کهکشان
Ir al canal en Telegram
📈 Análisis del canal de Telegram کهکشان
El canal کهکشان (@galaxy8667) en el segmento lingüístico de Farsi es un actor destacado. Actualmente la comunidad reúne a 18 929 suscriptores, ocupando la posición 738 en la categoría Hechos y el puesto 18 350 en la región Irán.
📊 Métricas de audiencia y dinámica
Desde su creación el невідомо, el proyecto ha mostrado un crecimiento acelerado, reuniendo a 18 929 suscriptores.
Según los últimos datos del 18 octubre, 2026, el canal mantiene una actividad estable. En los últimos 30 días la variación de miembros fue de -1 348, y en las últimas 24 horas de -47, conservando un alto alcance.
- Estado de verificación: No verificado
- Tasa de interacción (ER): El promedio de interacción de la audiencia es 1.63%. Durante las primeras 24 horas tras publicar, el contenido suele obtener 0.69% de reacciones respecto al total de suscriptores.
- Alcance de las publicaciones: Cada publicación recibe en promedio 309 visualizaciones. En el primer día suele acumular 130 visualizaciones.
- Reacciones e interacción: La audiencia responde de forma activa: el promedio de reacciones por publicación es 4.
- Intereses temáticos: El contenido se centra en temas clave como ستاره, نور, فاصله, تصویر, سیاره.
📝 Descripción y política de contenido
El autor describe el recurso como un espacio para expresar opiniones subjetivas:
“🌙آسمون پر از رمز و راز رو اینجا کاوش میکنیم🌟”
Gracias a la alta frecuencia de actualizaciones (últimos datos recibidos el 19 octubre, 2026), el canal mantiene la vigencia y un amplio alcance. La analítica demuestra que la audiencia interactúa activamente con el contenido, lo que lo convierte en un punto de referencia dentro de la categoría Hechos.
18 929
Suscriptores
-4724 horas
-1 1057 días
-1 34830 días
Archivo de publicaciones
18 929
↩️ ادامه از پست قبل
اجرام نامعمولی مثل کلید سل سرنخ‌هایی غیرمنتظره در اختیار ما می‌گذارند؛ سرنخ‌هایی دربارهٔ برهم‌کنش خوشه‌های کامل کهکشانی و نیز تحول کلی جهان.
- با افزودن @apod_arefi_bot به گروه یا کانال خود، تصویر روز ناسا را هر روز با ترجمهٔ فارسی خودکار دریافت کنید.
18 929
📢 تصویر روز ناسا
🗓 دوشنبه ۲۷ مهر ۱۴۰۵
🔭 کلید سل: منبع رادیویی داغ و پرتو ایکسِ نامعمول
کلید سل چیست؟ این ساختار رادیویی نامعمول بیش از ۲ میلیون سال نوری گستردگی دارد و به یکی از نمادهای رایج موسیقی شبیه است؛ اما کهکشان راه شیری خودمان نور مرئی آن را پنهان کرده است. وقتی در سال ۲۰۰۴ بررسی شد، ماهیت VLSS J0318.9+۵۷۵۵ که به «کلید سل» (Treble Clef) معروف شده، همچنان ناشناخته بود. اما مشاهدات تازهٔ رصدخانهٔ پرتو ایکس چاندرا و تلسکوپ eROSITA این فرضیه را مطرح کرده‌اند که ابر مرکزیِ ذرات باردار در این ساختار، در اصل از سیاه‌چاله‌ای اَبَرپرجرم در مرکز یک کهکشان به بیرون پرتاب شده است. پس از آن‌که گسیل رادیویی این ذرات کم‌نور شد، ممکن است موج ضربه‌ایِ ناشی از برخورد دو خوشهٔ کهکشانی دوباره آن‌ها را پرانرژی کرده باشد.
در این تصویر ترکیبی، گسیل رادیویی با رنگ قرمز و پرتوهای ایکس که به‌تازگی کشف شده‌اند با رنگ آبی نشان داده شده‌اند.
