photographers

دوستان و همراهان گرامی، مدتی است تلگرام در کانال، برخی تبلیغات را به‌صورت خودکار نمایش می‌دهد. لازم است تأکید کنم که این تبلیغات از سوی من انتخاب، تأیید یا منتشر نشده‌اند و مسئولیتی در قبال محتوای آن‌ها ندارم. بنابراین خواهشمندم تبلیغات نمایش‌داده‌شده در کانال را به‌عنوان معرفی یا توصیه از طرف من تلقی نکنید. از همراهی و اعتماد همیشگی شما سپاسگزارم.

برش چهره خصوصاً چشم ها كمك مى كند بيننده بر اصل هدف كه همان لباس است متمركز شود

پُست موقت ⏱️ امروز همه ما فوق تخصص هر كارى هستيم ( به يارى هوش مصنوعى ) آيا لذتى در آن هست !!!؟ فرض كن من خودم را برنامه نويس ارشد انواع نرم افزار تحت وب جا بزنم سفارش پلت فرم هاى آنچنانى بگيرم و به بهترين شكل ممكن با خلاقيتى فراى تصور انجامش دهم پشت پرده با يك اكانت ١/٥ ميليون تومانى قوى ترين مدلهاى هوش مصنوعى را به خدمت بگيرم (( فقط خودم مى دانم اين كاره هستم يا نيستم )) همان ترس و استرس اينكه مبادا جايي سوالى تخصصى از من پرسيده شود و نتوانم پاسخ دهم ضايع شوم كافيست تا وقتى از من تعريف مى كنند مانند كودكى خيط بى اختيار پشت كله ام را نوازش كنم متوجه هستى چه عرض مى كنم دوست نازنينم !!!؟ روان انسان بيش از حد تصورمان پيچيده است ، مشكلات و اسيب هايي كه در دوران كودكى تجربه كرده ايم در بزرگسالى ما را وا مى دارند طيف وسيعى از قابليتهاى خود را ناديد گرفته و بيش از حد روى چيزى متمركز شويم و بعد خود را در فرمتى به تصوير بكشيم كه در حقيقت نيستيم و بخش دردناك اين است كه يهو به خودمان بياييم و ببينيم كه دوره اش به پايان رسيده و ما جا مانده ايم ! تعصبات بيخود چشم انسان را كور مى كند ، ما براى جمع كردن اسكناس هاى هزارتومانى با دقتى بي مثال وقت صرف مى كنيم و تراول هاى ميليونى از بيخ گوشمان رد مى شوند بى انكه حسشان كنيم مى گيري چه عرض مى كنم دوست عزيزم !! گاهى لازم است از روى صندلى كه بر ان نشسته ايم بلندشويم قدرى قدم بزنيم ٤ تا نفس عميق بكشيم و از دور خودمان را نگاه كنيم زمان منتظر كسى نمى ماند دوست خوبم و در عصر جديد احساسات هيچ جايي ندارد تا دو سال ديگر هوش مصنوعى جماعت زيادى را از كار بى كار مى كند هر حركتى كه امروز مى خواهى انجام دهى بايد اگاهانه ، بى درگير شدن احساسات و صد در صد با عقل و خرد و منطق باشد رفتارهاى احساسى تاوان سنگينى در پى دارند ، و در اخر چقدر حيف كه چنين متنى هرگز سر راه من قرار نگرفت تا در ميانه راه مكثى كنم و مجالى براى انديشيدن بيابم

