In Treatment (تحت درمان)

🧠شاید بحران میانسالی، نشانه‌ی فروپاشی نباشد؛ نشانه‌ی بیدارشدنِ بخشی از ما باشد که سال‌ها پشت نقش‌ها پنهان مانده است. 🌱از نگاه یونگ، نیمه‌ی اول زندگی بیشتر صرف ساختنِ یک «خودِ بیرونی» می‌شود؛ هویتی که برای پذیرفته‌شدن، موفق‌شدن و پیدا کردن جایگاه‌مان در جهان به آن تکیه می‌کنیم. اما جایی در نیمه‌ی دوم زندگی، ممکن است همان چیزهایی که روزی مهم و معنا‌دار بودند، دیگر ما را راضی نکنند. ✨موفقیت، جایگاه، تأیید دیگران یا حتی نقش‌هایی که سال‌ها با آن‌ها خودمان را تعریف کرده‌ایم، ناگهان رنگ ببازند. یونگ این لحظه را صرفاً بحران نمی‌بیند؛ بلکه آن را دعوتی می‌داند برای کنار گذاشتنِ نقاب‌ها و نزدیک‌شدن به خویشتنِ اصیل. ✅شاید بعضی از خلأها، نشانه‌ی گم‌شدن نباشند؛ نشانه‌ی آغازِ بازگشت به خود باشند. https://t.me/intreatmentpsy‌

اگه دانشجوی ارشد روانشناسی در مازندران هستی و فرد فعال و دارای تایم آزاد هستی و دنبال رزومه خوبی هم هستی، پیام بذار تا در مورد یک همکاری گفتگو کنیم. ترجیحاً شرق مازندران. @Arman_khazaei

در کتاب Understanding Human Nature به ایده‌ای اشاره می‌کند که هنوز هم تازه به نظر می‌رسد. او معتقد بود: بیشتر آدم‌ها، آن چیزی نیستند که فکر می‌کنند هستند؛آن چیزی هستند که سال‌ها تلاش کرده‌اند نباشند. آدلر می‌خواست بگوید گاهی شخصیت ما،بیشتر از آنکه از خواسته‌هایمان ساخته شده باشد، از ترس‌هایمان ساخته شده است. 🟡یکی آن‌قدر مهربان است،چون از طرد شدن می‌ترسد. 🔵یکی همیشه قوی به نظر می‌رسد،چون از آسیب‌پذیر بودن می‌ترسد. ⚪️یکی مدام موفقیت را دنبال می‌کند،چون عمیقاً از بی‌ارزش بودن فرار می‌کند. گاهی اگر بخواهیم خودمان را بشناسیم، باید فقط نپرسیم: 🔳من چه کسی هستم؟ باید بپرسیم: تمام عمر، از تبدیل شدن به چه کسی فرار کرده‌ام؟

وَر هنری داری و هفتاد عیب دوست نبیند به جز آن یک هنر 🌱سعدی

✅بعضی آدم‌ها ارزش حضورت را فقط وقتی می‌فهمند که دیگر به تو دسترسی ندارند. تا وقتی کنارشان هستی، حضورت بخشی از وضعیت عادی زندگی‌شان می‌شود. اما وقتی فاصله می‌گیری یا رابطه تمام می‌شود، تازه فقدان را حس می‌کنند. ✨روان‌شناسی این پدیده را تا حدی با زیان‌گریزی توضیح می‌دهد؛ یعنی مغز انسان معمولاً از دست دادن را شدیدتر از به‌دست آوردن تجربه می‌کند. 🌱اما یک نکته مهم وجود دارد: هر برگشتنی، نشانه‌ی تغییر نیست. بعضی‌ها فقط از نبودنِ تو ناراحت‌اند، نه از رفتاری که باعث رفتنت شد. ✨پس قبل از اینکه به یک رابطه برگردی، از خودت بپرس: آیا او واقعاً تغییر کرده، یا فقط از فقدان تو ترسیده است؟ https://t.me/intreatmentpsy‌