👇 ادامه در پست بعد
📷 NASA/CXC/INAF-IRA، A. Botteon et al. · 🔗 منبع
🤖 ۲۸ بات علمی (۱۲ تازه) | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)
18 929
📢 تصویر روز ناسا
🗓 یکشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۵
🔭 صدادار شده: ستون‌های سحابی عقاب
تا حالا سحابی عقاب را با گوش‌هایتان تجربه کرده‌اید؟ سحابی مشهور M16 بیشتر به‌خاطر منظرهٔ چشم‌نوازش شناخته می‌شود: ستاره‌های جوان و درخشانی که در دل ساختارهای تیره و سر به فلک کشیده شکل می‌گیرند. این ستون‌های چندین سال نوری‌طول، در فاصلهٔ حدود ۶۵۰۰ سال نوری و در جهت صورت فلکی مار (Serpens) قرار دارند. نور فرابنفش پرانرژی و بادهای نیرومند خوشهٔ ستاره‌های پرجرم M16 این ستون‌های کیهانی را شکل داده و فرسوده‌اند؛ سرانجام هم این ستون‌ها از میان خواهند رفت. با این حال، آشفتگی محیطِ ستاره‌زایی در M16 ــ که جزئیات تماشایی‌اش در این تصویر ترکیبی از هابل (نور مرئی) و چاندرا (پرتو ایکس) ثبت شده ــ احتمالاً به محیطی شبیه است که خورشید ما در آن شکل گرفت.
در ویدیوی همراه، به صدای ستاره‌ها و غبار گوش کنید؛ خطِ تبدیل تصویر به صدا از چپ به راست حرکت می‌کند و جایگاه عمودی، زیر و بمی صدا را تعیین می‌کند.
📷 NASA، ESA، K. Arcand · 🎬 APOD Videos · 🔗 منبع
🤖 ۲۸ بات علمی (۱۲ تازه) | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)
18 929
📢 تصویر روز ناسا
🗓 شنبه ۲۵ مهر ۱۴۰۵
🔭 ۶۷پی سه‌بعدی
عینک قرمز و آبی‌تان را بزنید و کنار هستهٔ ناهموار و دوپارهٔ چوریوموف–گراسیمنکو (Churyumov–Gerasimenko)، همان دنباله‌دار ۶۷پی (Comet 67P)، شناور شوید. این تصویر سه‌بعدیِ آناگلیف با ترکیب دو عکس از دوربین زاویه‌باز اواسایریس (OSIRIS) فضاپیمای روزتا (Rosetta) ساخته شده است. عکس‌ها در ۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۱۵، از فاصلهٔ ۱۸۴ کیلومتری گرفته شدند. فواره‌های زیادی از سطح فعال این جرم کوچک منظومهٔ شمسی، نزدیک‌ترین نقطه‌اش به خورشید، بیرون می‌زنند.
قطر بخش بزرگ‌تر حدود ۴ کیلومتر است و گردنی باریک آن را به بخش کوچک‌تر، با قطر ۲٫۵ کیلومتر، وصل می‌کند. مأموریت روزتا در سپتامبر ۲۰۱۶ به پایان رسید؛ آن زمان فضاپیما را برای برخوردی کنترل‌شده با سطح دنباله‌دار هدایت کردند. اما عینک سه‌بعدی‌تان را هنوز برندارید: در این وب‌سایت می‌توانید مجموعه‌ای نزدیک به ۱۴۰۰ تصویر آناگلیف سه‌بعدی را ببینید که از داده‌های تصویری روزتا ساخته شده‌اند.
📷 Philippe Lamy، The Team · 🔗 منبع
🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)
18 929
ماه بسیار دورتر از چیزی است که به نظر 🌕🌘🌙🌙می‌رسد
وقتی به ماه نگاه میکنیم، خیلی نزدیک به نظر می‌رسد؛ انگار درست بالای زمین معلق است.
اما فاصله‌ی متوسط میان زمین و ماه حدود ۳۸۴٬۴۰۰ کیلومتر است.
این فاصله تقریباً برابر است با قرار دادن ۳۰ کره‌ی زمین در کنار یکدیگر.
حتی نور، که سریع‌ترین چیز در جهان است، حدود ۱٫۳ ثانیه زمان نیاز دارد تا از ماه به زمین برسد. یعنی اگر پیامی رادیویی برای یک فضانورد روی ماه فرستاده شود، حدود ۱٫۳ ثانیه طول می‌کشد تا پیام برسد و حدود ۱٫۳ ثانیه‌ی دیگر هم برای بازگشت پاسخ لازم است.
