کهکشان

🌏🌟🌎😍چرا زمین گرد است؟ زمین از جایی که ما روی آن ایستاده‌ایم صاف به نظر می‌رسد، چون ما در مقایسه با سیاره‌ای که زیر پایمان قرار دارد، بسیار کوچک هستیم. اما در مقیاس سیاره‌ای، انحنای زمین کاملاً آشکار می‌شود. کارل ساگان توانایی فوق‌العاده‌ای داشت که نشان دهد برای فهمیدن این موضوع، نیازی به ماهواره یا فناوری مدرن نداریم. بیش از ۲ هزار سال پیش، دانشمند یونانی اراتوستن متوجه شد که در یک زمان مشخص از روز، نور خورشید در دو شهر مختلف مصر سایه‌هایی با زاویه‌های متفاوت ایجاد می‌کند. او با اندازه‌گیری زاویه‌ی این سایه‌ها و دانستن فاصله‌ی میان دو شهر، توانست محیط کره‌ی زمین را با دقتی شگفت‌انگیز محاسبه کند. اما چرا زمین اساساً شکلی گرد دارد؟ پاسخ، گرانش است. گرانش ماده را از همه‌ی جهت‌ها به سوی مرکز سیاره می‌کشد. وقتی یک جرم به اندازه‌ی کافی بزرگ باشد، این کشش رو به درون به‌تدریج آن را به شکلی نزدیک به کره درمی‌آورد. البته زمین یک کره‌ی کاملاً بی‌نقص نیست؛ به دلیل چرخش خود، در ناحیه‌ی استوا کمی برآمده‌تر است، اما از فضا شکل گرد آن کاملاً مشخص است. حتی بدون ترک کردن سطح زمین نیز می‌توان شواهد انحنای آن را مشاهده کرد: کشتی‌ها هنگام دور شدن ابتدا از بخش پایین بدنه از دید ناپدید می‌شوند، با حرکت به سمت شمال یا جنوب ستاره‌های متفاوتی در آسمان دیده می‌شوند، زمین هنگام ماه‌گرفتگی سایه‌ای گرد روی ماه می‌اندازد و ارتفاع خورشید در آسمان بسته به محل شما تغییر می‌کند. یکی از بزرگ‌ترین توانایی‌های کارل ساگان این بود که نشان می‌داد علم همیشه از فناوری پیچیده آغاز نمی‌شود. گاهی علم با چیزی به سادگی یک چوب، یک سایه و میل به پرسیدن «چرا؟» آغاز می‌شود. 💫 @galaxy8667 💫

📢 تصویر روز ناسا 🗓 سه‌شنبه ۲۸ مهر ۱۴۰۵ 🔭 بادبزن رنگین‌کمانیِ پرتوهای ضدگرگ‌ومیش این رنگین‌کمان نامعمول است. از یک نظر، کامل نیست و فقط در بادبزنی از نور خورشید دیده می‌شود؛ اما این به‌تنهایی چندان عجیب نیست. عجیب‌ترین نکته، جای ظاهری خورشید است. به نظر می‌رسد خورشید روبه‌رو، درست زیر آن تپه‌ها باشد؛ اما واقعاً آن‌جا نیست. رنگین‌کمان‌ها این‌طور شکل نمی‌گیرند. رنگین‌کمان بر اثر بازتاب نور از قطره‌های باران در پشت سر شما پدید می‌آید، پس خورشید باید واقعاً پشت سرتان باشد. در این تصویر، شکاف میان ابرها نزدیک خورشیدِ در حال غروب اجازه داد پرتوها سراسر آسمان را بپیمایند و در روبه‌رو به نظر برسد که به هم می‌رسند؛ پدیده‌ای نامعمول به نام پرتوهای ضدگرگ‌ومیش. این عکس هفتهٔ گذشته، هنگام غروب، با تلفن همراه در پرسنزانو (Presenzano) ایتالیا گرفته شد. رنگین‌کمانِ ظاهراً وارونه را وقتی متوجه شدند که لباس‌ها را برای خشک‌شدن آویزان می‌کردند. ‏📷 Aurelia Degli Esposti · 🔗 منبع 🤖 ۲۸ بات علمی (۱۲ تازه) | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)

