آشپزی که چاقو نداشت؛

زن در دنیای امروزی برای رهایی و فرار از بار سنگینِ کلمه ضعیفه و جنس دوم، هم سختی کار بیرون از خونه هم سختی کار داخل خونه رو به عهده گرفته که همین خودش نوعی خشونته.

ما با تکرار این کار کم کم و تدریجی اون دروغ رو به باور تو خودمون تبدیل می‌کنیم؛ باور نادرستی که باعث می‌شه از واقعیتمون فاصله بگیریم، یک منِ ساختگی به وجود بیاریم و نسبت به خودمون خیانتکار بشیم.

آدم اگه با خودش صادق نباشه، ذهنش شروع می‌کنه به ساختن توجیه‌های پیچیده. دروغ‌هایی که به خودمون می‌گیم معمولاً از همه قانع‌کننده‌ترن.

کارتای باشگاهمو جمع کردنی یه لحظه به این فکر کردم که از یه جایی به بعد صرفا برای لاغر شدن ورزش نمی‌کردم؛ ورزش می‌کردم چون بهم یاد می‌داد برای تغییر باید صبوری کنم. ورزش می‌کردم چون اون منِ در حالِ تلاش خیلی دوست‌ داشتنی بود.

اکثر آدما بیشتر از تو نمی‌دونن فقط بیشتر از تو عمل کردن.

اگر به اندازه کافی آگاهیتو به کار بگیری سختیا راهو برای روزای خوب باز می‌کنن.

کسی که معتقده هیچوقت اشتباه نمی‌کنه هنوز جسارت رویارویی با خودِ واقعیش رو پیدا نکرده.

ما در حرکت به دست میاریم و از دست می‌دیم؛ حتی اگه نمی‌دونی کجا می‌خوای بری باید حرکت کنی؛ این مسیره که باعث می‌شه ما به شناخت از خودمون برسیم و معنایی پیدا کنیم.

انگار در نهایت همه چی به ذهن ما ختم می‌شه؛ اگر اونجا به صلح برسیم زندگی‌ هم آرامش و تعادل رو به خودش می‌بینه و اگر مدام تو ذهنمون در جنگ باشیم آشفتگی رهامون نمی‌کنه.

ذهن در زمان تنهایی‌های طولانی، بخشی از خودش رو به درون گفتگوهای خیالی منتقل می‌کنه. این مکانیسم، یک جور تنظیم هیجانی طبیعیه، البته اگه بیش‌ از حد نشه.

"Your worst sin is that you have destroyed and betrayed yourself for nothing." -Fyodor Dostoevsky

بزرگترین دشمن آدمیزاد خودشه.

شاید اگه پدر مادرمون به اندازه‌ای که خرج ما کردن خرج خودشونم می‌کردن یا باهم دوتایی بدون ما وقت می‌گذروندن ما انقدر متحمل عذاب وجدان نمی‌شدیم.

مدتیه متوجه چیزی شدم که قبلا نمی‌دونستم اونم اینه که راز باید همیشه راز بمونه حتی اگه ازش دلخور شده باشی، قطع ارتباط کرده باشی یا بدتر دشمن هم شده باشید؛ نباید فاش کرد نباید گفت.

یک‌ کمال‌گرا چون فشار ذهنی از بابت نتیجه حس می‌کنه تمرکز روی پروسه و مسیر براش سخت می‌شه پس برای راحت شدن از هردوتاش کلا شروع نمی‌کنه.

بعضی چیزها رو باید رها کنی نه چون مهم نیستن، چون تو رو از آدمی که می‌خوای باشی دور می‌کنن.

بزرگ فکر کن اما کوچیک شروع کن.

با همه دوستام از «فردا تو مدرسه می‌بینمت» به «کی وقت داری ببینیم همو؟» ، «هستی حرف بزنیم؟» ، «کی بر می‌گردی ایران ببینمت؟» رسیدیم و این قلبمو می‌شکنه.

چه موهبت بزرگیه اگه خستگیت به خاطر چیزی باشه که بهش علاقه داری.

سلام ^ـ^ از این سوالا ازم پرسیدنی نمی‌دونم چی بگم حقیقتا ولی خب ۲۰ سالمه ( ۸۳ ایم) دانشجو‌ی سال اول ادبیات انگلیسی‌ام.