کهکشان

پنتاگون ۶ فایل جدید مربوط به اشیای ناشناس پرنده(UFO) را منتشر کرد‌👽🛸 💫@galaxy8667💫

📢 تصویر روز ناسا 🗓 سه‌شنبه ۳۱ شهریور ۱۴۰۵ عنوان: تراز سه‌گانه تصادفی: هواپیما، ایستگاه فضایی، خورشید عکس: پتِر هورالک / موسسه فیزیک اوپاوا در این عکس یک سایه غیرمنتظره دیده می‌شود. حدس می‌زنید کدام است؟ این سایه‌ها لکه‌های خورشیدی نیستند، یعنی همان نقاط تیره کوچکی که به خاطر میدان‌های مغناطیسی قوی روی سطح روشن خورشید دیده می‌شوند. لکه‌های خورشیدی معمولا چند هفته باقی می‌مانند و انتظارشان می‌رفت، چون قبلا هم دیده شده بودند. آن سایه ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) هم نیست، یعنی همان ساختار تیره کوچکی که سمت چپ وسط تصویر دیده می‌شود. چون این عکس با زمان‌بندی دقیق گرفته شده تا عبور ایستگاه فضایی از جلوی خورشید را ثبت کند. در واقع، سایه‌ای که می‌بینید مربوط به هواپیماست. درست زمانی که این عکس در ماه ژوئن از شهر پراسک جمهوری چک گرفته می‌شد، یک هواپیما همزمان با گرفتن عکس، جلوی خورشید عبور کرد و باعث یک خورشیدگرفتگی کوچک شد. نتیجه این تصویر جالب، ثبت همزمان خورشید، ایستگاه فضایی و هواپیماست. عکاس تخمین زده شانس اینکه در یک عکس معمولی از خو... 🔗 🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس

📢 تصویر روز ناسا 🗓 دوشنبه ۳۰ شهریور ۱۴۰۵ عنوان: سحابی کوکون در نمای باز عکس: پیوتر چرزسکی چه زمانی یک سحابی شبیه دنباله‌دار به نظر می‌رسد؟ در این تصویر که بخش بزرگی از صورت فلکی قو (Cygnus) را نشان می‌دهد، چشم به سمت سحابی کوکون جلب می‌شود. این سحابی یک منطقه جمع‌وجور برای تشکیل ستاره‌هاست و در قسمت پایین سمت راست تصویر، با نور خودش از بازتاب و گسیل، دیده می‌شود. در سمت چپ آن، رگه‌های بلندی از ابرهای غبار میان‌ستاره‌ای کشیده شده که باعث می‌شود کل این مجموعه کمی شبیه دنباله‌دار به نظر برسد. این سحابی با نام IC 5146 هم شناخته می‌شود. بخش روشن و مرکزی آن حدود ۱۰ سال نوری پهنا دارد و دنباله تیره و غباری آن نزدیک به ۱۰۰ سال نوری کشیده شده است. هر دو تقریباً ۲۵۰۰ سال نوری با ما فاصله دارند. یک ستاره پرنور نزدیک مرکز این سحابی رنگارنگ، احتمالاً انرژی لازم را تأمین می‌کند و به پاکسازی فضای اطراف کمک می‌کند. رشته‌های بلند و غباری دنباله، که در این عکس نور مرئی تیره دیده می‌شوند، در واقع ستاره‌هایی را پنهان کرده‌اند که در حال شکل‌گیری هس... 🔗 🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس

📢 تصویر روز ناسا 🗓 یکشنبه ۲۹ شهریور ۱۴۰۵ عنوان: آنالمای خورشید بر فراز سنگ‌های کالانیش عکس: جوزپه پتریکا اگر هر روز در یک ساعت مشخص بیرون بروید و عکسی بگیرید که خورشید هم در آن باشد، جای خورشید در آسمان چطور تغییر می‌کند؟ جواب تصویری این سؤال، آنالما است؛ یعنی یک عکس ترکیبی که در طول یک سال، هر بار از یک نقطه و در یک ساعت گرفته شده است. آنالمای این عکس با گرفتن عکس‌هایی هر چند روز یک‌بار، ظهرها، نزدیک روستای کالانیش در اسکاتلند گرفته شده است. در جلوی عکس، سنگ‌های کالانیش دیده می‌شوند که حدود ۲۷۰۰ سال قبل از میلاد، در دوران عصر برنز ساخته شده‌اند. هنوز مشخص نیست که این سنگ‌ها کاربرد نجومی داشته‌اند یا نه. دلیل شکل عدد ۸ آنالما، به خاطر کج بودن محور زمین و بیضی بودن مدار زمین به دور خورشید است. در زمان انقلاب‌های زمستانی و تابستانی، خورشید در بالاترین یا پایین‌ترین نقطه آنالما دیده می‌شود. این عکس نزدیک انقلاب زمستانی گرفته شده، پس خورشید پایین تصویر است. اما اعتدال‌های بهاری و پاییزی، وسط آنالما هستند، نه محل تقاطعش. دو روز دیگر اع... 🔗 🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس

🌌🌌 جهان چقدر بزرگ است؟ ما از کره‌ی آبی و سبز آشنایی که آن را خانه‌ی خود می‌نامیم آغاز می‌کنیم و کم‌کم از آن فاصله می‌گیریم تا پهناوری بی‌کران فضا را کشف کنیم. از ماه، نزدیک‌ترین همسایه‌ی کیهانی ما، تا مرزهای جهان قابل مشاهده، آماده باشید تا از مقیاس شگفت‌انگیز تمام آنچه وجود دارد، حیرت‌زده شوید. در این سفر با ما همراه شوید؛ از ماه عبور می‌کنیم و فاصله‌ی آن را به شکلی بررسی می‌کنیم که بتوانیم عظمتش را بهتر درک کنیم. خورشید را نه فقط به‌عنوان منبع نور، بلکه به‌عنوان نقطه‌ای مهم در گستره‌ی عظیم منظومه‌ی شمسی خواهیم دید. اما سفر ما در آنجا متوقف نمی‌شود؛ مریخ، نپتون و دوردست‌ترین نواحی همسایگی کیهانی ما در انتظارند. فاصله‌های حیرت‌انگیز تا کاوشگر وویجر ۱، ابر اسرارآمیز اورت و منظومه‌ی ستاره‌ای همسایه، آلفا قنطورس، را کشف کنید. همان‌طور که در میان راه شیری پیش می‌رویم، جایگاه خود را در این ساختار عظیم کیهانی بهتر درک می‌کنیم؛ جایی که تمام تاریخ ما تنها زمزمه‌ای کوتاه در بادهای کیهانی است. سفر ما از این هم فراتر می‌رود؛ به گروه محلی، ابرخوشه‌ی سنبله و ابرخوشه‌ی عظیم لانیاکیا. درباره‌ی نیروی کشش «جاذب بزرگ» و جایگاه خود در این پهنه‌ی بی‌کران آسمانی تأمل می‌کنیم. با مرزهای جهان قابل مشاهده روبه‌رو شوید و درباره‌ی راز آنچه ممکن است فراتر از آن وجود داشته باشد، بیندیشید. این ویدیو تنها سفری در میان فضا نیست، بلکه سفری برای تغییر نگاه و درک ما از جایگاهمان در هستی است. با ما همراه شوید تا از شکوه و عظمت جهان شگفت‌زده شویم و به جایگاه کوچک و فروتنانه‌ی خود در دل آن بیندیشیم. 🌌🌌 💫@galaxy8667💫

📢 تصویر روز ناسا 🗓 شنبه ۲۸ شهریور ۱۴۰۵ عنوان: یک شب زودیاکی عکس: نیلام و اجای تلوار این تصویر زیبا از آسمان شب، نواری درخشان از نور زودیاکی را نشان می‌دهد که به "سپیده‌ی کاذب" هم معروف است. این منظره آرام درست قبل از شروع سپیده‌دم نجومی، در مهمانی ستاره‌بینی ماه سپتامبر در منطقه‌ی تاریک هانله، لداخ هند ثبت شده است. این منطقه در ارتفاع حدود ۴۵۰۰ متری قرار دارد و برای کسانی که عاشق تماشای ستاره‌ها و عکاسی نجومی هستند، جای فوق‌العاده‌ای است. در حالی که شهاب‌ها در آسمان حرکت می‌کنند، سیاره‌ی پرنور مشتری هم در کنار افق شرقی، درون نور کم‌رنگ زودیاکی دیده می‌شود. اگر نوار زودیاکی را تا بالای سر دنبال کنید، خوشه‌ی ستاره‌ای M44 و سیاره‌ی سرخ‌رنگ مریخ را نزدیک مرکز عکس پیدا می‌کنید. جالب است بدانید که فضاپیمای جونو ناسا به طور اتفاقی گرد و غبار بین‌سیاره‌ای را شناسایی کرده و نشان داده که خود مریخ منبع این گرد و غبار است؛ گرد و غباری که نور خورشید را بازتاب می‌دهد و باعث ایجاد نور زودیاکی در شب‌های زمین می‌شود.... 🔗 🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس

📢 تصویر روز ناسا 🗓 جمعه ۲۷ شهریور ۱۴۰۵ عنوان: کهکشان مثلثی (Messier 33) این تصویر زیبا از کهکشان مارپیچی Messier 33 در صورت فلکی کوچک و شمالی مثلث قرار دارد. این کهکشان با نام‌های کهکشان فرفره یا همان کهکشان مثلثی هم شناخته می‌شود. قطر M33 بیش از ۵۰ هزار سال نوری است و بعد از کهکشان آندرومدا (M31) و کهکشان راه شیری خودمان، سومین کهکشان بزرگ در گروه محلی کهکشان‌ها به حساب می‌آید. فاصله M33 تا کهکشان راه شیری حدود ۳ میلیون سال نوری است و دانشمندان فکر می‌کنند که این کهکشان، ماهواره‌ای از کهکشان آندرومدا باشد. ستاره‌شناسان در این دو کهکشان احتمالاً منظره‌های فوق‌العاده‌ای از سیستم‌های ستاره‌ای مارپیچی یکدیگر دارند. در این تصویر تلسکوپی واضح، خوشه‌های ستاره‌ای آبی‌رنگ و مناطق صورتی‌رنگ شکل‌گیری ستاره‌ها در بازوهای مارپیچی و باز این کهکشان دیده می‌شود. در واقع، منطقه‌ی بزرگ و درخشان NGC 604 که در حدود موقعیت ساعت ۵ از مرکز کهکشان قرار دارد، روشن‌ترین منطقه‌ی شکل‌گیری ستاره‌هاست. مثل کهکشان آندرومدا، ستاره‌های متغیر زیادی که در M33 ... 🔗 🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس

🌍☀️ انقلابی که زمین را به حرکت درآورد: کوپرنیک، گالیله و جهان خورشیدمرکزی برای قرن‌ها، دیدگاه غالب در اروپا این بود که زمین بی‌حرکت در مرکز جهان قرار دارد و خورشید، سیارات و ستارگان به دور آن می‌گردند. سپس اندیشه‌ای ظهور کرد که درک بشر از جایگاه خود در جهان را برای همیشه تغییر داد. در سال ۱۵۴۳، نیکلاس کوپرنیک مدل خورشیدمرکزی خود را منتشر کرد و پیشنهاد داد که زمین نیز سیاره‌ای است که به دور خورشید می‌گردد. چند دهه بعد، گالیلئو گالیله تلسکوپ خود را به سوی آسمان گرفت و مشاهداتی انجام داد—از جمله مشاهده مراحل مختلف زهره و قمرهایی که به دور مشتری می‌چرخیدند—که بخش‌های مهمی از مدل سنتی زمین‌مرکزی را به چالش کشید. دفاع علنی گالیله از حرکت زمین سرانجام او را با دادگاه تفتیش عقاید روم درگیر کرد. در سال ۱۶۳۳، او «به‌شدت مظنون به بدعت‌گذاری» شناخته شد، مجبور شد از دیدگاه خود اعلام برائت کند و به زندان محکوم شد. اما مجازات او خیلی زود به حبس خانگی تبدیل شد و تا پایان عمرش در همان وضعیت باقی ماند. انقلاب علمی یک‌شبه اتفاق نیفتاد و ماجرا نیز صرفاً نبردی ساده میان «علم و دین» نبود. این دوره کشمکشی پیچیده میان نجوم، فلسفه، تفسیر کتاب مقدس، اقتدار نهادهای دینی و مدل‌های علمی رقیب بود. اما پیامدهای آن عظیم بود. دیگر زمین به‌عنوان مرکز ثابت کیهان در نظر گرفته نمی‌شد. در نسل‌های بعد، آثار کوپرنیک، گالیله، کپلر و نیوتن به شکل‌گیری تصویری کاملاً متفاوت از جهان کمک کرد. گاهی بزرگ‌ترین انقلاب‌ها نه با تغییر جهان، بلکه با تغییر درک ما از جایگاهمان در آن آغاز می‌شوند. 💫@galaxy8667💫