راه ارتباطی ما با همان دردها و زخم‌هاست، همان‌ خط ثابت همیشگی. نشسته‌ام و در مورد دردهایم می‌نویسم، با نوشتن به آنها تلنگری می‌زنم تا ببینم هنوز زنده‌اند یا نه. می‌خواهم بنویسم، اما این بار نه برای زنده نگه‌داشتنِ دردها؛ برای خاکسپاریِ باشکوهشان. اگر بمیرند، شاید اولین بار باشد که صدایِ خودم را می‌شنوم. #آرمان_خزائی

🧠 یک دقیقه | یک مقاله چرا بعضی عذرخواهی‌ها بدتر از سکوت است؟ «ببخشید اگه ناراحت شدی.» «متأسفم، ولی تو هم...» «معذرت می‌خوام، ولی منظورم این نبود.» آشناست؟ این‌ها عذرخواهی نیستند و مغز طرف مقابل دقیقاً این را می‌فهمد. 🔬 پژوهش: پژوهشگران نشان داده‌اند که عذرخواهی مثل یک قول عمل می‌کند؛ یعنی انتظارِ جبران و بهبود ایجاد می‌کند. اما اگر این انتظار برآورده نشود، اعتماد بیشتری از بین می‌رود تا زمانی که اصلاً عذرخواهی‌ای انجام نشده باشد. 📊 یافته‌های کلیدی: • تکرار عذرخواهی برای اشتباهات مشابه، اثر آن را کاهش می‌دهد و حتی می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد. • عذرخواهی زمانی مؤثر است که پشیمانی، پذیرش مسئولیت، تلاش برای جبران و درک دیدگاه فرد آسیب‌دیده را در بر بگیرد. • وقتی عذرخواهی به‌جای تمرکز بر آسیب واردشده، از رفتار خود دفاع می‌کند، نیازهای روان‌شناختی فرد مقابل را بیشتر نادیده می‌گیرد. • مغز یک عذرخواهی ناقص را بیشتر به‌عنوان «فرار از مسئولیت» تفسیر می‌کند تا نشانه‌ای از پشیمانی. 💡 تفاوت یک عذرخواهی واقعی با یک عذرخواهی آسیب‌زننده در این است که اولی می‌گوید: «درد تو را می‌بینم.» اما دومی فقط می‌خواهد هرچه زودتر ماجرا تمام شود. مغز انسان این تفاوت را احساس می‌کند، حتی اگر نتواند آن را به زبان بیاورد. بعضی عذرخواهی‌ها زخم را نمی‌بندند؛ فقط نمک روی آن می‌پاشند. ❓ آیا تا به حال عذرخواهی‌ای شنیده‌ای که بعد از آن، احساس کردی حالِت حتی بدتر شده است؟ چه چیزی در آن کم بود؟ 📚 منبع: Redelmeier, D. A., & Shafir, E. (2025). Psychology insights on apologizing to patients. Journal of Hospital Medicine, 20(8), 754–759.

گفتمش: دل بُردی از ما، جانِ من، مقصد کجاست؟ گفت: عاشق را نَشاید پُرس‌وجو، با ما بیا... 🌱راحم تبریزی

🧠بعضی کودکان با اسباب‌بازی‌هایشان بزرگ نمی‌شوند؛ با نگرانی‌های والدینشان بزرگ می‌شوند. 🌱کودک والدشده، به‌جای اینکه امنیت بگیرد، یاد می‌گیرد آرام‌کننده باشد؛ دعواها را جمع کند، غمِ بزرگ‌ترها را تحمل کند، و نیازهای خودش را عقب بیندازد. ✨او این کار را نه از روی انتخاب، بلکه از سرِ اضطرار انجام می‌دهد؛ چون جایی درونش باور کرده اگر مراقب همه نباشد، همه‌چیز از هم می‌پاشد. ✅شاید به همین دلیل است که بعضی بزرگسالان: سخت «نه» می‌گویند، از استراحت احساس گناه می‌کنند، و ارزش خودشان را در مفیدبودن و نجات‌دادن دیگران جست‌وجو می‌کنند. آن‌ها کودکی‌شان را از دست ندادند؛ فرصت کودک‌بودن را از دست دادند. https://t.me/intreatmentpsy‌

