•میم•

پدر عزیزم، امروز که این نامه را برای‌تان می‌نویسم، از گونه‌هایم اشک می‌بارد و شما چند‌متر آن‌طرف، پشت دیوارهای سنگی اتاق، نشسته‌ای و چایت را می‌نوشی. ام‌شب هم مانند هزاران شبی که آمد و گذشت، دلم به حال خودم سوخت و تو هیچ‌وقت نفهمیدی. این‌که این‌جا می‌نویسم، چون بعد تمام بدی‌هایی که در حق من و آینده‌ام کردی، هنوز در من نوری روشن مانده و نمی‌خواهم دلت را بشکنم. جرئت و جسارت‌ش را ندارم تا به رویت بگویم هیچ‌وقت برایم پدری نکردی و همیشه سرم پایین بود. هر وقت زمین خوردم، نبودی که دستم را بگیری. هر وقت زمینم زدی، خندیدی و رفتی. مریض شدم و گفتی بخواب، خوب می‌شوی. گشنه ماندم و خانه نیامدی. بزرگ شدم اما هیچ‌وقت حس نکردم پدری دارم. با بچه‌های یتیم بیشتر دوست می‌شدم چون خیلی شبیه‌شان بودم. هر وقت کنارت بودم، بیش‌تر احساس تنهایی کردم. همیشه به فکر خودت بودی؛ معنی پدر بودن را نمی‌دانستی و احتمالا بعد ا‌ز این هم نخواهی فهمید. نمی‌دانستی که فرزند را باید بزرگ کنی، اما مرا سپردی که خیابان‌ها بزرگم کنند. خانواده‌ را معنی نکردی، خانه را "پناه" نکردی. خانه برایم مثل یک مکانی‌ شد که باید سریع کارم را تمام کنم و بروم، چون این‌جا جای من نیست. غرورم را بارها شکستی و مرا به تنهایی سوق دادی، من غمگین نبودم، تو مرا غمگین ساختی. بچه که بودم؛ مادر چشم‌هایم را می‌بوسید و می‌گفت:«چشم‌هایت خیلی زیبا هستند؛ خیلی هم غمگین. خدا وقتی داشته چشم‌هایت را نقاشی می‌کرده، غصه‌دار بوده.» رفته رفته فهمیدم تو از این چشم‌های زیبا، غم ساختی. همیشه حسرت این را داشتم که وقتی یک‌چیزی را خراب می‌کنم، تو بسازی؛ وقتی می‌شکنم؛ تو چسب بزنی و وقتی نیازی دارم؛ اولین نفر تو به ذهنم بیایی اما نه، تو نبودی. تو ا‌ز من آدمی ساختی که "خودش را لایق عشق نمی‌داند." آدمی که می‌ترسد عاشق شود و از معشوقه‌اش یک درخت خشک و توخالی و تاریک بسازد؛ مثل خودش. اگر روزی این نامه به دستت رسید، آن روز من کنارت نیستم و پیش خدا نشسته‌ام و می‌خواهم چشم‌هایم را زیبا اما "خوش‌حال" بکشد. بدان که من بارها خواستم همه‌چیز را تنهایی بسازم اما زورم نرسید. خودم را فدای همه‌تان کردم؛ گور آرزوهایم را کندم و دفن‌شان کردم تا شما راحت باشید. اما احتمالا دیگر خسته‌ام؛ خسته از نفس کشیدن. بدان که بعد این همه بدی، من می‌بخشمت اما تو خودت را نبخش.