مصدع اوقات

مشکل اصلیم با این زندگی اینه که چرا مدلش باید جوری باشه که بیشتر وقتمون با فکر کردن درمورد آینده و عاقبت تصمیماتمون بگذره، همش باید درحال پیش‌بینی تاثیر مهره‌ای که می‌خوای حرکت بدی باشی، جامعه هم جوریه که باید به فکر تاثیراتی که روی افکار اطرافیان می‌ذاری هم باشی. من حتی وقتی تو پروسه پیشرفت و رشد کردن هم هستم خسته می‌شم، یهو وسط راه می‌شینم روی جدول و به این فکر می‌کنم که اصلا پیشرفت و رشد چیه؟ دارم واسه به‌دست آوردن چه‌چیزی اینقدر اذیت می‌کنم خودمو؟ اصلا چه کاری انجام بدم اذیت نمی‌شم؟ وسط یه شطرنج گیر کردم که نمی‌دونم مهره منم یا بازیکن، سفیدم یا سیاه، باید کیو با چه حرکتی شکست بدم؟ همه‌چی روم سنگینی می‌کنه، اهداف کوچیک‌ترین کارها مثل آب خوردن هم برام بی‌ارزش شدن. چیزی که ازش مطمئنم اینه که تا ابد تو این مبارزه می‌مونم و فقط فضای رینگ قراره عوض بشه، وقت کردی بهم سر بزن.

آدمیزاد تا عزیزی رو از دست نده نمی‌فهمه چرا این همه انسان در طول تاریخ دوست داشتن باور کنن که دنیای بعد از مرگی هم وجود داره

تعطیل شو تهران خوارکسده. ازت متنفرم لعنتی.

من بعد از کلی فکر و تحقیق فهمیدم وقتی بزرگ شدم می‌خوام چی بشم. می‌خوام بمیرم.

قبلا واسه فهمیدن میزان آلودگی هوا باید دنبال برج میلاد میگشتیم ببینیم معلومه یا نه الان چهارتا خیابون اونور تر هم لود نشده، باید برم جلوتر تا مپ باز شه. حشمت کرایست @zhazhkha

یک ساعته که گریه نکردم و به نظرم این یه رکورد فوق‌العاده‌ست.

کاش این زندگی مادرجنده یه‌جوری رفتار کنه که اجازه بده دو دقیقه این کیرم رو از توش دربیارم. خسته شدم بخدا

وقتی یه مرد میگه: "دخترا جنده شدن، به همه میدن" باید اینجوری بشنویدش: ‏"کونم داره از این میسوزه که دخترا دوست پسر دارن و مشکلی با سکس ندارن، اما دهن من نمیرینن و واسه همین دارم گریه میکنم" مادر اره ها @zhazhkha

📃 رشته توییت: 🔹 با یه کِرِم صورت تو‌ دستش رو به دوربین می‌گه «خیلی خری اگه پارتنرت فلان کارها رو باهات کرد و تیپ‌پا از رابطه ننداختیش بیرون.» شرم دادن و تحقیر کردن آدم‌ها در نقطه‌ی آسیب پذیری‌شون، می‌تونه نوعی پاسخ به صدای شرمِ درونی‌ شده باشه. مثلاً فرض کنین: 🔹 در کودکی، مادری داریم که با هرچیزی که ما دوست داریم، به اسم اینکه صلاحِ ما رو بهتر می‌دونه مخالفت می‌کنه. اگر هم اعتراض کنیم، تبدیل می‌شیم به یه بچه‌ی قدرنشناس و بی‌عقل. پس به مرور در ما یه ادراکی شکل می‌گیره که اگر چیزی رو دوست داریم که به صلاح‌مون نیست، خیلی خریم و شرم بر ما. 🔹 و خب این درد خیلی عمیقه. برای همین هرجا فرصت پیدا کنیم، فشارِ این درد و خشمِ نهانی که از مادر داریم رو روی بقیه خالی می‌کنیم. مثلا اگر آدم‌هایی رو می‌بینیم که به چیزی علاقه دارن که به صلاح‌شون نیست، بهشون می‌گیم خیلی بی‌عقل و خرین. همون کاری که مادر با ما کرده. 🔹 قبل از تولید محتوا، برید پیشِ یک متخصص امن و حال این شرم عمیقِ درونی شده رو خوب کنین که لحظه به لحظه روی فالوئرهاتون سر ریز نشه. شرم دادن به آدم‌ها در دردهاشون، شده بهانه جذب فالوئر. بیرون گود می‌شینیم و بدون اینکه از تاریخچه‌ی درد آدم‌ها خبر داشته باشیم، به این و اون می‌گیم خر. 🔹 روانشناس در اتاق درمان خیلی وقت‌ها با فردی در ارتباطه که می‌دونه چی براش خوبه و چی بده ولی احساسِ قدرت نمی‌کنه تا بر اساسش عمل کنه. اینجا روانشناس دنبال زخم می‌گرده. برای مثال: 🔹 دختری که پارتنرش وسط اتوبان از ماشین پرتش می‌کنه بیرون ولی هنوز پیگیرِ پسره است، یه زخمی درونش سرباز کرده و قطعا در رابطه با هر کسی، یه جورِ خاصی خون‌ریزی می‌کنه. با پدر یه جور، با پارتنر یه جور. این دختر، همینجوریش درگیر شرمه. بیشتر شرم دادن بهش چه کمکی می‌کنه؟ 🔹 اگر به اسم خیر و صلاحِ بقیه، بهشون شرم می‌دین، شما توی همون چرخه‌ی آسیبین، فقط اون تعداد فالوئر، نمی‌ذاره زخم‌تون رو ببینین. «Javad Foroozan» @sut_tw

لطفا قبل از مصرف تکان دهید

پول دادن به عنوان کادوی تولد به دانشجو یعنی بیا عزیزم با کادوت برا خودت پیاز سیب‌زمینی و دستمال کاغذی و مایع لباسشویی بخر

زنده بودن برای من خالی از معناست، خالی از هر معنایی که می‌تونه بهم جون ببخشه و از کف این زمین سرد بلندم کنه. مثل مرد میانسالی‌ام که تو پیج فیکی که با عکس زن‌های توپر و سفید درست شده و تو کپشن نوشته شده «خیلی تنهام»، شماره‌ش رو کامنت میکنه و عکس پروفایلش هم یه سلفی از خودش رو مبل خونشونه‌.

هروقت احساس کردی زشت هستی و نیاز داری یه آدم زشت ببینی تا احساس بهتری پیدا کنی برو جلو آینه