امروز همه ما فوق تخصص هر كارى هستيم ( به يارى هوش مصنوعى ) آيا لذتى در آن هست !!!؟ فرض كن من خودم را برنامه نويس ارشد انواع نرم افزار تحت وب جا بزنم سفارش پلت فرم هاى آنچنانى بگيرم و به بهترين شكل ممكن با خلاقيتى فراى تصور انجامش دهم پشت پرده با يك اكانت ١/٥ ميليون تومانى قوى ترين مدلهاى هوش مصنوعى را به خدمت بگيرم (( فقط خودم مى دانم اين كاره هستم يا نيستم )) همان ترس و استرس اينكه مبادا جايي سوالى تخصصى از من پرسيده شود و نتوانم پاسخ دهم ضايع شوم كافيست تا وقتى از من تعريف مى كنند مانند كودكى خيط بى اختيار پشت كله ام را نوازش كنم متوجه هستى چه عرض مى كنم دوست نازنينم !!!؟ روان انسان بيش از حد تصورمان پيچيده است ، مشكلات و اسيب هايي كه در دوران كودكى تجربه كرده ايم در بزرگسالى ما را وا مى دارند طيف وسيعى از قابليتهاى خود را ناديد گرفته و بيش از حد روى چيزى متمركز شويم و بعد خود را در فرمتى به تصوير بكشيم كه در حقيقت نيستيم و بخش دردناك اين است كه يهو به خودمان بياييم و ببينيم كه يا دوره اش به پايان رسيده ! تعصبات بيخود چشم انسان را كور مى كند ، ما براى جمع كردن اسكناس هاى هزارتومانى با دقتى بي مثال وقت صرف مى كنيم و تراول هاى ميليونى از بيخ گوشمان رد مى شوند بى انكه حسشان كنيم مى گيري چه عرض مى كنم دوست عزيزم !! گاهى لازم است از روى صندلى كه بر ان نشسته ايم بلندشويم قدرى قدم بزنيم ٤ تا نفس عميق بكشيم و از دور خودمان را نگاه كنيم زمان منتظر كسى نمى ماند دوست خوبم

چون در آینده، بسيار نزديك چیزی که کمیاب می‌شود «تصویر خوب» نیست؛ بلكه «توانایی خلق یک تصویر خوب» است. - بى B - دخالت هوش مصنوعى شك نكن

یک زمانی بود که دوربین‌های دیجیتال تازه داشتند جا می‌افتادند. عکاسانی که هنوز با آنالوگ کار می‌کردند، انگار دیگر دیده نمی‌شدند. ذهن همه ما، از جمله خود من، آن‌قدر درگیر دوربین‌های ۴ و ۵ مگاپیکسلی شده بود که دوربین‌های ارزشمند آنالوگمان را به‌راحتی گوشه‌ای گذاشتیم؛ بعضی‌ها را حتی به جعبه اسباب‌بازی بچه‌ها سپردیم! دوربین‌های فانوسی ته انبارها خاک می‌خوردند و گاهی هم مجانی بخشیده می‌شدند. اما ته قلبم می‌دانستم که یک جایی داریم از اصل و اصالت هنر عکاسی فاصله می‌گیریم. آن روزها فتوشاپ ۷ تازه آمده بود و فتوشاپ‌کارها برای خودشان سلطنتی داشتند! سرِ آدم را روی بدن دیگری می‌گذاشتند، کنار سوژه شمع و گل و پروانه می‌چیدند و هر چیزی که در واقعیت امکان ساختنش نبود، با فتوشاپ می‌ساختند. خب، من هم مثل همه به‌شدت درگیر مگاپیکسل شده بودم. وقتی 5D Mark I و D700 نیکون آمدند و دوربین‌های فول‌فریم وارد بازار شدند، ما که جزو اولین کسانی بودیم که سراغ فول‌فریم رفتیم، مست و شادان در پوست خودمان نمی‌گنجیدیم! اما… در تمام آن سال‌ها، انگار ندایی در گوشم می‌گفت: روزی دوباره به اصل و اصالت عکاسی برخواهید گشت. فکر می‌کنم این اتفاق از حوالی سال ۱۴۰۰ شروع شد. قیمت همان دوربین‌های فانوسی که زمانی ته انبار رهایشان کرده بودیم و خیرات می‌داديم، ناگهان نجومی شد. نگاتیو گران شد و کاغذهای ایلفورد و فیلم‌ تخت، تبدیل شدند به وسیله‌ای برای عیش از ما بهترون! حالا اما… هوش مصنوعی صورت مسئله را عوض کرده است. نمی‌دانم خاطرتان هست یا نه؛ من از همان سال ۱۴۰۰ مدام تأکید می‌کردم که عکاسی به‌زودی تبدیل به هنری لوکس و لاكچرى خواهد شد و تعداد محدودی از افراد در آن باقی خواهند ماند. امروز داريد مى بينيد كه با سرعت زیادی به همان نقطه نزدیک می‌شویم. دیگر تفاوت چندانی ندارد عکاس با دوربین آنالوگ کار کند یا دیجیتال. مسئله اصلی، چیزی فراتر از ابزار است. به‌زودی هر کسی می‌تواند تصویری تولید کند که در ظاهر، شبیه کار یک عکاس بسیار حرفه‌ای باشد؛ اما به‌صورت مجازی و با کمک هوش مصنوعی. اینجاست که شاید بتوان ماجرا را به فرش ماشینی و فرش دست‌بافت ابریشم تشبیه کرد. دیگر شاید چیزی به نام «عکاس درجه دو» معنای سابقش را نداشته باشد؛ چون همه می‌توانند خودشان را شبیه یک عکاس حرفه‌ای نشان دهند. اما… شما كه واقعاً هنر عکاسی را مى دانيد، نور را مى فهميد، بى يارى هوش مصنوعى مى دانيد چرا یک تصویر درست است و دیگری نه، وقتى قادريد چیزی را ببینید که دیگران فقط نگاهش می‌کنند، تقليدش مى كنند آن‌وقت ارزش کار شما نه‌تنها کم نمی‌شود، بلکه بسیار گران‌تر خواهد شد. چون در آینده، چیزی که کمیاب می‌شود «تصویر خوب» نیست؛ «توانایی خلق یک تصویر خوب» است. بدون دخالت هوش مصنوعى به انچه برايت مى نويسم شك نكن

