ریشه در اعماق اقیانوس دارد شاید

کو اون: «من کلکسیونی زنده‏‌ام؛ در میان زیگ‌زاگ گیج‌کننده‌ی شصت تریلیون سلول و همه مست.»

بابا کاش یکی این اموجی رو حذف کنه از پک.

این آهنگ واقعا قشنگه. هر جمله‌ش.

می‌خواستم درخت بشم، میوه بدم برات...

چه زود گذشت.

یه دیالوگی که توی فیلم The Best Offer 2013 توجهم رو جلب کرد، این بود: «هیجانات انسان مثل کار هنری می‌مونه، می‌تونه جعل شده باشه. شبیه اصل به نظر می‌رسن ولی جعلی‌ان. لذت، درد، تنفر، بیماری، بهبودی و حتی عشق.»

یه دیالوگی که توی فیلم The Best Offer 2013 توجهم رو جلب کرد، این بود: «هیجانات انسان مثل کار هنری می‌مونه، می‌تونه جعل شده باشه. شبیه اصل به نظر می‌رسه ولی جعلی‌ان. لذت، درد، تنفر، بیماری، بهبودی و حتی عشق.»

آدم وقتی با چشم کتاب می‌خونه، یه صدایی رو می‌شنوه که داره واژه‌ها و جمله‌ها رو بلند بلند بیان می‌کنه ولی فقط توی سرت. حقیقتش نمی‌دونم اون صدا، صدای خودم بود یا صدای کسی دیگه؟ هرچه بیشتر دقت می‌کردم به اون صدا، غریب‌تر به نظر می‌رسید.

وسط کتاب خوندن یهو صدای خواننده‌ی توی سرم برام ناآشنا اومد. حتی وقتی آدم با چشم کتاب می‌خونه هم یه صدایی رو می‌شنوه که داره واژه‌ها و جمله‌ها رو بلند بلند می‌خونه ولی فقط توی سرت. حقیقتش نمی‌دونم اون صدا، صدای خودم بود یا صدای کسی دیگه؟ هرچه بیشتر دقت می‌کردم به اون صدا، غریب‌تر به نظر می‌رسید.

می‌تونید این شعر حسین منزوی رو به مناسبت زادروزش با صدای علیرضا قربانی بشنوید.

از این‌جا که نه، از این‌جا معلومه انگار رو سطحه خب، هر چی نزدیک‌تر شی اونم می‌ره به عمق، به این می‌گن شکست نور. یه چند باری من سعی خودمو کردم که بگیرمش، نتیجه‌ش این زخما شد که می‌بینی، به اینم می‌گن شکست من...