⭐💓🖤🖤نقطه‌ی آبی کم‌رنگ — ۱۴ فوریه‌ی ۱۹۹۰ در ۱۴ فوریه‌ی ۱۹۹۰، فضاپیمای وویجر ۱ ناسا دوربین خود را به سوی خانه برگرداند و یکی از تأثیرگذارترین تصاویر تاریخ بشر را ثبت کرد. از فاصله‌ای حدود ۶ میلیارد کیلومتری، زمین تقریباً چیزی بیشتر از یک نقطه‌ی کوچک نورانی در دل تاریکی نبود. آن نقطه‌ی کوچک، ما بودیم. هر انسانی که تا آن زمان زندگی کرده بود، هر شهری که ساخته شده بود، هر جنگ، هر داستان عاشقانه، هر کشف، هر پیروزی و هر تراژدی، همگی روی همان نقطه‌ی تقریباً نامرئی اتفاق افتاده بودند. این تصویر بعدها با نام «نقطه‌ی آبی کم‌رنگ» شناخته شد؛ نامی که با نوشته‌ها و سخنان اخترشناس معروف کارل ساگان جاودانه شد. وویجر ۱ این تصویر را به عنوان بخشی از آخرین «پرتره‌ی خانوادگی» منظومه‌ی شمسی ثبت کرد، پیش از آنکه دوربین‌هایش برای صرفه‌جویی در انرژی برای همیشه خاموش شوند. از آن فاصله، زمین نه قدرتمند به نظر می‌رسید و نه مهم. هیچ مرز، کشور، دین یا درگیری‌ای در آن دیده نمی‌شد. فقط یک جهان کوچک بود، در میان وسعتی تقریباً غیرقابل تصور از فضا. تصویر نقطه‌ی آبی کم‌رنگ هنوز هم یادآور قدرتمندی از جایگاه ما در کیهان است: هر آنچه تا امروز شناخته‌ایم، روی همین جهان کوچک، شناور در دل تاریکی، رخ داده است. 💫 @galaxy8667 💫

↩️ ادامه از پست قبل اجرام نامعمولی مثل کلید سل سرنخ‌هایی غیرمنتظره در اختیار ما می‌گذارند؛ سرنخ‌هایی دربارهٔ برهم‌کنش خوشه‌های کامل کهکشانی و نیز تحول کلی جهان. - با افزودن @apod_arefi_bot به گروه یا کانال خود، تصویر روز ناسا را هر روز با ترجمهٔ فارسی خودکار دریافت کنید.

📢 تصویر روز ناسا 🗓 دوشنبه ۲۷ مهر ۱۴۰۵ 🔭 کلید سل: منبع رادیویی داغ و پرتو ایکسِ نامعمول کلید سل چیست؟ این ساختار رادیویی نامعمول بیش از ۲ میلیون سال نوری گستردگی دارد و به یکی از نمادهای رایج موسیقی شبیه است؛ اما کهکشان راه شیری خودمان نور مرئی آن را پنهان کرده است. وقتی در سال ۲۰۰۴ بررسی شد، ماهیت VLSS J0318.9+۵۷۵۵ که به «کلید سل» (Treble Clef) معروف شده، همچنان ناشناخته بود. اما مشاهدات تازهٔ رصدخانهٔ پرتو ایکس چاندرا و تلسکوپ eROSITA این فرضیه را مطرح کرده‌اند که ابر مرکزیِ ذرات باردار در این ساختار، در اصل از سیاه‌چاله‌ای اَبَرپرجرم در مرکز یک کهکشان به بیرون پرتاب شده است. پس از آن‌که گسیل رادیویی این ذرات کم‌نور شد، ممکن است موج ضربه‌ایِ ناشی از برخورد دو خوشهٔ کهکشانی دوباره آن‌ها را پرانرژی کرده باشد. در این تصویر ترکیبی، گسیل رادیویی با رنگ قرمز و پرتوهای ایکس که به‌تازگی کشف شده‌اند با رنگ آبی نشان داده شده‌اند. 👇 ادامه در پست بعد ‏📷 NASA/CXC/INAF-IRA، A. Botteon et al. · 🔗 منبع 🤖 ۲۸ بات علمی (۱۲ تازه) | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)

