خاموش

دیگر تمام شد..! من به خانه رسیده ام. آخ که این خانه، چه گرم و امن و روشن است. سقف «حال»ش بلند، پنجره‌اش رو به آسمان «حضور»، باز ساعتش به وقت «اکنون» کوکِ کوک، و چای پر از «شُکر»ش همیشه به راه. من به خانه رسیده ام دیگر اثری از ترس از «نرسیدن»ها و «نشدن»ها باقی نمانده است، که من پس از پرسه زدن در کوچه‌های رنگارنگ این شهر، سرانجام‌ قرارِ دل را در کُنج امنِ این خانه‌ی همیشه روشن یافته ام من به خانه رسیده ام. دیگر نیازی به گشتن در هیچ دُکّانِ پر زرق و برق و نقش و خیالی نیست، که من پس از سالها گشت و گذار در این بازار عطاران، خوش بوترین عطر را بر آن قبای سپید عشق، در بطن قلب خویش یافتم. من به خانه رسیده ام. دیگر برای قرض گرفتن کمی دلخوشی، نیازی به کوبیدن درب خانه‌ی همسایه نیست، که من کنار همین پنجره‌ی رو به آسمان حضور، شوق ‌و شعف از آن شادیِ بی سبب را نفس کشیده‌ام. من در این خانه امنم من در این خانه شادم من در این خانه عاشقم. اینجا همه چیز ساکن است اینجا معبد بی سوالی‌ست اینجا عاری از مجادله و حسرت اینجا سرای بی نیازیست من به خانه رسیده ام. من پس از عبور از دالان تاریک سوگ، پس از نجات از هجوم تازیانه ذهن، پس از سربلندی در آزمون خطیر عشق، پس از تاب آوری از درد مقدس هجر… این کوی خرابات را بجان خریده و به درب این خانه‌ی همیشه سبز رسیده ‌ام. اینجا، پایان جستجو ست.. من به خانه رسیده ام. #نازنین (به وقت تولد از رَحِم تاریک ذهن…)