ادیث ایگر در کتاب انتخاب می‌نویسد: بعضی آدم‌ها سال‌ها منتظرند اتفاقی در بیرون از آن‌ها بیفتد تا بالاخره احساس آزادی کنند. ⭕️منتظر تمام شدن یک رابطه. ⭕️تمام شدن یک بحران. ⭕️عوض شدن یک آدم. ⭕️یا حتی عوض شدن گذشته. اما ایگر می‌گوید بزرگ‌ترین زندان، همیشه دیوار ندارد. گاهی زندان، این باور است که: «تا وقتی فلان اتفاق نیفتد، من نمی‌توانم زندگی کنم.» از نگاه او، آزادی از جایی شروع می‌شود که بفهمیم نمی‌توانیم گذشته را تغییر دهیم، اما هنوز می‌توانیم تصمیم بگیریم گذشته، تمام آینده‌ی ما را تعریف نکند.

✨ گاهی مشکل این نیست که یکی دوستت ندارد؛ مشکل این است که دو نفر، امنیت را جور متفاوتی تجربه می‌کنند. 🌱 فردی با دلبستگی اضطرابی برای اینکه مطمئن شود رها نمی‌شود، بیشتر نزدیک می‌شود، بیشتر تحلیل می‌کند و بیشتر reassurance می‌خواهد. 🌱 فردی با دلبستگی اجتنابی برای اینکه آسیب نبیند، فاصله می‌گیرد، نیازهایش را پنهان می‌کند و از صمیمیت عقب می‌کشد. یکی می‌گوید: «نکند ترکم کنی؟» دیگری می‌گوید: «اگر نزدیک نشوم، کمتر آسیب می‌بینم.» و پشت هر دو واکنش، ممکن است تجربه‌ای از ناامنی، بی‌ثباتی و برآورده‌نشدن نیازهای هیجانی وجود داشته باشد. ✅ شناخت این الگوها، اولین قدم برای ساختن رابطه‌ای امن‌تر است. https://t.me/intreatmentpsy‌

🧠 یک دقیقه | یک مقاله چرا از جواب دادن به پیام فرار می‌کنیم، حتی از آدم‌هایی که دوستشان داریم؟ پیام را می‌بینی. می‌دانی باید جواب بدهی. می‌دانی از این آدم خوشت می‌آید. اما می‌گذاری برای بعد. ساعت‌ها می‌گذرد. روزها. و حالا جواب دادن سخت‌تر هم شده. 🔬 پژوهش: تحقیقات جدید نشان می‌دهد که آدم‌هایی که دیر جواب می‌دهند معمولاً با دو چیز دست‌وپنجه نرم می‌کنند: اضطراب اطلاعاتی و مقاومت روان‌شناختی. متوسط زمانی که یک نفر برای نوشتن یک جواب مهم فکر می‌کند، ۴۰ دقیقه است و ۷۳٪ از مردم حداقل یک‌بار پیامی را نوشته‌اند اما بدون ارسال رهایش کرده‌اند. 📊 یافته‌های کلیدی: • پیام‌های متنی فاقد لحن، حالت چهره و زبان بدن هستند؛ یعنی مغز باید بیشتر کار کند تا «درست» جواب بدهد. • وقتی پیامی به سرمایه‌گذاری هیجانی نیاز دارد و انرژی ذهنی کم است، مغز آن را به تعویق می‌اندازد. • هرچه پیام مهم‌تر باشد، فشار برای پاسخ دادن بیشتر و احتمال تعویق بالاتر است. • یک پیام بی‌جواب مثل یک کار ناتمام در ذهن باقی می‌ماند و حتی وقتی به آن نگاه نمی‌کنیم، ذهن را درگیر نگه می‌دارد. 💡 پس فرار از پیام‌ها اغلب نه بی‌احترامی است و نه بی‌تفاوتی؛ بلکه می‌تواند نشانه خستگی، اضطراب یا درگیری ذهن باشد. و هرچه این تعویق طولانی‌تر شود، شروع دوباره سخت‌تر خواهد شد. گاهی سکوت، نه از بی‌محلی، بلکه از خستگی ذهن می‌آید. ❓ تا به حال پیامی بوده که هفته‌ها جوابش را نداده باشی؛ نه چون نمی‌خواستی، بلکه چون نمی‌دانستی چه بگویی؟ 📚 منبع: Lutz, S., & Büttner, C. M. (2025). "This Message was Deleted": The psychological consequences of being out of the loop during messenger use. Media Psychology, 1–25.

