- یک‌عدد‌حقوق‌خوان -

زود به خودم میام، سخت تسلیم میشم، عمیق حس می‌کنم، به راحتی از یاد نمی‌برم، محکم ادامه میدم، نور می‌بخشم و معمولاً یه امید تازه توی کیفم دارم.

ولی من هیچوقت نفهمیدم چی باعث شد که تظاهر به در دسترس نبودن، نشونه‌ی باارزشی یه شخصیت بشه و موندن بی‌قید و شرط، دلیلی برای به چشم نیومدن.

پشت هر آدم تلاشگری خودشه که یاد گرفته تهش، فقط می‌تونه روی خودش حساب کنه.

دیگه از این بابت مطمئنم که راه صدساله رو یک‌شبه رفتن، مال قصه‌هاست. آدم‌های معمولی برای رسیدن به یه ثانیه‌ی دلچسب یه عمر تلاش می‌کنن و آخرش همون یه لحظه‌ می‌ارزه به تمام زمان‌هایی که می‌شد بی‌دردسر ازشون گذشت و بدون دغدغه‌، زندگی کرد.

پروانه شدن، پاداش دل کندن از پیله‌ست.

من و هزار بار، از نو شروع کردن. من و غم‌ها رو دست به سر کردن. من و رویاهای جدید خریدن. من و از هر ماجرایی، یه نتیجۀ تازه کشف کردن. من و غرق خیال شدن. من و داستان‌هایی که پایان دل‌نشینی دارن. من و جاده‌هایی که به خودم می‌رسن. من و احتمالاتی که واقعی‌‌ان. من و در هر حال از پس هر چیزی بر اومدن.

حس من، اینه که خیلی‌ها بهت نزدیک میشن، ولی نه به خاطر اینکه دوستت دارن. نزدیک میشن چون می‌خوان از نزدیک ببینن آخرِ قصه‌ت چی میشه. نزدیک میشن، تا خدایی نکرده از خبری، بی‌خبر نمونن‌ و در جریان باشن.

می‌دونم رنجی که برای ساختن خودم تحمل می‌کنم یه روز یه دشت سرسبز بهم تحویل میده و اون روز می‌فهمم قرار نبود از این همه صبر فقط سالم بیرون بیام، قرار بود تبدیل به ورژنی بشم که ارزش داشت.

رسیدن، پا درمیونی نمی‌خواد، فقط پا پس نکشیدن می‌خواد.

اینکه می‌بینم آدم‌ها بعد از کلی تردید و فراز و نشیب تصمیم می‌گیرن ایده‌‌های توی سرشون رو، عملی کنن خیلی برام قشنگه. سادگیش بی‌نهایت به دلم نشست.

من لحظات قشنگِ خیلی زیادی داشتم اما راستش اگر ازم بپرسی زیباترین سکانس زندگیت، متعلق به کدوم قسمته، احتمالاً ندونم که باید چه جوابی بدم و همین موضوعه که وادارم می‌کنه ادامه بدم. دلم می‌خواد به قدری ادامه بدم تا برسم به لحظه‌ای که خودم ساختم. یه رسیدنی که بعدش با افتخار بگم این، جواب همون سوالیه که یه عمر، دنبالش گشتم و حالا پیداش کردم.

هم دلم می‌خواد، هم دلم آشوبه. هم جرئت رفتن دارم، هم ترس نرسیدن. هم ممکنه به خودم شک کنم، هم به توانایی‌هام ایمان دارم. هم می‌تونم انتخاب قاطعانه‌ای داشته باشم، هم مدت‌‌ زیادی با تصمیماتم کلنجار میرم. هم می‌دونم سخته، هم حاضر نیستم امید رو رها کنم.

لازم نیست مراقب همه باشی، تو نگهبان نیستی.