يادآورى

نمونه كتاب

پُست موقت . . . با گسترش هوش مصنوعی و پیشرفت امکانات دوربین‌های امروزی، دیگر صرفِ داشتن دوربین و دانستن چند تکنیک، کسی را به یک متخصص تبدیل نمی‌کند. و همانطور كه مى دانيد امروز تقریباً هر کسی می‌تواند بدون دانش و تجربه کافی، خود را متخصص معرفی کند. در چنین شرایطی، چیزی که می‌تواند جایگاه واقعی شما را حفظ کند، آگاهی از نکات و ظرافت‌هایی است که با چند جست‌وجو و چند ابزار به دست نمی‌آیند؛ همان چیزهایی که مرز میان «عکاسی کردن» و «فهمیدن عکاسی» را مشخص می‌کنند. پی‌نوشت: متأسفانه عليرغم ميل باطنى مدتی است كه وقت آزادم را در حوزه دیگری صرف مى کنم در نتيجه امکان پذیرش هنرجو و آموزش اصولى را از دست داده ام . اما، به لطف برخى عزيزان كه از كانال عكاسان حمايت مى كنند همچنان نکاتی را همین‌جا با شما در میان خواهم گذاشت.

پیش‌تر برایتان توضیح دادم که هرچه تنالیته سایه در مجاورت نور سنگین‌تر شود، فرورفتگی و عمق بیشتری در فرم ایجاد می‌کند. بنابراین، وقتی غلظت سایه بالا می‌رود، بهتر است با دقت بیشتری آن را کنترل و پردازش کنیم؛ چون اگر سایه بیش از اندازه سنگین شود، به‌جای اینکه فرم بینی را طبیعی و سه‌بعدی نشان دهد، می‌تواند آن را اغراق‌شده و حتی شبیه به یک کاریکاتور کند. در نورپردازی پرتره، همیشه قرار نیست سایه را حذف کنیم؛ مسئله این است که بدانیم سایه با فرم چه می‌کند

به اين نواحى دقت كن