آشپزی که چاقو نداشت؛

چیزی که در اصل باید در مورد اون آدم مد نظر داشته باشی اینه که حد و مرز برای زندگیش قائل باشه و بدونه با هر شخص تو زندگیش چجوری و تا چه سطحی از صمیمیت یا فاصله و جدیت رفتار کنه. (هوش اجتماعی)

کسی که باهات سالم و درست رفتار می‌کنه فقط به خاطر حسش به تو نیست؛ اون انتخاب کرده و تصمیم گرفته که اونجوری باشه باهات.

هیچ میزان از حسِ دوست داشتن، از اخلاق بد و تاکسیک بازی و رد فلگ بودن جلوگیری نمی‌کنه.

تویی که می‌گی با همه بد اخلاق و مغرور باشه ولی با من نه، باید بگم بعد یه مدت توام مثل همونا می‌شی براش‌.

ما همیشه بابت شکست‌هایمان احساس حقارت نمی‌کنیم؛ تنها زمانی احساس حقارت می‌کنیم که غرور و احساس ارزشمندی‌مان را در آرزو یا دستاورد مشخصی سرمایه‌گذاری کنیم و سپس به آن دست نیابیم.

احساسِ بی‌ارزشی، نه از نبود دستاورد، بلکه از نبودِ ارتباطِ واقعی با خودت بوجود میاد.

امیدوارم یه روزی بیام اینجا و بنویسم تونستم.

اما تو میتونی با حد و مرز گذاشتن از این آسیبا تا حدودی جلوگیری کنی.

هرکس به اندازه ناامنی‌هاش بهت آسیب میزنه.

از خودم بابت اینکه هوش اجتماعی بالایی دارم ممنونم.

امیدوارم روزی برسه که یادگرفته باشم از کمک خواستن فرار نکنم.

اسم اینو بیشتر از تنهایی، «تعلق نداشتن» می‌ذارم؛ من نتونستم پیش هیچ کس و هیچ جا ریشه بدوونم و هر رو دارم بیشتر شدنِ این فاصله با اطرافیانمو حس می‌کنم.

بعضی روز‌ها کاملا تنهایی رو حس می‌کنم؛ نه خانواده نه دوست رو نزدیک به خودم نمی‌بینم انگار که همه ازم جدا شده باشن. حس مزخرف درک نشدن و فهمیده نشدن گریبانم رو می‌گیره و غمگینم می‌کنه و فکر می‌کنم مجبورم مسیر زندگی رو تا آخرش تنها برم و تنها تمومش کنم.

چیزی که سخت‌تر از تغییر کردنه، تلاش برای برنگشتن به حال و‌ روز قبل تغییرته.

خستگی وقتی به فرسودگی تبدیل می‌شه که شما در تمام تلاش‌هاتون فقط از دست بدید و چیزی به دست نیارید.

بالاخره زندگیم داره ورق می‌خوره و دوره جدیدی شروع می‌شه؛ به امید اینکه چهار سال دیگه رو این پیام ریپلای بزنم و بنویسم تموم شد.

ادامه ندادنِ گفت و گویی که داره اذیتت می‌کنه و جواب ندادن به هرچیزی، یک نمونه از احترام به خودته.

بدن و ذهنِ فرزند در کنارشون همیشه در حالت آماده باش قرار داره چون محیطی که توش زندگی می‌کنه ثبات و تعادل هیجانی نداره.

پدر و مادرِ دراماتیک باعث می‌شن فرزندانشون مضطرب بار بیان.

زنده باد کسانی که ترکم می‌کنند؛ آن‌ها مرا به خویش باز می‌گردانند. آنری دو مونترلان-