این فاصله آن‌قدر زیاد است که اگر قطر متوسط سیاره‌ها را در نظر بگیریم، تقریباً می‌توان تمام سیاره‌های دیگر منظومه‌ی شمسی را میان زمین و ماه قرار داد.
با این حال، در بسیاری از تصاویر زمین و ماه، این فضای عظیم فشرده نشان داده می‌شود و باعث می‌شود این دو بسیار نزدیک‌تر از واقعیت به نظر برسند.
فاصله‌ی ماه از زمین همیشه هم یکسان نیست. چون مدار ماه کمی بیضوی است، فاصله‌ی آن از زمین تقریباً بین ۳۶۳ هزار تا ۴۰۵ هزار کیلومتر تغییر می‌کند.
پس دفعه‌ی بعد که به ماه نگاه می‌کنید، به یاد داشته باشید:
ممکن است در آسمان شب نزدیک به نظر برسد، اما میان شما و آن جهان درخشان، اقیانوسی عظیم از فضا قرار دارد.
ماه نزدیک‌ترین همسایه‌ی آسمانی ماست، اما حتی نزدیک‌ترین همسایه‌ی ما هم به‌طرز شگفت‌انگیزی دور است.
💫 @galaxy8667 💫
18 929
📢 تصویر روز ناسا
🗓 جمعه ۲۴ مهر ۱۴۰۵
🔭 تعقیب ایستگاه فضایی بین‌المللی
موشک فالکون ۹ و فضاپیمای دراگون، سه‌شنبه ۱۳ اکتبر، با شتاب به آسمان پیش از سپیده‌دم پرتاب می‌شوند و راهی مدار نزدیک زمین هستند. این ویدیوی تایم‌لپس خیره‌کننده از ساحل ایندیَن هاربر در فلوریدا گرفته شده است. ماجرا با پرتاب از مجتمع پرتاب فضایی ۴۰ در پایگاه نیروی فضایی کیپ کاناورال (Cape Canaveral) آغاز می‌شود: فالکون و دراگون در مأموریت سی‌وپنجم خدمات تجاری تدارکاتی ناسا، ایستگاه فضایی بین‌المللی را تعقیب می‌کنند. درست در زمان مناسب، خود ایستگاه فضایی هم از بالای قاب وارد تصویر می‌شود. نزدیک به ۸ ثانیه از این تایم‌لپس ۳۰ ثانیه‌ای گذشته که رد نورانی ایستگاه فضایی بین‌المللی، در مسیر «پایین» رفتن به‌سوی افق، دیده می‌شود.
مرحله‌های اول و دوم فالکون ۹ از هم جدا می‌شوند و تودهٔ چشمگیر دود و گاز، شبیه عروس دریایی، بزرگ‌تر می‌شود؛ پرتوهای خورشیدِ در حال طلوع هم به آن نور می‌تابانند.
👇 ادامه در پست بعد
📷 Eric Holland · 🔗 منبع
🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)
18 929
↩️ ادامه از پست قبل
حدود ۲۰ ثانیه پس از شروع ویدیو، رشته‌ای از لحظه‌های روشن‌شدن موتور مرحلهٔ اول برای بازگشت، ورود به جو و فرود آغاز می‌شود. درحالی‌که مرحلهٔ دوم ایستگاه فضایی را به‌سوی افق دوردست دنبال می‌کند، تودهٔ دود و گاز در آسمان پیش از سپیده‌دم به حرکت ادامه می‌دهد؛ حتی پس از فرود موفق مرحلهٔ اول در منطقهٔ فرود ۴۰ روی زمین.
- با افزودن @apod_arefi_bot به گروه یا کانال خود، تصویر روز ناسا را هر روز با ترجمهٔ فارسی خودکار دریافت کنید.
18 929
خورشید چند بار به دور کهکشان راه 🟢🚀🌘🪐شیری چرخیده است؟
خورشید در فضا ساکن نیست.
همراه با زمین، سیاره‌ها، سیارک‌ها و تمام منظومه‌ی شمسی، با سرعتی در حدود ۸۰۰ هزار کیلومتر بر ساعت به دور مرکز کهکشان راه شیری حرکت می‌کند.
اما راه شیری بسیار عظیم است.
