🏛️رسانه روانشناسی اتاق سوّم

توی همین پست یه چیزی رو صادقانه میخوام اعتراف کنم: علمِ روانشناسی میتونه بگه پیوندِ عصبی چه‌ جوری تو مغز شکل میگیره، ولی نمیتونه توضیح بده چرا دقیقاً یه آدم خاصی اینطوری به دلمون میشینه و با تمام وجود میخوایمش.. یهویی یه آدمی عمیقاً به دلمون میشینه بدون اینکه بدونیم چطوری این کارو کرده و همین اتفاق چیزیه که بهش تو طول تاریخ اسمِ عشق رو دادن. صحبت کردنش، بادی لنگوئجش، طرز نگاهش و.. همه شدیداً به دلمون میشینه. پس ما بعضی وقتا با بعضی از آدما پیوندی میسازیم که تا عمق وجودمون رخنه میکنه. ماجرا از جایی سخت میشه که این رابطه، بنا به هر دلیلی، تموم میشه ولی برخلاف چیزی که حتی درباره‌ی سوگ نوشته میشه "که میگن با گذر زمان کمرنگ میشه" ما گاهی با گذشت مدت زیاد هم نمی‌تونیم واقعاً از مغز و قلبمون اون شخص رو خارج کنیم. اونوقت باید چیکار کرد؟ فکر میکنم برای امروز همین به رسمیت شناختن احساسِ عشق و لمسِ جایی از قلبمون که متعلق به شخص خاصی بود، کافیه. درباره مووآن کردن از این روابط قدم به قدم جلو میریم. تو روزهای آتی تو "اتاق سوم" بررسی میکنیم که تو این شرایط دقیقاً چه اتفاقی داره برای ما میفته؟ و میریم تو قدم‌های بعدی راه‌های التیام دادنِ این زخم عمیق رو یاد بگیریم✨❤️‍🩹

خب با توجه به نتیجه آراء، قبل از اینکه بریم سراغ اینکه چرا بعضی آدما رو نمی‌تونیم رها کنیم باید راجع به یه چیزی با هم به توافق برسیم: پیوندی که با بعضی آدما میسازیم، سطحی نیست♥️ فارغ از اینکه چرا این اتفاق میفته، فارغ از هر تحلیلی که پشتشه خودِ اون حس "همونی که بهش میگیم عشق" به‌ شدت قدرتمند و واقعیه. . . این احساس یه چیز خیالی یا اغراق‌شده نیست. ما واقعاً حسش می‌کنیم، تو تنمون، تو روزهامون، تو رویاهامون.. مغز آدمیزاد وقتی با یه نفر پیوند عاطفیِ عمیق میسازه، همون سیستمی رو فعال میکنه که برای بقا طراحی شده (همون سیستمی که بین نوزاد و مادر هم کار میکنه). یعنی وقتی میگیم «به حضورش نیاز دارم»، داریم از یه فرآیند زیستیِ واقعی حرف میزنیم، نه یه ضعفِ شخصیتی. اون آدم، یه زمانی برای روانِ ما معنای امنیت رو‌ تداعی میکرده. رابطه باهاش جایی بوده که خودتو بدون نقاب نشون دادی یا حداقل تلاش کردی همه‌ی خودت رو نشون بدی. برای همین دوست‌ داشتن یه نفر رو نباید کوچیک کرد. نه با این توجیه که «رابطه‌ی طرحواره‌ای بوده» یا اینکه « فقط عادت کرده بودید به انرژی که بهم میدادید». اینا هم بخشی از ماجران ولی نه همه‌اش..

سلام به روی ماهِ شما. همراهِ ناشناسِ عزیزم پیامی که دادی خیلی خوشحالم کرد .. وقتی میبینم یا میشنوم تونستم کمک کننده باشم بهترین حال ممکن رو تجربه میکنم♥️ ممنونم ازت و ممنونم که شماهم شب منو زیباتر کردی.