فراتر از افق رویداد 🌌 | واقعیت هولناک 🖤🔢سیاه‌چاله‌ها سیاه‌چاله‌ها از افراطی‌ترین اجرام موجود در جهان هستند؛ مکان‌هایی که در آن‌ها گرانش آن‌قدر قدرتمند است که حتی نور نیز نمی‌تواند از آن‌ها فرار کند. با عبور از افق رویداد، قوانین آشنای تجربه‌ی روزمره‌ی ما دیگر به شکل معمول عمل نمی‌کنند. فضا و زمان تحت تأثیر گرانش خمیده و دگرگون می‌شوند، نیروهای کشندی می‌توانند ماده را کشیده و از هم متلاشی کنند، و طبق نسبیت عام کلاسیک، مسیر حرکت به سوی مرکز اجتناب‌ناپذیر می‌شود. برای ناظری دوردست، جسمی که به سمت افق رویداد سقوط می‌کند، به نظر می‌رسد که به‌تدریج کندتر شده و نورش بیشتر به سمت قرمز متمایل می‌شود؛ در حالی که خودِ ناظرِ در حال سقوط تجربه‌ای کاملاً متفاوت خواهد داشت. این‌که در اعماق یک سیاه‌چاله واقعاً چه اتفاقی می‌افتد، همچنان یکی از بزرگ‌ترین پرسش‌های بی‌پاسخ فیزیک است. نسبیت عام وجود یک تکینگی را پیش‌بینی می‌کند، اما دانشمندان انتظار دارند که یک نظریه‌ی کامل از گرانش کوانتومی در نهایت بتواند این تصویر را تغییر دهد. سفری به درون تاریک‌ترین اجرام کیهان؛ و به مرزهای آنچه امروز درباره‌ی فضا، زمان و گرانش می‌دانیم.

📢 تصویر روز ناسا 🗓 پنجشنبه ۲۶ شهریور ۱۴۰۵ عنوان: یک صندوقچه گنج در سحابی کارینا این صندوقچه پر از ستاره است. تصویری که می‌بینید با تلسکوپ فضایی جیمز وب ناسا گرفته شده و یک ستون غبار در سحابی کارینا را نشان می‌دهد که در کهکشان خودمان و حدود ۷۵۰۰ سال نوری از ما فاصله دارد. این ستون از گاز و غبار میان‌ستاره‌ای ساخته شده و شکلش را به خاطر بادها و پرتوهای قوی ستاره‌های اطراف، مثل سامانه ستاره‌ای اتا کارینا که روشنایی‌اش از ۵ میلیون خورشید هم بیشتر است، پیدا کرده است. شکل‌گیری ستاره‌ها درون این ستون باعث شده سر آن خالی شود و شبیه درِ باز یک صندوقچه به نظر برسد. اخترشناسان فکر می‌کنند حدود ۷۰ ستاره در یک خوشه فشرده داخل این ستون وجود دارد. سن این خوشه تقریباً ۱.۳ میلیون سال تخمین زده شده است. در بین این ستاره‌های جوان، یک ستاره بزرگ هم هست که جرمش حدود ۱۹ برابر خورشید است. ستاره‌های بزرگ‌تر کمیاب‌تر، درخشان‌تر و عمرشان کوتاه‌تر از ستاره‌های کوچک‌تر است. این ستاره‌های بزرگ و درخشان، مثل جواهرات تابناک در صندوقچه گنج می‌درخشند.... 🔗 🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس

👋😀خوابیدن در فضا چگونه است؟ سلام، کریس هدفیلد هستم، از ایستگاه فضایی بین‌المللی. ما در ایستگاه فضایی روزهای طولانی و پرمشغله‌ای داریم؛ کار زیاد و تمرین‌های بدنی بخشی از برنامهٔ روزانهٔ ماست و در پایان روز طبیعتاً خسته می‌شویم. اما سؤال این است: در فضا چگونه می‌خوابیم؟ برای راحتی فضانوردان، در ابتدا قرار بود همهٔ ما در یک ماژول اقامتی زندگی کنیم و محل‌های خواب در اطراف آن قرار داشته باشند. اما با طراحی نهایی ایستگاه، محل‌های خواب در بخش «نود ۲» در قسمت جلویی ایستگاه و همچنین در ماژول خدماتی قرار گرفتند. در مجموع شش فضای کوچک برای خواب وجود دارد که می‌توان آن‌ها را اتاقک یا کابین خواب نامید. داخل هرکدام تنها یک کیسه‌خواب وجود دارد که به دیوار متصل شده است. شاید تصور کنید خوابیدن بدون تشک و بالش ناراحت‌کننده باشد، اما در شرایط بی‌وزنی نیازی به چیزی برای نگه داشتن بدن ندارید. می‌توانید کاملاً عضلات خود را رها کنید و حتی به بالش هم احتیاجی ندارید. در فضا حتی لازم نیست سرتان را بالا نگه دارید؛ بنابراین می‌توانید تمام عضلات بدنتان را کاملاً شل کنید. دست‌هایتان آزادانه جلوی بدنتان شناور می‌شوند و سرتان کمی به جلو متمایل می‌شود. اما قبل از خواب باید لباس خوابم را بپوشم، چون لباس مخصوص خواب در فضا دارم! الان برمی‌گردم. بسیار خب، حالا لباس خواب بلند و بسیار راحت روسی‌ام را پوشیده‌ام؛ لباسی که برای زمانی که نیمه‌شب از خواب بیدار می‌شوید هم مناسب است. حالا آمادهٔ خواب هستم و می‌خواهم به شما نشان دهم کجا می‌خوابم. این محل خواب من، یا همان کابین خواب من است. اینجا جایی است که هر روز در ایستگاه فضایی تا ۸ ساعت از وقتم را در آن می‌گذرانم. در واقع این کابین روی چیزی قرار گرفته که در ایستگاه «کف» محسوب می‌شود، اما وقتی وارد آن می‌شوید، اصلاً نمی‌توانیتشخیص دهید که روی کف هستید. 💫@galaxy8667💫

📢 تصویر روز ناسا 🗓 چهارشنبه ۲۵ شهریور ۱۴۰۵ عنوان: نمایی از کهکشان M64 با تلسکوپ وب گاهی جاهایی که تلسکوپ هابل تاریکی می‌بیند، تلسکوپ وب نور را نشان می‌دهد. یکی از این نمونه‌ها، تصویر امروزی از کهکشان مارپیچی M64 است که اسم‌های زیادی دارد. به خاطر نوار تیره‌ای از غبار که جلوی هسته‌ی روشنش را گرفته، به آن لقب "کهکشان چشم سیاه" داده‌اند. ابزار مادون قرمز میانی وب (MIRI) این غبار را که با رنگ قرمز مشخص شده، می‌بیند؛ این غبار نور ستاره‌های تازه متولد شده اطراف را جذب و دوباره منتشر می‌کند. این ستاره‌های جوان در مناطق صورتی رنگی که در تصویر مخصوص هابل دیده می‌شود، قرار دارند. گازهای داخلی و خارجی M64 خلاف جهت هم می‌چرخند و جایی که این دو جریان به هم می‌رسند و فشرده می‌شوند، ستاره‌زایی بیشتری رخ می‌دهد. احتمالاً برخورد M64 با یک کهکشان کوچکتر باعث این حرکت مخالف گازها شده است. قبلاً فکر می‌کردند که کهکشان‌های مارپیچی تاریخچه آرامی دارند، اما M64 نشان داد که حتی کهکشان‌هایی مثل راه شیری هم می‌توانند با کهکشان‌های دیگر ادغام شوند. تصویری که و... 🔗 🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس

🟣🪐🌌🎁 دیوار بزرگ هرکول–تاج شمالی؛ یکی از عظیم‌ترین ساختارهای شناخته‌شدهٔ کیهان دیوار بزرگ هرکول–تاج شمالی یکی از بزرگ‌ترین ساختارهای شناخته‌شده در جهان قابل مشاهده است که برآورد می‌شود گسترهٔ آن به حدود ۱۰ میلیارد سال نوری برسد. مقیاس باورنکردنی این ساختار به اندازه‌ای عظیم است که درک ما از چگونگی توزیع ماده در بزرگ‌ترین مقیاس‌های کیهانی را به چالش می‌کشد. وجود چنین ساختار عظیمی پرسش‌های مهمی را دربارهٔ شکل‌گیری و تکامل ساختارهای بزرگ کیهان مطرح کرده و نشان می‌دهد که جهان در مقیاس‌هایی فراتر از تصور ما، همچنان اسرار بسیاری 🌙برای کشف شدن دارد. 💫@galaxy8667💫

📢 تصویر روز ناسا 🗓 سه‌شنبه ۲۴ شهریور ۱۴۰۵ عنوان: یک خورشیدگرفتگی در روز: ماه جلوی زهره را گرفت عکس و کپی‌رایت: آرنو ماریا یه چیزی پشت ابرها بود. اگه با دقت نگاه می‌کردی، ماه بود که دیروز ظهر بالای روستای کوچیک سسی در فرانسه به سختی دیده می‌شد. اما خیلی زود، فقط ماه نبود. همونطور که انتظار می‌رفت، یه نقطه روشن ناگهان از پشت ماه ظاهر شد؛ سیاره زهره که خیلی دورتره. توی این عکس که همه چیز توی یه شات ثبت شده، هر دو به شکل هلال دیده می‌شن. هلال ماه خیلی باریک بود؛ فقط حدود ۱۰ درصد صورتش توسط خورشید روشن شده بود. در عوض، هلال زهره پرتر بود و حدود ۲۵ درصدش روشن بود. زهره روشن‌تر به نظر می‌رسید چون هم به خورشید نزدیک‌تره و هم ابرهاش نور رو بهتر از سطح تیره ماه بازتاب می‌دن. پدیده‌ای که ماه جلوی زهره رو می‌گیره فقط از حدود ۱۰ درصد زمین دیده می‌شه، اما دیروز حتی بیشترِ اون قسمت‌ها هم توی روز بودن.... 🔗 🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس

🚀🌙🚀 منظومهٔ شمسی آن‌طور که فکر می‌کنیم ثابت نیست بیشتر ما منظومهٔ شمسی را به شکل تصویری ساده تصور می‌کنیم: خورشید در مرکز قرار دارد و عطارد، زهره، زمین، مریخ و دیگر سیارات در مدارهایی منظم به دور آن می‌چرخند. اما این تصویر یک نکتهٔ بسیار مهم را نادیده می‌گیرد: خود خورشید نیز در حال حرکت است. تمام منظومهٔ شمسی با سرعتی در حدود ۸۲۸ هزار کیلومتر بر ساعت به دور مرکز کهکشان راه شیری می‌گردد و زمین نیز همراه آن حرکت می‌کند. بنابراین، در حالی که زمین به دور خورشید می‌چرخد، خورشید نیز سیارات، سیارک‌ها، دنباله‌دارها و دیگر اجرام منظومهٔ شمسی را در سراسر کهکشان با خود حمل می‌کند. ما بارها و بارها دقیقاً از یک مسیر ثابت در فضا عبور نمی‌کنیم؛ کل منظومهٔ سیاره‌ای ما در سفر است. زمین به دور محور خود می‌چرخد، به دور خورشید حرکت می‌کند، خورشید به دور مرکز راه شیری می‌گردد و خود راه شیری نیز در پهنهٔ جهان در حرکت است. در حقیقت، هیچ تصویر کیهانی واقعی‌ای وجود ندارد که در آن همه‌چیز کاملاً بی‌حرکت باشد؛ حتی اجرامی که از دید ما ثابت به نظر می‌رسند، بخشی از حرکت‌های عظیمی در مقیاس‌های کاملاً متفاوت هستند. ناسا برآورد می‌کند که منظومهٔ شمسی برای یک دور کامل به دور مرکز راه شیری حدود ۲۳۰ میلیون سال زمان نیاز دارد. آخرین باری که منظومهٔ شمسی تقریباً در همین موقعیت از مدار کهکشانی خود قرار داشت، هنوز انسان‌ها وجود نداشتند و حتی ظهور دایناسورها میلیون‌ها سال در آینده بود. و اکنون شما این متن را می‌خوانید، در حالی که همراه با زمین و منظومهٔ شمسی با سرعتی معادل صدها هزار کیلومتر بر ساعت در فضا در حال حرکت هستید؛ حرکتی که آن را احساس نمی‌کنید، زیرا شما و همه‌چیز اطرافتان با هم در حرکت هستید. جهان هرگز ساکن نیست، و ما نیز نیستیم. 💫@galaxy8667💫

