es
Feedback

¡No caigas en manos de tramposos! Telemetrio encuentra y marca estos canales 👉 Si quieres ver la etiqueta, suscríbete

می‌خواهم زنده بمانم

می‌خواهم زنده بمانم

Ir al canal en Telegram

روزمرگی‌های یک ج‌ن‌گ‌جوی تنها و مغلوب‌. 🦋🍂🪷🪴🐋🥑🪐🌙🌧🌂🌊🪶🎧📚 http://t.me/BluChtBot?start=63a7aa03badbaa8c8d41

Mostrar más
El país no está especificadoLa categoría no está especificada
604
Suscriptores
+124 horas
-37 días
+1830 días
Archivo de publicaciones
این تنها بودن، من رو هم شکنجه می‌دهد ولی نمی‌کشد‌ آرمان جانِ گرشاسبی!

درختم که رفتم به جشنِ تبرها...

امروز داشتم فکر می‌کردم که شاید رمزش بی‌تفاوت رد شدنه، و ما که یادگرفتیم ریز، دقیق و عمیق بشیم، راهو اشتباه اومدیم.

امید، شاید این شکلی باشه.
امید، شاید این شکلی باشه.

‎ https://t.me/Abadiiet0/69?single بالام جان اگه ممکنه فور کن؛🤍

Repost from N/a
و امیدوارم درک شوید، فهمیده شوید،از اینکه چیزهایی را بیش از اندازه احساس می‌کنید، در جهانی که برای هیچ‌کدامشان توضیحی ندارد.

بچه‌ها جدی می‌شه همت کنید از طلسم 7.4 رد شیم؟ خیلی تکراری شده.

آسمون رو دوست دارم! هر وقت که با ناامیدی بهش نگاه می‌کنم، بهم یه دلیل برای ادامه دادن و زنده موندن می‌ده.

احساس غریبی است عزیزم، اینکه ندانی در انتهای جاده‌ی پیشِ رو، مرگ است که انتظار قدم هایت را می‌کشد یا زندگی.

اینکه من از حسم می‌گم لزوما به این معنی نیست که تو رو مقصر می‌دونم و آدم بدی می‌بینمت. من صرفا حسم رو از اتفاقی که افتاد بیان می‌کنم که باهم در موردش حرف بزنیم، که بدونیم چی باعث رنجشمون می‌شه، که همدیگه رو بشناسیم، که خودم خودم رو بیشتر بشناسم، که بدونی برام مهمی. آدم با کسی که براش مهم نیست که حرف نمی‌زنه.

کاش حداقل زندگیم کمی روی روال و سطح دغدغه‌هام انقدر کم بود که مثل بانو حمیرا می‌خوندم: چه خوشبخته دل من که دردش غم عشقه.

Repost from خطِ فاج
یه‌جایی باید اون‌قدر هوای خودتو داشته باشی که حتی با عینک ته‌استکانی هم دیگه نتونی اون آدمی رو ببینی که همیشه خودش رو مقصر، کم یا زیادی می‌دید.

ممنونم عزیزم✨🌻

او می‌رود دامن کشان من زهر تنهایی چشان دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود...

دلیلِ سردردِ امشبم؟ اینکه هر تیکه از مغزم پیشِ یه آدمه؛ آدمای زیاد، آدمای متفاوت.

بانوی عزیزی امشب قدم به چشم من گذاشتن که نتونستم جلوی شوقم رو بگیرم و دوست از لطفشون صمیمانه تشکر کنم و بهشون خوش‌آمد بگم. حضورتون خیلی برای من ارزشمنده.🌻💚

آدم‌هایی که از شدت دلتنگیشون گاهی به ستوه میایم، شده حتی از کنجِ ذهنشون گذر کنیم؟

عصری که رفته بودم پشت بومِ خوابگاه، نیلوفرارو که دیدم، آسمونِ دمِ غروبو که دیدم، شد زمزمه‌ی روی لبم. گفتم بخونم شما‌هم اگه دوست داشتید بشنوید. [یکشنبه، ۱۸ مرداد ۱۴۰۵]