Z

۷ ماه گذشت...

بوسه‌هایم را لابه‌لای کلماتم پنهان کردم؛ تا هر بار که می‌خوانی‌ام، لب‌هایت بی‌اختیار به لبخند باز شوند؛ گویی میانِ تمام واژه‌ها، بوسه‌ای جا مانده از من، آرام خودش را به تو رسانده باشد.

.صاد.

⚘️⚘️⚘️

چشمِ آیینه شود محرمِ نقشت در سحر رازِ چشمانت نهان مانده، ولی دارد خبر هرچه از تو بود، در آیینه بر من نقش بست من شدم ظاهرِ تصویر و تو در من شد اثر با کمک گلسای عزیز... 🕊 @jingulpingulis

دختری بود از تبارِ صبحِ روشن، بی‌نقاب در پیِ راهی که می‌بردش به سویِ آفتاب نه تخت و تاج می‌خواست و نه از دنیا بها آرزویش بود تنها، یک جهان بی‌جفا به راهِ رهایی، قدم‌ها کشید ولی دیوِ شب بر سرِ راه دید زِ ژرفایِ تاریک، دیوی سیاه کشید از رهِ روشنایی، پناه

در بحرِ نگاهت دلِ من غرقِ تماشا است چون آبیِ زلفت همه‌جا فتنه‌گرِ ما است هر موج سَرِ موی تو دریای بلا است دل غرق همان بحر و ز دنیا، جدا است

زِ آغازِ گیتی، زِ عهدِ کهن طنینش بمانده‌ست در هر سخن میانِ دو ساحل، خلیجی‌ست پیر که دیده‌ست بسیار، از دور و دیر

در سکوتِ بی‌نهایت، یک صدا آمد پدید مردی از خوابِ هزاران ساله‌ی خود برجهید پرده از رازِ درونش رفت و راهی آفرید از دلِ تاریکیِ خود، آسمانی برگزید

بر ورق‌های زمان مانده هزاران یادگار شاهدِ خاموشِ قرن‌ها، ایستاده استوار تخت‌ها و تاج‌ها افتاد در آغوش خاک مانده تنها قصه‌ای از آن شکوه بی‌قرار

روزگاری بر فرازِ شاخه‌ها خاموش بود در دلِ او رازِ یک فردایِ دیگر مانده بود از سرِ شاخی به شاخی می‌دوید و می‌گذشت لیک قلبش از حصار شاخه‌ها دل کنده بود

در میانِ شب، چراغی از خرد آمد پدید راهِ انسان باز شد از سایه‌هایِ ناامید هرچه دیوارِ سکوت از پیشِ راهش قد کشید با چراغِ خویش، راهی تازه در شب آفرید

گرگ اگر درنده باشد، خویِ خود را آشکار آدمی پنهان کند در پشتِ لبخندش شکار پنجه‌ی گرگ از همان آغاز، نشانِ خوی اوست تیغِ انسان را ببین، پنهان برای افتخار

زیرِ آوارِ زمان، با بند و زنجیر و کمند می‌رسد هر سو به عالم، حادثاتی پرگزند آن‌که روزی سایه‌اش گسترده بر پهنای دشت حال تنها خاطری در دفترِ ایام گشت

جامی‌ست در دستم، جهان در حیرت است این قطره‌ی سرخ، رازِ هزار حکمت است با ساغرم گفتم: چه دانی ز اقبالِ ما؟ با خنده گفت: تقدیر، همین فرصت است

ماه هر شب بر فرازِ آسمان بیدار است با تمامِ روشنی، از غصه‌ای سرشار است هیچ‌کس جز شب نفهمید از سکوتِ بی‌کران پشتِ آن لبخندِ نقره، قلبِ پر آزار است

زِ خاکی کهن، شهری آمد پدید که آوازه‌اش در جهان گسترید نه از تیغ و تخت و شکوهِ سپاه که از دانش و مهر، شد بارگاه

بر سرِ تختِ زرین، سایه‌ای پنهان نشست خنده بر لب داشت، اما تیغ در دستان نشست شهر خاموش از صدایِ وعده‌های بی‌شمار پشت لبخندِ فریب، رنجِ انسان نشست

عطرِ سبزی زِ خانه به مشامم آمد یادِ آن سفره‌ی دیرینه به جانم آمد به دستِ مادر، آن دیگ می‌جوشید باز قصه‌ی مهرِ قدیمی به زبانم آمد