سلام شمیم جان خوبید؟ شبتون بخیر . میدونم شاید دیروقته نباید مسیج بدم اما میخواستم یه چیزی رو بگم. راستش یه جور تشکره محتوایی که شما میذارید واسم سخت بود قلقلش دستم بیاد و بفهمم اما صبر کردم و هر شب خوندم هر چی بودو نبودو. پیام ناشناسا حتی همشونو خوندم میخواستم بگم یه تغییر تو نحوه فکر کردنم دارم میبینم که بدون تراپی رفتن به وجود اومده و مرجعش شمایی واسم خودم خیلی خوشم میاد از اتفاقی که داره واسم میفته و تو دفتر خاطراتم نوشتم حسمو اومدم به خودتونم بگم✨🤍 مرسی بابت این پستا و چیزایی که صادقانه مینویسی از دانشت. خیلی متشکرم 🥹🎀

در آخر میخوام بگم اعتماد کردن به کسی یه انتخابِ ساده نیست؛ یه ریسکِ آگاهانه‌ست. ولی تنها کسی که میتونه اون دیوارِ دفاعی بدبینی رو خراب کنه، خودمونیم نه طرف مقابل.. پست امشب رو با دقت بخونید و به عزیزانتون هم که نیاز دارن بشنون یادآوری کنید.

توی شرایطی مثل ما، یه باوری تو ذهنمون شکل گرفته که دائم مارو میترسونه از آسیب دیدن. مثلا میگه: «همه میخوان خودشون برنده باشن و حواست باید به خودت باشه» یا مثلا «مردها/زن‌ها قابلِ اعتماد نیستن». فاجعه دقیقاً همین‌جا اتفاق میفته. وقتی این خشم ملکه‌ی ذهن میشه، خواه ناخواه توی ارتباط عاطفی که قرار بود یه پناه عاطفی امن باشه هم نفوذ میکنه. حالا دیگه فرقی نداره طرفِ مقابل چقدر صادق یا مهربونه.. ذهنِی که گاردگرفته‌ برای محافظت، با هر اتفاقی نتیجه میگیره این آدم هم بالاخره بهم ضربه می‌زنه، اینم فقط دنبالِ منافعِ خودشه. ★یه نکته خیلی مهمی وجود داره درباره رابطه عاطفی که میخوام بولدش کنم: اعتماد، تنها زیربنایِ شکل‌گیریِ عشق و صمیمیتِ واقعیه و اعتمادی که قبلاً توسطِ اون خشمِ تلخ مسموم شده باشه، با هر نشانه‌ای از بین میره. وقتی اجازه نمیدیم کسی از فیلترهای سختگیرانه رد بشه، رابطه فقط تو یه سطحِ ظاهری میمونه. هیچوقت به اون پیوندِ اصیل و عمیقی که واقعاً دنبالشیم نمیرسه. ما برای اینکه دوباره آسیب نبینیم، بدبینی رو‌ تو خودمون پرورش میدیم. اما حواسمون نیست که همین بدبینی، اول از همه شانسِ تجربه‌کردنِ یه رابطه عاشقانه امن رو از خودمون میگیره.

خیلیا این روزا بدونِ اینکه حواسشون باشه، با یه خشمِ تلخ و ته‌نشین شده تهِ ذهن وارد آشنایی‌های جدید میشن. البته طبیعیه. چرا؟ چون وقتی توی محیطی زندگی میکنیم که مدام بی‌عدالتی، نارو خوردن یا ناامنی توش تجربه کردیم، روانمون برای محافظت از خودش یه مکانیزمِ دفاعیِ رو به کار میگیره به اسم تله‌ی بدبینیِ تعمیم‌یافته (Generalized Cynicism) توی این شرایط دیگه فقط به یه نفر یا یه اتفاقِ خاص بدبین نیستیم. اینحا باورمون میاد وسط. باورمون به امن‌ بودن و قشنگیِ دنیا، کلاً فروریخته... به طبع باورمون نشبت به ارتباطات عاطفی و شریکی که تازه داریم میشناسیمش هم تحت تاثیر قرار میگیره و ناخودآگاه این اتفاق میفته.

میخوام درباره یه نوع زخمِ عاطفی حرف بزنیم که به‌ جای اینکه به غم تبدیل شه، تبدیل به دیوارِ دفاعی میشه. امشب میخوایم درباره‌ی خشمی حرف بزنیم که خودشو به‌جای غم یا عصبانیت، به شکلِ «واقع‌بینی» نشون میده..