📢 تصویر روز ناسا 🗓 دوشنبه ۲۳ شهریور ۱۴۰۵ عنوان: از کجا عناصر بدن شما آمده‌اند هیدروژنی که در بدن شما وجود دارد و در هر مولکول آب هم هست، از انفجار بزرگ (بیگ بنگ) به وجود آمده. در کل جهان منبع مهم دیگه‌ای برای هیدروژن وجود نداره. کربنی که در بدن شما هست، مثل اکسیژن، داخل ستاره‌ها و با همجوشی هسته‌ای ساخته شده. بیشتر آهن بدن شما هم در انفجارهای بزرگ ستاره‌ای که مدت‌ها پیش و در جایی دور اتفاق افتاده، ساخته شده. طلایی که در جواهرات شما هست، احتمالا از برخورد ستاره‌های نوترونی به وجود اومده؛ این برخوردها ممکنه به شکل انفجارهای کوتاه پرتو گاما یا رویدادهای موج گرانشی دیده شده باشن. عناصری مثل فسفر و مس هم در بدن ما به مقدار خیلی کم وجود دارن، ولی برای زندگی همه موجودات ضروری هستن. جدول تناوبی که اینجا نشون داده شده، با رنگ‌بندی نشون می‌ده که دانشمندان فکر می‌کنن هر عنصر از کجا اومده. البته منشا هسته‌ای بعضی عناصر، مثل مس، هنوز کاملا مشخص نیست و دانشمندان همچنان دارن روش تحقیق می‌کنن.... 🔗 🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس

🔭🛸🌌 آندرومدا؛ همسایهٔ کهکشانی ما و آیندهٔ راه شیری در سال ۱۹۲۳، ادوین هابل نشان داد که مارپیچ کم‌نوری که با نام آندرومدا شناخته می‌شد، ابری درون کهکشان خودمان نیست، بلکه کهکشانی مستقل و عظیم است؛ جزیره‌ای پهناور از ستارگان که بسیار فراتر از راه شیری قرار دارد. این کشف، درک ما از فاصله‌های کیهانی را برای همیشه تغییر داد. آندرومدا حدود ۲٫۵ میلیون سال نوری از ما فاصله دارد؛ یعنی نوری که امروز از آن می‌بینیم، سفر خود را مدت‌ها پیش از پیدایش انسان آغاز کرده است. این کهکشان صدها میلیارد ستاره دارد و مانند راه شیری، به‌عنوان یک سامانهٔ کیهانی مستقل در فضا حرکت می‌کند. اما آندرومدا ثابت نیست. گرانش، آندرومدا و راه شیری را به سوی یکدیگر می‌کشد. در مقیاس‌های عظیم زمانی، این دو کهکشان سرانجام به یکدیگر خواهند رسید. ستارگان آن‌ها عمدتاً بدون برخورد مستقیم از کنار یکدیگر عبور خواهند کرد و طی ادغامی آهسته و باشکوه، چهرهٔ آسمان شب را دگرگون خواهند ساخت. در جهان، حتی «نزدیک بودن» نیز می‌تواند به معنای فاصله‌ای غیرقابل تصور باشد. در این ویدئو، برایان کاکس دربارهٔ نزدیک‌ترین همسایهٔ کهکشانی بزرگ ما صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که آندرومدا چگونه درک ما از مقیاس، حرکت و آیندهٔ خانهٔ کیهانی‌مان را تغییر داده است. 💫@galaxy8667💫

