ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید

خیلی وقت بود که دنبال خودم می‌گشتم. ولی یه چیز جالبی پیدا کردم که دوباره داره حس سرزندگی بهم می‌ده. امید نیست، فقط می‌دونم حال و حسم جوریه که می‌خوام ادامه بدم. پذیرشی درونم هست. نمی‌دونم پذیرفتن چه چیزی. حس ترس برای گم‌کردن دوباره‌ش هم دارم ولی منطقیه. ترس از آدم‌ها؟ نه، دیگه نمی‌تونن باعثش بشن. پس چی؟ فقط مرگ.

چیزی که الان متصورم اینه که توی یه جنگل پر از مه بودم با درخت‌های خیلی گنده گنده و سر به فلک کشیده که داشتم تک‌تک‌شون رو بغل می‌کردم. بوی سرسبزی و نرمیِ خزه و حس رطوبت و تن قشنگ درخت.

اگه می‌تونستم می‌رفتم سمت نوروساینس.

امروز خیلی خجسته هستم و فیلسوف. 😈

تالاسوئیسم: مکتب خودشناسی از دریچه‌ی دریا. دریا را نگاه کن. از بیرون فقط سطحی آبی می‌بینی، آرام یا موج‌دار. اما زیر آن سطح، جهانی در جریان است. زندگی‌ای که از بیرون هرگز حدس زده نمی‌شود. انسان هم همین‌طور است. تالاسوئیسم بر پنج اصل بنا شده: ۱. بی‌کرانگی درون: درون هر انسان، مثل دریا، مرزی ندارد. خودشناسی مقصد نیست؛ سفری بی‌پایان است. ۲. عمق پنهان: هرکس لایه‌هایی از خود دارد که هنوز حتی خودش هم به آن‌ها نرسیده. آنچه از بیرون دیده می‌شود، تمام ماجرا نیست. ۳. دوگانگی آرامش و بی‌رحمی: دریا هم آرام است و زیبا، هم خشن و بی‌رحم. انسان نیز همین دوگانگی را در خود دارد؛ خودشناسی راستین، پذیرفتن این دوگانگی‌ست، نه انکارش. ۴. تغییر به‌مثابه‌ی ماهیت: تغییر، مثل موج، گاهی می‌سازد و گاهی ویران می‌کند. این دوگانگی را نباید قضاوت کرد؛ باید مشاهده کرد و پذیرفت. چون تغییر، نه اتفاقی بیرونی، بلکه ذات و طبیعتِ خودِ درون است. ۵. چندگانگی مسیرها: هیچ راه واحدی به عمق نمی‌رسد. تنهایی، بحران، هنر. هرکدام دری‌ست به‌سوی خودشناسی، نه نقشه‌ای از پیش تعیین‌شده. رابطه‌ی هنر و عمق دوطرفه است: گاهی عمقِ درون به هنر راه می‌برد، گاهی هنر دری می‌گشاید به‌سوی عمقی که نمی‌شناختیم.

هر تجربه‌ای، لذت‌بخش یا دردناک، پتانسیل رسیدن به عمق را دارد، اگر بگذاریم واقعاً لمس‌مان کند، نه اینکه از آن بگریزیم. - دریا نمی‌جنگد که آرام باشد یا خروشان؛ او فقط هست، در هر حالتش.

تالاسوئیسم می‌گوید: تو هم همین‌طور باش.

دارم متنش رو می‌نویسم. 😌

تالاسوگراهای قشنگ‌مون کجان؟

بنده از همین الان مکتب تالاسوئیسم رو بنیان می‌نهم.

برید کیف کنید از این اطلاعات نابی که در اختیارتون گذاشتم. 🥳

و به کسی که عاشق دریاست می‌گن تالاسوفیل و به ترس از دریا می‌گن تالاسوفوبیا.

و جالب‌تر بیماری تالاسمی هست که گویا اولین بار این بیماری ژنتیکی توی آدمای اطراف دریای مدیترانه که نزدیک یونان ایناست، شناسایی شده و اسمش رو گذاشتن تالاسمی.

الان تحقیق کردم و گویا به دریا‌تراپی می‌گن تالاسوتراپی. این کلمه از تالاس که یه کلمه‌ی یونانیه و به معنی دریا هست، گرفته شده. که میان از آب دریا و جلبک‌های دریایی و گِل دریایی و آب‌وهوای ساحلی دریا استفاده می‌کنن.

دلم دریاتراپی می‌خواد.

آره. منم دیگه سنم از این‌که بی‌تفاوتی و بی‌توجهی آدما برام جذاب باشه، گذشته. الان فقط باید همه‌چی رو و بدون‌ سیاست‌بازیِ کودکانه باشه.

آره. منم دیگه سنم از این‌که بی‌تفاوتی و بی‌توجهی آدما برام جذاب باشه، گذشته. الان فقط باید همه‌چی رو و بدون‌ سیاست‌بازی کودکانه باشه.

مکاتبه با استادراهنما واقعا ترسناکه. تماس استادم که افتاد رو گوشیم واقعا لکنت گرفتم پشت گوشی. الانم هنوز استرسه از بین نرفته. با این‌که بنده‌خدا خیلی با آرامش و مهربونیت صحبت کرد.

خونه خوبه. بوی خونه. آدمای خونه. دیوارای خونه، گل‌های خونه، غذاهای خونه، کتاب‌های خونه، نور خونه، پنجره‌های خونه، اکسیژن خونه، فرش‌های خونه. شب‌های خونه. خونه. خونه. خونه. خونه. خونه. من توی خونه.

خونه خوبه. بوی خونه. آدمای خونه. دیوارای خونه، گل‌های خونه، غذاهای خونه، کتاب‌های خونه، نور خونه، پنجره‌های خونه، اکسیژن خونه، فرش‌های خونه. خونه. خونه. خونه. من توی خونه.