•میم•

مدت‌هاست از خودم دور شده‌ام. غصه دارم اما به بطن قلبم دفنش می‌کنم. به خودم پیچیده‌ام. فراموشم کرده‌ام. در این شب‌های به خواب رفته‌ی دل‌گیر، به هزاران عقده زنجیر می‌شوم و نفس نفس زنان، به لاله‌زار مرده‌ و پژمرده‌ی دلم می‌نگرم و خاکسترشان را به دستم می‌گیرم. به صد داد و بیداد و به هزاران سگ‌دو نمی‌شود از خاکستر گُلی ساخت و این پژمرده‌زار، مسر است. یکی خسته می‌شود و دل به صدای هستی می‌بندد و دیگری پی‌اش را می‌گیرد و هم‌راه او به استقبال سردی و سختی خاکِ زمختُ و کثیف می‌رود تا با خاکسترش به زمین قوتی بخشد! آخ که نمی‌داند این پژمرده‌زار مسر است! تراژدی یعنی دود شدن و یک‌جا ایستادن. دانه‌های برف را بی‌هوا از پشت پنجره‌ی خاکی لک‌زده می‌شمارم و به آب رفتن‌شان را می‌نگرم. آمدید به این خاکی خاکستر لاله‌ها را به خود جا داده، جان دهید؟ تراژدی یعنی دست به جیب ایستادن وقتی رنج، دست به شانه آدم گذاشته. من زاده‌ی بهارم و خدای زندگی؛ اما الان ساعت به سمت پاییز تیک‌تاک می‌کند و غم، مسافر همیشگی خانه‌‌ی ماست. این دفعه‌ طولانی‌تر؛ شیرین‌تر. مثل بابونه‌ها خوش‌بوتر و مثل گیسوی پریشان‌ِ تو؛ پیچیده‌تر.