📢 تصویر روز ناسا 🗓 یکشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۵ 🔭 صدادار شده: ستون‌های سحابی عقاب تا حالا سحابی عقاب را با گوش‌هایتان تجربه کرده‌اید؟ سحابی مشهور M16 بیشتر به‌خاطر منظرهٔ چشم‌نوازش شناخته می‌شود: ستاره‌های جوان و درخشانی که در دل ساختارهای تیره و سر به فلک کشیده شکل می‌گیرند. این ستون‌های چندین سال نوری‌طول، در فاصلهٔ حدود ۶۵۰۰ سال نوری و در جهت صورت فلکی مار (Serpens) قرار دارند. نور فرابنفش پرانرژی و بادهای نیرومند خوشهٔ ستاره‌های پرجرم M16 این ستون‌های کیهانی را شکل داده و فرسوده‌اند؛ سرانجام هم این ستون‌ها از میان خواهند رفت. با این حال، آشفتگی محیطِ ستاره‌زایی در M16 ــ که جزئیات تماشایی‌اش در این تصویر ترکیبی از هابل (نور مرئی) و چاندرا (پرتو ایکس) ثبت شده ــ احتمالاً به محیطی شبیه است که خورشید ما در آن شکل گرفت. در ویدیوی همراه، به صدای ستاره‌ها و غبار گوش کنید؛ خطِ تبدیل تصویر به صدا از چپ به راست حرکت می‌کند و جایگاه عمودی، زیر و بمی صدا را تعیین می‌کند. ‏📷 NASA، ESA، K. Arcand · 🎬 APOD Videos · 🔗 منبع 🤖 ۲۸ بات علمی (۱۲ تازه) | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)

📢 تصویر روز ناسا 🗓 شنبه ۲۵ مهر ۱۴۰۵ 🔭 ۶۷پی سه‌بعدی عینک قرمز و آبی‌تان را بزنید و کنار هستهٔ ناهموار و دوپارهٔ چوریوموف–گراسیمنکو (Churyumov–Gerasimenko)، همان دنباله‌دار ۶۷پی (Comet 67P)، شناور شوید. این تصویر سه‌بعدیِ آناگلیف با ترکیب دو عکس از دوربین زاویه‌باز اواسایریس (OSIRIS) فضاپیمای روزتا (Rosetta) ساخته شده است. عکس‌ها در ۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۱۵، از فاصلهٔ ۱۸۴ کیلومتری گرفته شدند. فواره‌های زیادی از سطح فعال این جرم کوچک منظومهٔ شمسی، نزدیک‌ترین نقطه‌اش به خورشید، بیرون می‌زنند. قطر بخش بزرگ‌تر حدود ۴ کیلومتر است و گردنی باریک آن را به بخش کوچک‌تر، با قطر ۲٫۵ کیلومتر، وصل می‌کند. مأموریت روزتا در سپتامبر ۲۰۱۶ به پایان رسید؛ آن زمان فضاپیما را برای برخوردی کنترل‌شده با سطح دنباله‌دار هدایت کردند. اما عینک سه‌بعدی‌تان را هنوز برندارید: در این وب‌سایت می‌توانید مجموعه‌ای نزدیک به ۱۴۰۰ تصویر آناگلیف سه‌بعدی را ببینید که از داده‌های تصویری روزتا ساخته شده‌اند. ‏📷 Philippe Lamy، The Team · 🔗 منبع 🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)