یک دور کامل خورشید به دور مرکز کهکشان حدود ۲۲۵ تا ۲۵۰ میلیون سال طول می‌کشد. به این مدت گاهی سال کهکشانی گفته می‌شود.
از آنجا که خورشید حدود ۴٫۶ میلیارد سال پیش شکل گرفته، تاکنون فقط چیزی حدود ۱۸ تا ۲۰ دور کامل به دور کهکشان راه شیری زده است.
کمی به این فکر کنید.
زمانی که دایناسورها برای نخستین بار روی زمین ظاهر شدند، خورشید در بخش کاملاً متفاوتی از کهکشان قرار داشت. از دوران دایناسورها تا امروز، منظومه‌ی شمسی تقریباً فقط یک بار به دور راه شیری چرخیده است.
در طول تنها یک دور کهکشانی، گونه‌های کامل می‌توانند به وجود بیایند، میلیون‌ها سال بر زمین حکومت کنند و سپس کاملاً منقرض شوند.
تمام تاریخ تمدن انسانی، فقط بخش بسیار ناچیزی از یک سال کهکشانی را تشکیل می‌دهد.
پس در حالی که یک سال زمینی برای ما زمان زیادی به نظر می‌رسد، در مقیاس کهکشان، خورشید در تمام عمر خود فقط حدود بیست «سال» را پشت سر گذاشته است.
ما فقط به دور خورشید نمی‌چرخیم.
خورشید هم به دور کهکشان می‌چرخد، و ما نیز همراه آن در این سفر هستیم.
💫 @galaxy8667 💫
18 929
📢 تصویر روز ناسا
🗓 پنجشنبه ۲۳ مهر ۱۴۰۵
🔭 راه شیری بر فراز منهتن (Manhattan)
چراغ‌های شهر از ستاره‌ها پرنورترند؛ در شهری که هرگز نمی‌خوابد (City That Never Sleeps). چه کسی فکرش را می‌کرد راه شیری در چنین آسمانی دیده شود؟ این تصویر با فیلتری گرفته شده که بیشتر نور مرئی را مسدود می‌کند و به‌جای آن فقط نور فروسرخ نزدیک را ثبت می‌کند؛ نوری با انرژی کمتر از نور مرئی. چیدمان هوشمندانهٔ عکاس نجومی بیشتر آلودگی نوری شهر را می‌گیرد: لامپ‌های رشته‌ای قدیمی و بعضی چراغ‌های نئون هنوز در فروسرخ نزدیک پرنورند، اما لامپ‌های فلورسنت و LED نه. البته ستاره‌ها هم در فروسرخ نزدیک پرنورند!
این تصویر یادآوری می‌کند که همهٔ ما زیر یک آسمان زندگی میکنیم و اخترشناسی به همهٔ ما کمک می‌کند جایگاه بشر را در کیهان بهتر بشناسیم.
📷 Jason Kurth، Ty Buckley · 🔗 منبع
🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)
18 929
کهکشان آندرومدا؛ غولی در همسایگی 🌌🌌🌌☺️کیهانی ما
کهکشان آندرومدا که با نام M31 نیز شناخته می‌شود، یکی از بزرگ‌ترین اعضای گروه محلی کهکشانی است؛ مجموعه‌ای از کهکشان‌ها که راه شیری ما نیز در آن قرار دارد.
آندرومدا حدود ۲٫۵ میلیون سال نوری از زمین فاصله دارد و در شب‌های صاف و بسیار تاریک، می‌توان آن را حتی با چشم غیرمسلح به صورت لکه‌ای کم‌نور در آسمان مشاهده کرد.
این کهکشان مارپیچی عظیم، صدها میلیارد ستاره، نوارهای گسترده‌ی غبار و هسته‌ای درخشان دارد. بررسی آندرومدا به اخترشناسان کمک می‌کند تا بهتر بفهمند که کهکشان‌ها چگونه شکل می‌گیرند، رشد می‌کنند و در طول میلیاردها سال تغییر می‌کنند.
قطر آندرومدا بیش از ۲۰۰ هزار سال نوری برآورد می‌شود و ساختار عظیم آن بسیار فراتر از چیزی است که با چشم دیده می‌شود.