📢 تصویر روز ناسا 🗓 یکشنبه ۲۲ شهریور ۱۴۰۵ عنوان: دنباله‌دار NEOWISE در حال طلوع بر فراز دریای آدریاتیک ویدیو: پائولو جیروتی دیدن این منظره واقعاً ارزش بیدار شدن زودهنگام رو داشت. کمی بیش از چهار سال پیش، دنباله‌دار C/2020 F3 (NEOWISE) قبل از طلوع خورشید در آسمان شمالی ظاهر شد و علاقه‌مندان آسمان را خوشحال کرد. عکاس این ویدیو هم صبح زود ۸ جولای بیدار شد و موفق شد به شکلی خیلی زیبا یکی از معدود دنباله‌دارهایی که با چشم غیرمسلح قابل دیدن بود رو ثبت کنه؛ دنباله‌داری که به عنوان دنباله‌دار بزرگ ۲۰۲۰ شناخته شد. این ویدیو تایم‌لپس با ترکیب بیش از ۲۴۰ عکس که طی ۳۰ دقیقه گرفته شده، طلوع دنباله‌دار NEOWISE از ایتالیا بر فراز دریای آدریاتیک رو نشون می‌ده. در این ویدیو، دنباله‌دار از میان ابرهای روشن و موج‌دار شب‌تاب در پیش‌زمینه و ستاره‌های دور در پس‌زمینه بالا میاد. دنباله‌دار NEOWISE به طور غیرمنتظره‌ای بیش از یک ماه روشن باقی موند و دُم‌های یونی و غباری اون از هسته‌ای به قطر ح... ▶️ جهت مشاهده‌ی ویدئو اینجا کلیک کنید. 🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس

🌟🌟 🛸 شیء مرموز فضایی؛ چیزی که زمانی فناوری بیگانگان تصور می‌شد در سال ۱۹۹۸، شیئی عجیب در فضا توجه زیادی را به خود جلب کرد. ظاهر غیرمعمول آن باعث شد برخی تصور کنند شاید با نوعی فناوری بیگانه یا یک جسم ناشناخته روبه‌رو شده‌ایم. اما واقعیت بسیار زمینی‌تر بود. ناسا توضیح داد که این جسم مرموز در حقیقت یک پتوی حرارتی (عایق حرارتی) متعلق به تجهیزات فضایی بوده که در فضا رها شده بود. گاهی حتی اشیای کاملاً معمولی، وقتی در تاریکی و بی‌وزنی فضا دیده می‌شوند، می‌توانند شبیه چیزی خارج از این دنیا به نظر برسند. 🌌🛰️ 💫@galaxy8667💫

📢 تصویر روز ناسا 🗓 شنبه ۲۱ شهریور ۱۴۰۵ عنوان: آپولو ۱۱: گرفتن کمی آفتاب عکس از: آپولو ۱۱، ناسا (اسکن شده توسط کیپ تیگ) نور خورشید به شدت می‌تابد و سایه‌های بلندی روی سطح ماه افتاده است. این عکس را نیل آرمسترانگ، اولین انسانی که روی ماه قدم زد، در تاریخ ۲۰ جولای ۱۹۶۹ گرفته است. در تصویر، ماژول ماه‌نشین ماموریت به نام "ایگل" و باز آلدرین، خلبان ماژول ماه‌نشین که لباس فضانوردی به تن دارد، دیده می‌شوند. آلدرین در حال باز کردن یک ورق بلند فویل است که به آن آزمایش ترکیب باد خورشیدی می‌گویند. این فویل رو به خورشید قرار داده شده بود تا ذراتی که با باد خورشیدی از خورشید به بیرون می‌آیند را جمع کند و نمونه‌ای از مواد خود خورشید را به دام بیندازد. این جمع‌آوری‌کننده باد خورشیدی، همراه با ۲۲ کیلوگرم سنگ و خاک ماه، برای بررسی به آزمایشگاه‌های زمین آورده شد.... 🔗 🤖 بات‌های علمی دیگر | 🗄 آرشیو گزارش‌ها | 📨 تماس