M9you

بسیاری از آنچه در دیگران محکوم می‌کنیم، گاه بازتاب چیزی است که هنوز در خود نشناخته‌ایم.

سایه یک مسئلهٔ اخلاقی است که کل شخصیت انسان را به چالش می‌کشد؛ زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند بدون تلاشِ اخلاقیِ قابلِ توجه از وجود سایه آگاه شود.

اگر سایه خود را نشناسی، آن را روی دیگران فرافکنی خواهی کرد. نقص‌های خودت را در آن‌ها خواهی دید و به همین خاطر، از آن‌ها متنفر خواهی شد.

شخصیت بدون سایه، شخصیتی تخت، بی‌روح و پلاستیکی است. کسی که ادعا می‌کند هیچ ویژگی منفی یا تاریکی ندارد، در واقع یک نقاب (پرسونا) به صورت زده است. تمامیتِ انسان زمانی حاصل می‌شود که او بتواند با تاریکی‌هایش آشتی کند، نه اینکه وانمود کند فرشته است.

سایه، آن بخش تاریک، ناخودآگاه و ابتداییِ درون ماست که با معیارهای آگاهانه و مورد پسند جامعه همخوانی ندارد. سایه صرفاً شرور نیست، بلکه مثل یک حیوانِ اهلی‌نشده، وحشی و بدوی است. اگر سایه را نادیده بگیرید، او از تاریکی ناخودآگاه به شما حمله خواهد کرد؛ به صورت رفتارهای تکانشی، خشم‌های ناگهانی یا افسردگی‌های بی‌دلیل.