قومی متفکرند اندر ره دین قومی به گمان فتاده در راه یقین میترسم از آن که بانگ آید روزی کای بیخبران راه نه آنست و نه این 🌱خیام ‌

🧠شرم، از روز اول با ما به دنیا نمی‌آید. 🌱 هیچ کودکی با این احساس بزرگ نمی‌شود که «من کافی نیستم» یا «من مشکل دارم». این حس به‌تدریج و از خلال تجربه‌های تکرارشونده، واکنش‌های اطرافیان و به‌ویژه در فضای خانواده شکل می‌گیرد. ✨ وقتی کودک مدام مقصر شناخته می‌شود، وقتی به‌جای حل مسئله دنبال سرزنش می‌گردند، کم‌کم ممکن است این باور در او شکل بگیرد که نقص از خودِ اوست؛ و همین‌جا است که شرمِ درونی‌شده شروع می‌شود. ✅ شرم، آدم را در حالتِ گوش‌به‌زنگی نگه می‌دارد؛ طوری که مدام مراقب باشد اشتباه نکند، قضاوت نشود و نقص‌هایش دیده نشود. گاهی هم ترس از تصمیم گرفتن، مخالفت کردن یا حتی دیده شدن، از همین‌جا می‌آید. ✨ بعضی از ترس‌هایی که در بزرگسالی داریم، تنبلی نیستند؛ زخمی از شرم‌اند. https://t.me/intreatmentpsy‌

اروین یالوم در کتاب خیره به خورشید (Staring at the Sun) به یک تناقض عجیب در زندگی انسان اشاره می‌کند: ما معمولاً فکر می‌کنیم ترسِ اصلی‌مان، ترس از مرگ است. اما یالوم می‌گوید خیلی وقت‌ها، آنچه واقعاً آزارمان می‌دهد، مرگ نیست. این است که احساس کنیم هنوز زندگی نکرده‌ایم. برای همین گاهی آدم‌ها نه به خاطر پیر شدن، بلکه به خاطر حسرت، مضطرب می‌شوند. 🍃حسرتِ حرف‌هایی که هیچ‌وقت نزدند. 🍃رابطه‌هایی که فقط از ترس، در آن ماندند. 🍃یا رؤیاهایی که مدام به «یک روز» موکول کردند. یالوم معتقد بود آگاهی از مرگ، قرار نیست ما را ناامید کند. قرار است هر از گاهی از ما بپرسد: «اگر عمرت بی‌نهایت نبود… آیا باز هم همین زندگی را انتخاب می‌کردی؟»

💔 خیانت همیشه از «پیدا شدنِ کسی بهتر» نمی‌آید. گاهی مسئله اصلا زیبایی، جذابیت یا کم شدن عشق نیست؛ پای چیزهایی مثل نیاز به تأیید، خودخواهی، هیجان‌طلبی، یا ناتوانی در کنترل تکانه‌ها در میان است. ✨ بعضی آدم‌ها هم‌زمان می‌خواهند هم امنیتِ یک رابطه‌ی متعهدانه را داشته باشند، هم هیجانِ بی‌تعهدی را. اما واقعیت این است که این دو، معمولا کنار هم دوام نمی‌آورند. و شاید مهم‌ترین بخش ماجرا این باشد که: پشیمانی از خیانت، با پشیمانی از لو رفتن فرق دارد. ✅ خیانت فقط یک لغزش لحظه‌ای نیست؛ گاهی نشانه‌ی یک الگوی ناپایدار در رابطه، در شخصیت، یا در نوع مواجهه‌ی فرد با مسئولیت است. https://t.me/intreatmentpsy‌