ماه بسیار دورتر از چیزی است که به نظر 🌕🌘🌙🌙می‌رسد وقتی به ماه نگاه می‌کنیم، خیلی نزدیک به نظر می‌رسد؛ انگار درست بالای زمین معلق است. اما فاصله‌ی متوسط میان زمین و ماه حدود ۳۸۴٬۴۰۰ کیلومتر است. این فاصله تقریباً برابر است با قرار دادن ۳۰ کره‌ی زمین در کنار یکدیگر. حتی نور، که سریع‌ترین چیز در جهان است، حدود ۱٫۳ ثانیه زمان نیاز دارد تا از ماه به زمین برسد. یعنی اگر پیامی رادیویی برای یک فضانورد روی ماه فرستاده شود، حدود ۱٫۳ ثانیه طول می‌کشد تا پیام برسد و حدود ۱٫۳ ثانیه‌ی دیگر هم برای بازگشت پاسخ لازم است. این فاصله آن‌قدر زیاد است که اگر قطر متوسط سیاره‌ها را در نظر بگیریم، تقریباً می‌توان تمام سیاره‌های دیگر منظومه‌ی شمسی را میان زمین و ماه قرار داد. با این حال، در بسیاری از تصاویر زمین و ماه، این فضای عظیم فشرده نشان داده می‌شود و باعث می‌شود این دو بسیار نزدیک‌تر از واقعیت به نظر برسند. فاصله‌ی ماه از زمین همیشه هم یکسان نیست. چون مدار ماه کمی بیضوی است، فاصله‌ی آن از زمین تقریباً بین ۳۶۳ هزار تا ۴۰۵ هزار کیلومتر تغییر می‌کند. پس دفعه‌ی بعد که به ماه نگاه می‌کنید، به یاد داشته باشید: ممکن است در آسمان شب نزدیک به نظر برسد، اما میان شما و آن جهان درخشان، اقیانوسی عظیم از فضا قرار دارد. ماه نزدیک‌ترین همسایه‌ی آسمانی ماست، اما حتی نزدیک‌ترین همسایه‌ی ما هم به‌طرز شگفت‌انگیزی دور است. 💫 @galaxy8667 💫

📢 تصویر روز ناسا 🗓 جمعه ۲۴ مهر ۱۴۰۵ 🔭 تعقیب ایستگاه فضایی بین‌المللی موشک فالکون ۹ و فضاپیمای دراگون، سه‌شنبه ۱۳ اکتبر، با شتاب به آسمان پیش از سپیده‌دم پرتاب می‌شوند و راهی مدار نزدیک زمین هستند. این ویدیوی تایم‌لپس خیره‌کننده از ساحل ایندیَن هاربر در فلوریدا گرفته شده است. ماجرا با پرتاب از مجتمع پرتاب فضایی ۴۰ در پایگاه نیروی فضایی کیپ کاناورال (Cape Canaveral) آغاز می‌شود: فالکون و دراگون در مأموریت سی‌وپنجم خدمات تجاری تدارکاتی ناسا، ایستگاه فضایی بین‌المللی را تعقیب می‌کنند. درست در زمان مناسب، خود ایستگاه فضایی هم از بالای قاب وارد تصویر می‌شود. نزدیک به ۸ ثانیه از این تایم‌لپس ۳۰ ثانیه‌ای گذشته که رد نورانی ایستگاه فضایی بین‌المللی، در مسیر «پایین» رفتن به‌سوی افق، دیده می‌شود. مرحله‌های اول و دوم فالکون ۹ از هم جدا می‌شوند و تودهٔ چشمگیر دود و گاز، شبیه عروس دریایی، بزرگ‌تر می‌شود؛ پرتوهای خورشیدِ در حال طلوع هم به آن نور می‌تابانند. 👇 ادامه در پست بعد ‏📷 Eric Holland · 🔗 منبع 🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)

↩️ ادامه از پست قبل حدود ۲۰ ثانیه پس از شروع ویدیو، رشته‌ای از لحظه‌های روشن‌شدن موتور مرحلهٔ اول برای بازگشت، ورود به جو و فرود آغاز می‌شود. درحالی‌که مرحلهٔ دوم ایستگاه فضایی را به‌سوی افق دوردست دنبال می‌کند، تودهٔ دود و گاز در آسمان پیش از سپیده‌دم به حرکت ادامه می‌دهد؛ حتی پس از فرود موفق مرحلهٔ اول در منطقهٔ فرود ۴۰ روی زمین. - با افزودن @apod_arefi_bot به گروه یا کانال خود، تصویر روز ناسا را هر روز با ترجمهٔ فارسی خودکار دریافت کنید.