پس یعنی زمان، به‌تنهایی درمان‌کننده نیست. اما — و این «اما» خیلی مهمه🌚 — این به این معنا نیست که هر ریباندی و هر شروع زود هنگامی سالمه. فرقِ اصلی تو دلیلِ ورود به رابطه جدیده، نه سرعتش! اگه داری وارد یه رابطه‌ی جدید میشی چون از یه چیزی فرار میکنی، مثلِ دردِ جدایی، مثلِ خشمی که هنوز نسبت به اکست داری و.. یا میخوای به اون یا به خودت ثابت کنی که "هنوز دوست‌داشتنی‌" هستی، این نوع ورود، معمولاً به رابطه‌ای میرسه که ناپایدار و کم‌ کیفیته و دوباره شکست میخوری. اما اگه داری به سمتِ یه آدمِ جدید حرکت میکنی چون واقعاً بهش علاقه داری، چون کنجکاوی و کششِ واقعی رو حس میکنی، این طبق تحقیقات جواب میده. پس چیزی که کیفیتِ رابطه‌ی بعدی رو تعیین میکنه، عددِ روی تقویم بعد از روزهای جدایی نیست. خودِ شمایی که صادقانه میدونی داری به سمتِ یه نفر جدید میری برای ساختن ارتباط یا داری از یه چیزی فرار میکنی. این آگاهی، بیشتر از هر قاعده‌ای جواب میده و اگر آماده‌ای خب یعنی آماده‌ای و نیاز به صرف وقت اضافه نداری. این هم یکی دیگه از افسانه‌هایی بود که درباره ارتباطات نقل میشد و متوجه شدیم تایید نمیشه. 📃منبع: Brumbaugh & Fraley (2015), Journal of Social and Personal Relationships.

این دقیقاً همون سوالیه که یه پژوهشِ روانشناسیِ رابطه رفته سراغش و نتیجه‌ برعکسِ چیزیه که اکثریت توصیه میکنن: کسایی که زودتر وارد رابطه‌ی جدید شدن نه‌تنها آسیب ندیدن، بلکه حسِ ارزشمندی‌شون بالاتر بود و از همه عجیب‌تر، نسبت به اکسشون هم آرامشِ بیشتری داشتن. چرا؟ چون ما آدما از طریقِ ارتباط تنظیم میشیم، نه از طریقِ فاصله و خلوت. بر اساسِ نظریه‌ی دلبستگی که این پژوهش‌ها هم روی همون بنا شدن، سیستمِ عصبیِ ما وقتی کنارِ یه پیوندِ گرم و امن قرار میگیره، تازه واقعا آروم میشه؛ نه وقتی تنها میمونه.. یه رابطه‌ی جدید و سالم میتونه بهت ثابت کنه که اون داستانِ «من دیگه دوست‌داشتنی نیستم» که بعدِ جدایی تو سرِ اکثر آدما میپیچه، دروغه. چون این داستان، جلویِ تجربه رابطه عاشقانه جدید دووم نمیاره. پس چیزی که واقعاً ترمیم میکنه روان‌ما رو بعد از جدایی، خودِ گذشتِ زمان نیست؛ تجربه‌ی دوباره‌ دیده‌شدن و ارزشمند بودنه.

مدت‌هاست یه توصیه‌‌ی تکراری بینِ آدم‌ها بعد از جدایی از رابطه عاطفی شنیده میشه: «بعدِ جدایی حداقل ۳ تا ۶ ماه به‌ازایِ هر سالی که تو رابطه بودی، تنها بمون تا روانت بازسازی شه.» طبق باورشون بعد از یه برک آپِ سخت، باید در تنهایی آماده بشی برای رابطه عاشقانه بعدی و اینطوری میتونی موفق‌تر بسازیش وگرنه تو رابطه بعدیتم شکست میخوری. بیاید امشب با هم این باور رو زیرِ ذره‌بین ببریم ببینیم این توصیه یه واقعیتِ روانشناختیه یا فقط یه چیزیه که دهن‌ به‌ دهن، بدونِ پشتوانه‌ای، بینمون چرخیده و تبدیل به باور شده برامون.

پست امشب یه پستِ متفاوت از باورهای رایج درباره روابط عاطفیه و به نظرم خوندنش میتونه خیلی چیزا رو در عقایدمون و در صحبت‌های روزمره و راهنمایی کردن‌هامون تغییر بده.