از حدس تا علم؛ از بالین تا شواهد. 🧠 یکشنبه این هفته، میزبان دکتر یزدان نادری، متخصص روان‌شناسی بالینی و رئیس انجمن علمی روان‌درمانی مازندران، هستیم تا درباره جایگاه بی‌نظیر ارزیابی‌های روان‌شناختی در تصمیم‌گیری‌های بالینی صحبت کنیم. اگر به دنبال درک عمیق‌تر از تست‌های روانشناختی و کاربرد شواهد در درمان هستید، این وبینار را از دست ندهید. 🗓 یکشنبه ۴ مرداد | ساعت ۲۱ 📍 پخش زنده در اینستاگرام همراه با اجرای آرمان خزائی، مدیر پژوهش و ترجمه و تالیف انجمن علمی رواندرمانی مازندران. صفحه اینستاگرام https://www.instagram.com/dr_armankhazaei?igsh=MWJiOHZjY2d6Y3QxNA==

🧠 یک دقیقه | یک مقاله چرا بعضی وقت‌ها از «خوب بودن» خسته می‌شویم؟ یک روز صبر کردی، مهربان بودی، کنترل داشتی. اما آخر روز یک حس عجیب داری؛ انگار دیگر توانی برای «خوب بودن» نداری. این احساس یک اسم دارد: تخلیه اگو. 🔬 پژوهش: Ren و همکاران در یک مطالعه تجربی نشان دادند که تخلیه اگو، حالتی که در آن منابع روان‌شناختی فرد به‌تدریج مصرف می‌شود، می‌تواند توانایی‌های اجرایی را کاهش دهد و خودکنترلی را با شکست مواجه سازد. 📊 یافته‌های کلیدی: • حتی ۴۵ دقیقه تلاش برای کنترل خود می‌تواند به افزایش پرخاشگری منجر شود؛ مغز خسته می‌شود. • افراد خسته از خودکنترلی، سطح هویت اخلاقی پایین‌تری را نشان می‌دهند؛ نه به خاطر بد بودن، بلکه به خاطر خستگی. • این پدیده در موقعیت‌هایی که باید مدام احساساتمان را مدیریت کنیم، شدیدتر است. • صبور بودن، مهربان بودن و کنترل داشتن، همگی از یک منبع تغذیه می‌کنند؛ و آن منبع محدود است. 💡 پس وقتی بعد از یک روز شلوغ سر کوچک‌ترین چیزی عصبانی می‌شوی، یا دیگر حوصله مهربانی نداری، این ضعف شخصیتی نیست. مغزت واقعاً خسته است؛ مثل یک عضله که مدت زیادی کار کرده. خوب بودن انرژی می‌خواهد و مثل هر انرژی دیگری، تمام می‌شود. ❓ کدام موقعیت‌ها بیشتر از همه این «بودجه مهربانی» را از تو می‌گیرند؟ 📚 منبع: Ren, L., Ning, M., Chen, Z., & Zhang, S. (2025). The effect of ego-depletion on college students' deceptive behavior: The role of anonymity and moral emotions. Frontiers in Psychology, 16, 1506966.

📌آغاز ثبت نام دوره جدید مربی گری مهارت های زندگی آنلاین(کشوری) بصورت👈 آنلاین مدرس دوره👈 آقای دکتر حسن عبداله زاده دانشیار و عضو هیات علمی دانشگاه پیام نور یادگیری ده مهارت مهم زندگی به همراه روش تدریس آنها در مراکز آموزشی،سازمانها و عموم مردم ظرفیت دوره👈 ۳۵نفر مدت زمان دوره👈۳۶ ساعت روزهای 👈 متعاقبا اعلام می شود و امکان دیدن فیلم های ضبط شده به صورت آفلاین نیز وجود دارد. 《صدور گواهی معتبر و قابل استعلام از وزارت علوم و قابل ترجمه در خارج کشور》 🔹️توضیحات بیشتر در پوستر بالا👆 جهت کسب اطلاعات بیشتر به شماره ۰۹۱۱۷۹۵۹۱۱۷ (خانم متولی )پیام دهید.