خورشید چند بار به دور کهکشان راه 🟢🚀🌘🪐شیری چرخیده است؟ خورشید در فضا ساکن نیست. همراه با زمین، سیاره‌ها، سیارک‌ها و تمام منظومه‌ی شمسی، با سرعتی در حدود ۸۰۰ هزار کیلومتر بر ساعت به دور مرکز کهکشان راه شیری حرکت می‌کند. اما راه شیری بسیار عظیم است. یک دور کامل خورشید به دور مرکز کهکشان حدود ۲۲۵ تا ۲۵۰ میلیون سال طول می‌کشد. به این مدت گاهی سال کهکشانی گفته می‌شود. از آنجا که خورشید حدود ۴٫۶ میلیارد سال پیش شکل گرفته، تاکنون فقط چیزی حدود ۱۸ تا ۲۰ دور کامل به دور کهکشان راه شیری زده است. کمی به این فکر کنید. زمانی که دایناسورها برای نخستین بار روی زمین ظاهر شدند، خورشید در بخش کاملاً متفاوتی از کهکشان قرار داشت. از دوران دایناسورها تا امروز، منظومه‌ی شمسی تقریباً فقط یک بار به دور راه شیری چرخیده است. در طول تنها یک دور کهکشانی، گونه‌های کامل می‌توانند به وجود بیایند، میلیون‌ها سال بر زمین حکومت کنند و سپس کاملاً منقرض شوند. تمام تاریخ تمدن انسانی، فقط بخش بسیار ناچیزی از یک سال کهکشانی را تشکیل می‌دهد. پس در حالی که یک سال زمینی برای ما زمان زیادی به نظر می‌رسد، در مقیاس کهکشان، خورشید در تمام عمر خود فقط حدود بیست «سال» را پشت سر گذاشته است. ما فقط به دور خورشید نمی‌چرخیم. خورشید هم به دور کهکشان می‌چرخد، و ما نیز همراه آن در این سفر هستیم. 💫 @galaxy8667 💫

📢 تصویر روز ناسا 🗓 پنجشنبه ۲۳ مهر ۱۴۰۵ 🔭 راه شیری بر فراز منهتن (Manhattan) چراغ‌های شهر از ستاره‌ها پرنورترند؛ در شهری که هرگز نمی‌خوابد (City That Never Sleeps). چه کسی فکرش را می‌کرد راه شیری در چنین آسمانی دیده شود؟ این تصویر با فیلتری گرفته شده که بیشتر نور مرئی را مسدود می‌کند و به‌جای آن فقط نور فروسرخ نزدیک را ثبت می‌کند؛ نوری با انرژی کمتر از نور مرئی. چیدمان هوشمندانهٔ عکاس نجومی بیشتر آلودگی نوری شهر را می‌گیرد: لامپ‌های رشته‌ای قدیمی و بعضی چراغ‌های نئون هنوز در فروسرخ نزدیک پرنورند، اما لامپ‌های فلورسنت و LED نه. البته ستاره‌ها هم در فروسرخ نزدیک پرنورند! این تصویر یادآوری می‌کند که همهٔ ما زیر یک آسمان زندگی می‌کنیم و اخترشناسی به همهٔ ما کمک می‌کند جایگاه بشر را در کیهان بهتر بشناسیم. ‏📷 Jason Kurth، Ty Buckley · 🔗 منبع 🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)

کهکشان آندرومدا؛ غولی در همسایگی 🌌🌌🌌☺️کیهانی ما کهکشان آندرومدا که با نام M31 نیز شناخته می‌شود، یکی از بزرگ‌ترین اعضای گروه محلی کهکشانی است؛ مجموعه‌ای از کهکشان‌ها که راه شیری ما نیز در آن قرار دارد. آندرومدا حدود ۲٫۵ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد و در شب‌های صاف و بسیار تاریک، می‌توان آن را حتی با چشم غیرمسلح به صورت لکه‌ای کم‌نور در آسمان مشاهده کرد. این کهکشان مارپیچی عظیم، صدها میلیارد ستاره، نوارهای گسترده‌ی غبار و هسته‌ای درخشان دارد. بررسی آندرومدا به اخترشناسان کمک می‌کند تا بهتر بفهمند که کهکشان‌ها چگونه شکل می‌گیرند، رشد می‌کنند و در طول میلیاردها سال تغییر می‌کنند. قطر آندرومدا بیش از ۲۰۰ هزار سال نوری برآورد می‌شود و ساختار عظیم آن بسیار فراتر از چیزی است که با چشم دیده می‌شود. اما شاید جالب‌ترین نکته این باشد که آندرومدا در حال نزدیک شدن به راه شیری است. در مقیاس زمانی کیهانی، این دو کهکشان سرانجام برهم‌کنش خواهند داشت و ساختار هر دوی آن‌ها را به‌شدت تغییر خواهند داد. وقتی به آندرومدا نگاه می‌کنیم، در واقع آن را همان‌گونه می‌بینیم که حدود ۲٫۵ میلیون سال پیش بوده است؛ زیرا نور آن تمام این مدت را در فضا پیموده تا به چشمان ما برسد. آندرومدا فقط یک لکه‌ی کوچک در آسمان شب نیست؛ بلکه جهانی عظیم از ستاره‌هاست که میلیون‌ها سال نوری آن‌سوتر قرار دارد و به ما یادآوری می‌کند که کیهان تا چه اندازه بزرگ است. 💫 @galaxy8667 💫