اما شاید جالب‌ترین نکته این باشد که آندرومدا در حال نزدیک شدن به راه شیری است. در مقیاس زمانی کیهانی، این دو کهکشان سرانجام برهم‌کنش خواهند داشت و ساختار هر دوی آن‌ها را به‌شدت تغییر خواهند داد.
وقتی به آندرومدا نگاه میکنیم، در واقع آن را همان‌گونه می‌بینیم که حدود ۲٫۵ میلیون سال پیش بوده است؛ زیرا نور آن تمام این مدت را در فضا پیموده تا به چشمان ما برسد.
آندرومدا فقط یک لکه‌ی کوچک در آسمان شب نیست؛ بلکه جهانی عظیم از ستاره‌هاست که میلیون‌ها سال نوری آن‌سوتر قرار دارد و به ما یادآوری می‌کند که کیهان تا چه اندازه بزرگ است.
💫 @galaxy8667 💫
18 929
↩️ ادامه از پست قبل
هرچند زنبورها به فضا سفر کرده‌اند، خوشهٔ کندوی عسل در واقع انبوهی از ستارگان جوان است. دورهٔ چرخش این ستاره‌ها به بشر کمک کرده تا بفهمد ستاره‌ها با گذشت زمان و از دست دادن جرم بر اثر بادهای ستاره‌ای‌شان، آهسته‌تر می‌چرخند.
18 929
📢 تصویر روز ناسا
🗓 چهارشنبه ۲۲ مهر ۱۴۰۵
🔭 مریخ و خوشهٔ کندوی عسل زیر شفق قطبی
چه هم‌زمانی کیهانی جالبی! در تصویر امروز، مریخ کنار خوشهٔ کندوی عسل (M44 یا Praesepe)، زیر پرده‌ای از شفق قطبی و بالای افق درختان کوچک و سرسبز، نزدیک لانس‌یارو (Lansjärv) در سوئد دیده می‌شود. فورانی از خورشید در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۶ به زمین رسید و آشفتگی شدیدی در میدان مغناطیسی زمین ایجاد کرد. ذرات پرانرژیِ فوران با مولکول‌های جو زمین برخورد کردند و آن‌ها را برانگیختند؛ مولکول‌ها هم انرژی اضافی‌شان را به شکل شفق رنگارنگی آزاد کردند که در این تصویر ثبت شده است.
مردم سامی که بومی سوئد و دیگر مناطق قطبی‌اند، از دیرباز با احترام به شفق‌های قطبی می‌نگریسته‌اند؛ آن‌ها در زبان سامی شمالی «گووسّاهَسات» (guovssahasat) نام دارند. هم‌زمان، مریخ در آن هنگام در آسمان به نزدیک‌ترین نقطه به مرکز خوشهٔ کندوی عسل رسیده بود.
👇 ادامه در پست بعد
📷 Petr Horálek، Josef Kujal، Vojan Höfer · 🔗 منبع
🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)
18 929
📢 تصویر روز ناسا
🗓 سه‌شنبه ۲۱ مهر ۱۴۰۵
🔭 راه‌پلهٔ بیابانی به سوی بهشت
این راه‌پله در شیلی فقط کمی شما را به بهشت نزدیک‌تر می‌کند. اما وای، آسمان بالای آن آدم را به فکر فرو می‌برد. مثلاً شاید به نوار تاریک کهکشان راه شیری خودمان فکر کنید که پشت پهنهٔ بیابان آتاکاما در شیلی بالا می‌رود؛ به نوار نورالبروج در گوشهٔ بالا سمت چپ؛ به تابش سبز و سرخ جو درست بالای افق؛ به ستارهٔ سماک اعزل (Spica) در نوار نورالبروج؛ و به کهکشان ابر ماژلانی کوچک (Small Magellanic Cloud) در بالاترین نقطهٔ سمت راست. مجسمهٔ «پلکان بیابان» (Desert Staircase) در پیش‌زمینه است و زمان‌بندی عکاسی طوری انجام شده که این جایگاه دیدنی درست جلوی نوار تقریباً عمودی راه شیری دیده شود.
اگر افق را با دقت نگاه کنید، از چپ به راست می‌توانید بخشی از رشته‌کوه آند، آتشفشان لیکانکابور (Licancabur) و چراغ‌های شهر سن پدرو د آتاکاما (San Pedro de Atacama) را پیدا کنید. این تصویر ترکیبیِ زاویه‌باز در ژوئیهٔ ۲۰۲۵ ثبت شده است.
