چـکـامـهـ زار 🌘📜

چشمانش از اشک به سرخی جام شراب گراییده …..! به آیینه که نگاه میندازد از خودش حس ترس میکند … خیلی پژمرده ژولیده …مسئولیت ها سرش تلمبار شده اند…….. حالا ها است که بی‌حوصله گی ها هم سراغش را گرفته اند….حیران سرگردان … همه چیز با با اندک گذشت به باد فراموشی میسپارد… همانند کهن سالان الزایمر گرفته است….! پیر دوران در ظاهر جوان .. عجیب خوفناک!……. حداقل کابوس هایش ردش را رها کرده بودند …. این روز ها چشمانش هنگام از جا برخاستن سیاهی میکند … گوشهایش از خود صدای بینگ بینک تولید میکند …! پاهایش بی‌رمق میشود …. اما استقامت میکند غیرت زنانگی اش اجازه این را نمیدهد. که پیش. همه عالم به زمین بیفتد ….با یک در قلب ! همین او بای این ها استقامت میکند ….. #_بِی‌تٰابْ 💌

‌‌ روزی می‌رسد که نسبت به همه‌چیز بی‌تفاوت می‌شوی. نه از بدگویی‌ دیگران می‌رنجی و نه دلخوش می‌کنی به حرف‌های عاشقانه‌ی اطراف. به آن روز می‌گویند: پیری. آن روز، ممکن است برای برخی پس از سی سال از اولین روزی که پا به این دنیا گذاشته‌اند، فرا برسد و برای برخی بعد از هشتاد سال هم هرگز اتفاق نیفتد. این دیگر بستگی به چگونه تا کردن زندگی با انسان‌ها دارد. ‌ ‌ گابریل گارسیا مارکز

به رغم پرحرفیِ ظاهری‌ام، بیش از پیش کم‌حرف و بیش از پیش غیراجتماعی شده‌ام. بر خلاف این نیازِ درونی‌ام برای پرحرف بودن، و حتی میل قابل‌قبول‌ترِ انتقال اطلاعات، نمی‌توانم از لاک خودم بیرون بیایم. در واقع حجب نیست، بلکه احساس نگرانی در حضور آدم‌های دیگر، عدم قابلیت برای برقراری روابط پایدار است. ‌ ‌ کافکا

دوست دارم در دنیایی از کتاب؛ قهوه و روزهای بارانی، مدتی طولانی گم شوم…

«مبادا زندگی را دست نخورده برای مرگ بگذاری..»

بیاٰ از خوشی بترسیم، شاید سرِمان آمد..

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را به خال هندویش بخشم، سمرقند و بخارا را.

“خیلی خستم، میخوام برم خانه” خانه: قبرستان

‏قهوه جوابگو نیست، برایم تریاک بیاورید.

من و تو برای غریبه شدن زیادی آشنا بودیم..!

سکوت بیدار شدن از خوابی که خیلی واقعی بود.....

کاش برای حرف زدن فقد نگاه کافی بود.

ناراحتم که به اندازه‌ای که حقته، باهات بدجنس نیستم.

اگر به گذشته بروی دوست داری چی را تغییر بدهی؟!