زادروز شهبانو فرح پهلوی خجسته باد🥳🎂👸👸❤️⭐️ 💫 @galaxy8667 💫

↩️ ادامه از پست قبل هرچند زنبورها به فضا سفر کرده‌اند، خوشهٔ کندوی عسل در واقع انبوهی از ستارگان جوان است. دورهٔ چرخش این ستاره‌ها به بشر کمک کرده تا بفهمد ستاره‌ها با گذشت زمان و از دست دادن جرم بر اثر بادهای ستاره‌ای‌شان، آهسته‌تر می‌چرخند.

📢 تصویر روز ناسا 🗓 چهارشنبه ۲۲ مهر ۱۴۰۵ 🔭 مریخ و خوشهٔ کندوی عسل زیر شفق قطبی چه هم‌زمانی کیهانی جالبی! در تصویر امروز، مریخ کنار خوشهٔ کندوی عسل (M44 یا Praesepe)، زیر پرده‌ای از شفق قطبی و بالای افق درختان کوچک و سرسبز، نزدیک لانس‌یارو (Lansjärv) در سوئد دیده می‌شود. فورانی از خورشید در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۶ به زمین رسید و آشفتگی شدیدی در میدان مغناطیسی زمین ایجاد کرد. ذرات پرانرژیِ فوران با مولکول‌های جو زمین برخورد کردند و آن‌ها را برانگیختند؛ مولکول‌ها هم انرژی اضافی‌شان را به شکل شفق رنگارنگی آزاد کردند که در این تصویر ثبت شده است. مردم سامی که بومی سوئد و دیگر مناطق قطبی‌اند، از دیرباز با احترام به شفق‌های قطبی می‌نگریسته‌اند؛ آن‌ها در زبان سامی شمالی «گووسّاهَسات» (guovssahasat) نام دارند. هم‌زمان، مریخ در آن هنگام در آسمان به نزدیک‌ترین نقطه به مرکز خوشهٔ کندوی عسل رسیده بود. 👇 ادامه در پست بعد ‏📷 Petr Horálek، Josef Kujal، Vojan Höfer · 🔗 منبع 🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)

📢 تصویر روز ناسا 🗓 سه‌شنبه ۲۱ مهر ۱۴۰۵ 🔭 راه‌پلهٔ بیابانی به سوی بهشت این راه‌پله در شیلی فقط کمی شما را به بهشت نزدیک‌تر می‌کند. اما وای، آسمان بالای آن آدم را به فکر فرو می‌برد. مثلاً شاید به نوار تاریک کهکشان راه شیری خودمان فکر کنید که پشت پهنهٔ بیابان آتاکاما در شیلی بالا می‌رود؛ به نوار نورالبروج در گوشهٔ بالا سمت چپ؛ به تابش سبز و سرخ جو درست بالای افق؛ به ستارهٔ سماک اعزل (Spica) در نوار نورالبروج؛ و به کهکشان ابر ماژلانی کوچک (Small Magellanic Cloud) در بالاترین نقطهٔ سمت راست. مجسمهٔ «پلکان بیابان» (Desert Staircase) در پیش‌زمینه است و زمان‌بندی عکاسی طوری انجام شده که این جایگاه دیدنی درست جلوی نوار تقریباً عمودی راه شیری دیده شود. اگر افق را با دقت نگاه کنید، از چپ به راست می‌توانید بخشی از رشته‌کوه آند، آتشفشان لیکانکابور (Licancabur) و چراغ‌های شهر سن پدرو د آتاکاما (San Pedro de Atacama) را پیدا کنید. این تصویر ترکیبیِ زاویه‌باز در ژوئیهٔ ۲۰۲۵ ثبت شده است. ‏📷 Julien Looten · 🔗 منبع 🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)