📷 Julien Looten · 🔗 منبع
🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)
18 929
⚽️💫💫چرا آسمان شب تاریک است؟
تاریکی میان ستاره‌ها برای ما عادی به نظر می‌رسد، اما اگر جهان ایستا، بی‌نهایت و ازلی بود و ستاره‌ها تا بی‌نهایت ادامه داشتند، این تاریکی نباید وجود می‌داشت.
به هر جهتی نگاه کنید. اگر ستاره‌ها تا بی‌نهایت ادامه داشتند و از ازل می‌درخشیدند، در نهایت هر خط دید باید به سطح یک ستاره می‌رسید. در آن صورت، سراسر آسمان شب باید تقریباً به اندازه‌ی سطح خورشید روشن می‌بود.
فاصله به‌تنهایی این مسئله را حل نمی‌کند. ستاره‌ای که دو برابر دورتر باشد، چهار برابر کم‌نورتر دیده می‌شود، اما در فاصله‌ی دو برابر، حجم فضا آن‌قدر بیشتر است که تقریباً چهار برابر ستاره‌ی بیشتری در آن ناحیه وجود دارد. این دو اثر تقریباً یکدیگر را خنثی می‌کنند.
این معما با نام پارادوکس اولبرس شناخته می‌شود.
پاسخ در تاریخ خود جهان نهفته است.
جهان در وضعیت کنونی خود از ازل وجود نداشته و عمر محدودی دارد. به همین دلیل، نور اجرام بسیار دور فرصت نامحدودی برای رسیدن به ما نداشته است. علاوه بر این، چون جهان در حال انبساط است، نوری که از فواصل بسیار دور می‌آید به طول موج‌های بلندتر کشیده می‌شود و مقدار نور مرئی‌ای که به چشم ما می‌رسد کاهش پیدا می‌کند.
در سال ۱۸۴۸، ادگار آلن پو به‌طرزی شگفت‌انگیز پیشنهاد کرد که تاریکی آسمان شب می‌تواند به این دلیل باشد که نور ستاره‌های بسیار دور هنوز زمان کافی برای رسیدن به ما نداشته است.
کیهان‌شناسی مدرن بعدها نشان داد که جهان واقعاً در همه‌ی جهت‌ها دارای یک تابش ضعیف است؛ تابش زمینه‌ی کیهانی، نوری بسیار قدیمی از اوایل تاریخ جهان که به‌دلیل انبساط کیهان به طول موج‌های مایکروویو کشیده شده است.
بنابراین وقتی به تاریکی میان ستاره‌ها نگاه می‌کنید، صرفاً به فضای خالی نگاه نمی‌کنید.
شما به جهانی نگاه می‌کنید که نورش تاریخ دارد؛ بخشی از آن پس از میلیاردها سال به ما رسیده، بخشی هنوز در راه است، و بخشی از مناطقی می‌آید که آن‌قدر دور هستند که شاید نورشان هرگز به ما نرسد.
تاریکی آسمان شب، نشانه‌ای از این است که جهان گذشته‌ای دارد.
💫 @galaxy8667 💫
18 929
📢 تصویر روز ناسا
🗓 دوشنبه ۲۰ مهر ۱۴۰۵
🔭 مشتری و قمرهایش
چند قمر می‌توانید ببینید؟ بهترین پاسخ پنج تاست: چهار قمر که به دور مشتری می‌گردند و لونا (Luna) که به دور زمین می‌گردد. این تصویرِ چندقمری به این دلیل ممکن شد که هفتهٔ گذشته ماه از جلوی مشتری گذشت. تصویر از چند نوردهی پیاپی نزدیک به زمان هم‌راستایی تشکیل شده و از وستچستر (Westchester) در نیویورکِ آمریکا گرفته شده است.