اما یه نیازِ دیگه هم پشتِ همین قایم شده که بهتره ببینیم👀: با انتخابِ حسِ مهم بودم میخوایم بدونیم و مطمئن باشیم اگه یه روز نسخه‌ی "خوب و آماده‌" همیشگی رو نداشتیم، بازم یکی کنارمون میمونه و بهمون ثابت میکنه فارغ از دستاوردها ما نفر اول زندگی اونیم. وقتی خسته‌ایم، بی‌حوصله‌ایم، جوابِ درست نداریم، تو همه چیز گند زدیم از مسیر منحرف شدیم و... و کلاً اون آدمِ دوست‌داشتنیِ همیشگی نیستیم، بازم عشقِ ثابت اون آدم میمونیم.♥️ روانشناسیِ دلبستگی به این میگه نیاز به پایگاهِ امن (Secure Base): یعنی یه رابطه که توش ارزشِ تو وابسته به عملکردت نیست. این روزا فضای رقابتی سوشال مدیا اینو القا میکنه که ارزشمون رو با «خوب بودن» تضمین کنیم. خوب رفتار کردن، خوب گوش دادن، حرفه‌ای بودن، هیچوقت بارِ اضافه نبودن... اما یه رابطه‌ی واقعی اونجا تست میشه که اون روزایی که دیگه نمیتونی «خوب» باشی، طرفِ مقابل هنوز میمونه یا نه. طرفِ مقابل از تو دلسرد میشه یا نه. برای همینه که دیده‌شدن، تنها نیازمون نیست. نیازِ واقعی‌تر که پشتش هست اینه: دیده‌شدن حتی وقتی چیزیِ خاصی برایِ نشون‌دادن نداریم. مهم بودن وقتی حسابی گند زدیم و انتخابای اشتباه داشتیم. چون عشقِ مشروط آدمو خسته میکنه؛ حتی اگه هر روز هم همه چی خوب پیش بره.

بیشترین رأی نه به «رو کردنِ تاریکی» بود، نه به «امنیت و ثبات»؛ به این بود: حسِ مهم بودن و دیده‌شدن برایِ یه نفر این خیلی معناداره. چون نشون میده عمیق‌ترین نیازِ خیلی از ماها تو رابطه، اثباتِ ارزشمندی از طریقِ خودمون و دستاوردهامون نیست؛ از طریقِ نگاه و تحسینِ «دیگریه». این یه حقیقت عریان در مورد روانِ ماست که با رای شما مشخص شد.

سلام به روی ماه شما. اول ازت میخوام این پست رو بخونی دوباره: https://t.me/Mywisdomgrowpath/1266 اما میخوام یه چیزی بهت بگم. ما در ارتباط عاطفی «وظیفه داریم» ابهامات پارتنرمون رو برطرف کنیم و «شفاف باشیم». این حتی توجه اضافه هم نیست وظیفه‌ست. وقتی شما یه سوال ساده میپرسی و ریکشنی که میگیری گارد گرفتنه، پس میشه یه نتیجه گرفت و اونم اینه که پارتنرت در حال حاضر داره ازت اجتناب میکنه و اهمیت و قدر رابطه رو میخواد که ندونه. شما هیچ کار اشتباهی نکردی و ازت میخوام به خودت شک نکنی یا انگشت اتهام رو به سمت خودت برنگردونی. کسی که مقصر این دعواست قطعا ایشونه و به نظرم هوشمندانه سوال خوبی هم پرسیدی ازش♥️

سلام شمیم جان یه سوال داشتم خیلی داره اذیتم می‌کنه من اون روز به پارتنرم گفتم چرا پشت فرمون تو برنامه بله آنلاینی چرا تلگرام نمیای گارد گرف و دعوا کرد بعد چند ساعت هم بلاکم کرد وقتی بهش اس دادم کف توهین میکنی و بی انصافی میکنی و شک داری البته با دعوا بعدم از همه جا بلاکم کرد اس دادم که من شک نداشتم فقط برام سوال بود و توضیح میخاستم چرا باید گارد بگیری آخه و خوب برخورد نکرد گف نمیخام دیگه این رابطه رو چیکار کنم شمیم آیا واقعا تقصیر من بوده یا ن آخه آدمی که شک داره که میگه اثبات کن من فقط توضبخ میخاستم هرچی ام‌میگف قبول میکردن

این نظرسنجی رو سعی کنید همه رای بدید چون پست بعدی رو میخوام بر اساس نیاز خودتون بذارم♥️