⚽️💫💫چرا آسمان شب تاریک است؟ تاریکی میان ستاره‌ها برای ما عادی به نظر می‌رسد، اما اگر جهان ایستا، بی‌نهایت و ازلی بود و ستاره‌ها تا بی‌نهایت ادامه داشتند، این تاریکی نباید وجود می‌داشت. به هر جهتی نگاه کنید. اگر ستاره‌ها تا بی‌نهایت ادامه داشتند و از ازل می‌درخشیدند، در نهایت هر خط دید باید به سطح یک ستاره می‌رسید. در آن صورت، سراسر آسمان شب باید تقریباً به اندازه‌ی سطح خورشید روشن می‌بود. فاصله به‌تنهایی این مسئله را حل نمی‌کند. ستاره‌ای که دو برابر دورتر باشد، چهار برابر کم‌نورتر دیده می‌شود، اما در فاصله‌ی دو برابر، حجم فضا آن‌قدر بیشتر است که تقریباً چهار برابر ستاره‌ی بیشتری در آن ناحیه وجود دارد. این دو اثر تقریباً یکدیگر را خنثی می‌کنند. این معما با نام پارادوکس اولبرس شناخته می‌شود. پاسخ در تاریخ خود جهان نهفته است. جهان در وضعیت کنونی خود از ازل وجود نداشته و عمر محدودی دارد. به همین دلیل، نور اجرام بسیار دور فرصت نامحدودی برای رسیدن به ما نداشته است. علاوه بر این، چون جهان در حال انبساط است، نوری که از فواصل بسیار دور می‌آید به طول موج‌های بلندتر کشیده می‌شود و مقدار نور مرئی‌ای که به چشم ما می‌رسد کاهش پیدا می‌کند. در سال ۱۸۴۸، ادگار آلن پو به‌طرزی شگفت‌انگیز پیشنهاد کرد که تاریکی آسمان شب می‌تواند به این دلیل باشد که نور ستاره‌های بسیار دور هنوز زمان کافی برای رسیدن به ما نداشته است. کیهان‌شناسی مدرن بعدها نشان داد که جهان واقعاً در همه‌ی جهت‌ها دارای یک تابش ضعیف است؛ تابش زمینه‌ی کیهانی، نوری بسیار قدیمی از اوایل تاریخ جهان که به‌دلیل انبساط کیهان به طول موج‌های مایکروویو کشیده شده است. بنابراین وقتی به تاریکی میان ستاره‌ها نگاه می‌کنید، صرفاً به فضای خالی نگاه نمی‌کنید. شما به جهانی نگاه می‌کنید که نورش تاریخ دارد؛ بخشی از آن پس از میلیاردها سال به ما رسیده، بخشی هنوز در راه است، و بخشی از مناطقی می‌آید که آن‌قدر دور هستند که شاید نورشان هرگز به ما نرسد. تاریکی آسمان شب، نشانه‌ای از این است که جهان گذشته‌ای دارد. 💫 @galaxy8667 💫

📢 تصویر روز ناسا 🗓 دوشنبه ۲۰ مهر ۱۴۰۵ 🔭 مشتری و قمرهایش چند قمر می‌توانید ببینید؟ بهترین پاسخ پنج تاست: چهار قمر که به دور مشتری می‌گردند و لونا (Luna) که به دور زمین می‌گردد. این تصویرِ چندقمری به این دلیل ممکن شد که هفتهٔ گذشته ماه از جلوی مشتری گذشت. تصویر از چند نوردهی پیاپی نزدیک به زمان هم‌راستایی تشکیل شده و از وستچستر (Westchester) در نیویورکِ آمریکا گرفته شده است. هلال روشنِ ماه در پایینِ سمت چپ بیش‌ازحد نوردهی شده، درحالی‌که سمت شبِ ماه در بالای سمت راست، با نور زمین‌تاب (Earthshine) کمی روشن شده است. بالای ماه ما، تقریباً در یک خط عمودی، قمرهای درخشان گالیله‌ای مشتری از پایین به بالا ردیف شده‌اند: گانیمد (Ganymede)، آیو (Io)، کالیستو (Callisto) و اروپا (Europa). کالیستو، گانیمد و آیو از ماه زمین بزرگ‌ترند و اروپا فقط کمی کوچک‌تر است. فضاپیمای رباتیک جونو (Juno) ناسا اکنون به دور مشتری می‌گردد و از نزدیکی سه تا از این قمرها عبور کرده است. ‏📷 Chirag Upreti · 🔗 منبع 🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)