هلال روشنِ ماه در پایینِ سمت چپ بیش‌ازحد نوردهی شده، درحالی‌که سمت شبِ ماه در بالای سمت راست، با نور زمین‌تاب (Earthshine) کمی روشن شده است. بالای ماه ما، تقریباً در یک خط عمودی، قمرهای درخشان گالیله‌ای مشتری از پایین به بالا ردیف شده‌اند: گانیمد (Ganymede)، آیو (Io)، کالیستو (Callisto) و اروپا (Europa). کالیستو، گانیمد و آیو از ماه زمین بزرگ‌ترند و اروپا فقط کمی کوچک‌تر است. فضاپیمای رباتیک جونو (Juno) ناسا اکنون به دور مشتری می‌گردد و از نزدیکی سه تا از این قمرها عبور کرده است.
📷 Chirag Upreti · 🔗 منبع
🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)
18 929
۱۴ سال، ۴۵ کیلومتر، و یک سکوت نهایی روی سطح مریخ 🤖🔴
مریخ‌نورد آپورچونیتی ناسا در ابتدا فقط برای یک مأموریت ۹۰ روزه‌ی مریخی طراحی شده بود.
اما در نهایت، نزدیک به ۱۵ سال دوام آورد.
آپورچونیتی در ژانویه‌ی ۲۰۰۴ روی مریخ فرود آمد و در طول مأموریت خود بیش از ۴۵ کیلومتر روی سطح این سیاره پیمود؛ مسافتی بسیار بیشتر از چیزی که مهندسانش در ابتدا انتظار داشتند. این مریخ‌نورد دهانه‌ها، سنگ‌ها و خاک مریخ را بررسی کرد و به کشف شواهد مهمی کمک کرد که نشان می‌داد در گذشته آب مایع روی مریخ وجود داشته است.
سال‌ها، آپورچونیتی سرمای شدید، گردوغبار، زمین‌های ناهموار و فرسودگی تدریجی تجهیزاتش را تحمل کرد. حتی چند بار بادهای مریخی به‌طور غیرمنتظره گردوغبار جمع‌شده روی صفحات خورشیدی آن را پاک کردند و باعث شدند عمر مأموریتش باز هم بیشتر شود.
اما در ژوئن ۲۰۱۸، یک طوفان عظیم گردوغبار تقریباً سراسر مریخ را فرا گرفت.
نور خورشید دیگر به اندازه‌ی کافی به صفحات خورشیدی آپورچونیتی نمی‌رسید. میزان انرژی آن به‌شدت کاهش یافت و در ۱۰ ژوئن ۲۰۱۸، این مریخ‌نورد آخرین ارتباط خود را با زمین برقرار کرد.
شاید جمله‌ی معروفی را درباره‌ی آخرین پیام آن شنیده باشید:
«باتری‌ام ضعیف شده و هوا دارد تاریک می‌شود.»
اما آپورچونیتی در واقع این جمله را با کلمات انسانی ارسال نکرد. این جمله، یک بیان شاعرانه از آخرین داده‌هایی بود که از آن دریافت شد؛ داده‌هایی که نشان می‌دادند انرژی مریخ‌نورد به‌شدت پایین آمده و آسمان به دلیل گردوغبار بسیار تاریک شده است.
ناسا ماه‌ها تلاش کرد دوباره با آن ارتباط برقرار کند و صدها فرمان به سوی مریخ فرستاد.
اما دیگر هیچ پاسخی نیامد.
در ۱۳ فوریه‌ی ۲۰۱۹، ناسا رسماً پایان مأموریت آپورچونیتی را اعلام کرد.
ماشینی که قرار بود فقط ۹۰ روز دوام بیاورد، بیش از ۱۴ سال روی جهانی دیگر به اکتشاف ادامه داد.
داستان آپورچونیتی دیگر فقط داستان یک ماشین یا یک مأموریت علمی نبود؛ بلکه به نمادی از استقامت، کنجکاوی، امید و میل انسان برای کشف ناشناخته‌ها تبدیل شد.
حتی زمانی که راه بسیار طولانی است، حتی زمانی که شرایط سخت می‌شود، و حتی زمانی که در پایان فقط سکوت باقی می‌ماند، آنچه کشف شده و اثری که بر جای مانده است، فراموش نمی‌شود.
۹۰ روز تبدیل شد به ۱۴ سال.
چند صد متر تبدیل شد به ۴۵ کیلومتر.
