجویان را در چارچوب مبارزه طبقاتی خود پیوند دهد. در برابر اقتصاد جنگی، ریاضت اقتصادی و سرکوب پلیسی، همبستگی مستقل و بین‌المللی کارگران و جوانان می‌تواند راه را برای گسترش مبارزه طبقاتی و گشودن چشم‌ اندازی نوین هموار کند.   #کمونیست_چپ   تماس از طریق تلگرام: @internationalists کانال تلگرام: https://t.me/intvoice ایمیل:  contact@internationalistvoice.org  وبسایت:  www.internationalistvoice.org ایکس(توییترسابق) : https://x.com/int_voice