۱۴ سال، ۴۵ کیلومتر، و یک سکوت نهایی روی سطح مریخ 🤖🔴 مریخ‌نورد آپورچونیتی ناسا در ابتدا فقط برای یک مأموریت ۹۰ روزه‌ی مریخی طراحی شده بود. اما در نهایت، نزدیک به ۱۵ سال دوام آورد. آپورچونیتی در ژانویه‌ی ۲۰۰۴ روی مریخ فرود آمد و در طول مأموریت خود بیش از ۴۵ کیلومتر روی سطح این سیاره پیمود؛ مسافتی بسیار بیشتر از چیزی که مهندسانش در ابتدا انتظار داشتند. این مریخ‌نورد دهانه‌ها، سنگ‌ها و خاک مریخ را بررسی کرد و به کشف شواهد مهمی کمک کرد که نشان می‌داد در گذشته آب مایع روی مریخ وجود داشته است. سال‌ها، آپورچونیتی سرمای شدید، گردوغبار، زمین‌های ناهموار و فرسودگی تدریجی تجهیزاتش را تحمل کرد. حتی چند بار بادهای مریخی به‌طور غیرمنتظره گردوغبار جمع‌شده روی صفحات خورشیدی آن را پاک کردند و باعث شدند عمر مأموریتش باز هم بیشتر شود. اما در ژوئن ۲۰۱۸، یک طوفان عظیم گردوغبار تقریباً سراسر مریخ را فرا گرفت. نور خورشید دیگر به اندازه‌ی کافی به صفحات خورشیدی آپورچونیتی نمی‌رسید. میزان انرژی آن به‌شدت کاهش یافت و در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۸، این مریخ‌نورد آخرین ارتباط خود را با زمین برقرار کرد. شاید جمله‌ی معروفی را درباره‌ی آخرین پیام آن شنیده باشید: «باتری‌ام ضعیف شده و هوا دارد تاریک می‌شود.» اما آپورچونیتی در واقع این جمله را با کلمات انسانی ارسال نکرد. این جمله، یک بیان شاعرانه از آخرین داده‌هایی بود که از آن دریافت شد؛ داده‌هایی که نشان می‌دادند انرژی مریخ‌نورد به‌شدت پایین آمده و آسمان به دلیل گردوغبار بسیار تاریک شده است. ناسا ماه‌ها تلاش کرد دوباره با آن ارتباط برقرار کند و صدها فرمان به سوی مریخ فرستاد. اما دیگر هیچ پاسخی نیامد. در ۱۳ فوریه‌ی ۲۰۱۹، ناسا رسماً پایان مأموریت آپورچونیتی را اعلام کرد. ماشینی که قرار بود فقط ۹۰ روز دوام بیاورد، بیش از ۱۴ سال روی جهانی دیگر به اکتشاف ادامه داد. داستان آپورچونیتی دیگر فقط داستان یک ماشین یا یک مأموریت علمی نبود؛ بلکه به نمادی از استقامت، کنجکاوی، امید و میل انسان برای کشف ناشناخته‌ها تبدیل شد. حتی زمانی که راه بسیار طولانی است، حتی زمانی که شرایط سخت می‌شود، و حتی زمانی که در پایان فقط سکوت باقی می‌ماند، آنچه کشف شده و اثری که بر جای مانده است، فراموش نمی‌شود. ۹۰ روز تبدیل شد به ۱۴ سال. چند صد متر تبدیل شد به ۴۵ کیلومتر. و یک مریخ‌نورد کوچک، میراثی بزرگ روی جهانی دیگر به جا گذاشت. 🔴🤖🌌 💫 @galaxy8667 💫