و یک مریخ‌نورد کوچک، میراثی بزرگ روی جهانی دیگر به جا گذاشت. 🔴🤖🌌
💫 @galaxy8667 💫
18 929
📢 تصویر روز ناسا
🗓 یکشنبه ۱۹ مهر ۱۴۰۵
🔭 ماهیگیری در یخ برای شکار نوترینوهای کیهانی
دانشمندان در کف جهان سوراخ‌هایی را آب می‌کنند. در واقع، نزدیک به ۱۰۰ سوراخ که در نزدیکی قطب جنوب آب شده‌اند، حالا به‌عنوان رصدخانه‌ای نجومی به کار می‌روند. اخترشناسان رصدخانهٔ نوترینویی آیس‌کیوب (IceCube Neutrino Observatory) رشته‌ای بلند را که به آشکارسازهای نوریِ هم‌اندازهٔ توپ بسکتبال مجهز بود، در هر یک از این دریاچه‌های عمودی پایین فرستادند. آب هر سوراخ خیلی زود دوباره یخ می‌زند. آشکارسازهای متصل به رشته‌ها به نور آبی‌ای حساس‌اند که در یخ شفاف اطراف گسیل می‌شود. این نور از ذرات ثانویهٔ پرسرعتی پدید می‌آید که هنگام برخورد نوترینوهای پرانرژیِ حاصل از فرایندهای پرقدرت در کیهان با مولکول‌های یخ آزاد می‌شوند. آیس‌کیوب تاکنون نوترینوهای بسیاری را آشکار کرده است.
📷 NSF، B. Gudbjartsson، IceCube Collaboration · 🔗 منبع
🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)
18 929
🚀🌙🚀🚀
اگر با سرعت نور به سفر ادامه بدهی،
چه اتفاقی می‌افتد؟
تصور کن با سرعت نور از زمین دور شوی. پس از حدود ۸٫۳ دقیقه به خورشید می‌رسی. بعد از حدود ۴ ساعت و ۶ دقیقه از دورترین سیاره‌ی منظومه‌ی شمسی عبور می‌کنی.
فکر می‌کنی با سرعت نور چقدر طول می‌کشد تا به دورترین ساخته‌ی دست بشر برسیم که تاکنون به فضا فرستاده شده است؟ اگر فکر می‌کنی کمتر از ۲۴ ساعت طول می‌کشد، ادامه را دنبال کن.
اما حدود ۴ سال بعد، درست زمانی که از نزدیک‌ترین ستاره به منظومه‌ی شمسی عبور می‌کنی، اتفاق عجیبی رخ می‌دهد…
اگر به داستان‌های علمی و فناوری با نگاه امیدوارکننده علاقه داری، برای مطالب بیشتر همراه ما باش.
💫 @galaxy8667 💫
18 929
📢 تصویر روز ناسا
🗓 شنبه ۱۸ مهر ۱۴۰۵
🔭 نیمهٔ پنهان ماه
ماه که به‌صورت کشندی در چرخش هم‌زمان با زمین می‌چرخد، همیشه همان روی آشنایش را به ساکنان زمین نشان می‌دهد. اما نیمهٔ پنهان ماه از مدارش هم می‌تواند برایمان آشنا شود. این تصویر واضح که موزاییکی از عکس‌های دوربین میدان‌گستردهٔ مدارگرد شناسایی ماه (Lunar Reconnaissance Orbiter) است، نیمهٔ پنهان ماه را در مرکز نشان می‌دهد. این تصویر بخشی از موزاییکی سراسری است که از بیش از ۱۵٬۰۰۰ عکس، گرفته‌شده بین نوامبر ۲۰۰۹ و فوریهٔ ۲۰۱۱، ساخته شده است. نسخهٔ بالاترین وضوح، عوارض سطح را با مقیاس ۱۰۰ متر به‌ازای هر پیکسل نشان می‌دهد.
شگفت‌آور است که سطح ناهموار و فرسودهٔ نیمهٔ پنهان ماه با روی نزدیک آن، که پوشیده از دریاوارهای تاریک و هموار است، تفاوت زیادی دارد. توضیح احتمالی این است که پوستهٔ نیمهٔ پنهان ضخیم‌تر است و در نتیجه، مواد مذاب درون ماه سخت‌تر می‌توانند به سطح برسند و دریاوارهای تاریک و هموار بسازند.
📷 NASA، Arizona State Univ. · 🔗 منبع
🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس (اشکان عارفی)
