عرفانیجات

جدی می‌گویند. بنده هر دفعه کنار جناب‌شان هستم، طوری قهقهه می‌زنم که در راه برگشت به طور واضح شقیقه‌هایم تیر می‌کشند.

بنده اگر خدا می‌بودم:

به یزید؟ یا به چیپس سرکه‌ای؟

https://t.me/erfaniijat/7955 عجب!!! مگه یزید بوی چیپس سرکه‌ای میداد.‌ چه توهین‌ها

این وقت صبح چرا یک نفر باید چیپس سرکه‌ای در قطار میل نماید نمی‌دانم! قطار بو یزید گرفته.

کاش یک شغلی وجود داشت بنام ″پاسخگوی تبریک تولد″، تبریک‌های تولد را جای فرد مولود پاسخ می‌داد.

عمو بودن هم جالب است!

ممنون از محبتتون.

😂😂😂😂😂😂

عه عمو تولدتان مبارکک!!! 🥳🥳

حقیقتاً تولد جالب نیست.

Ah, Here we go again...

نادر خلیلی (۱۳۱۴ - ۱۳۸۶) معمار و پژوهشگر ایرانی مبدع روش گلتفاتن و سازه‌های ارزان‌قیمت اَبَرخشت (Superadobe)

... همگی قیافه‌های مریض و لباس‌های ژنده‌ای دارند. یکی از پیرمردها می‌گوید: - وقتی ارباب مفید سال‌ها پیش ما را از یزد به اینجا آورد قول داد که برایمان آب آشامیدنی خواهد آورد ولی هرگز به قولش عمل نکرد. پیرمرد دیگر می‌گوید: - ارباب مفید حتی قبل از فرار کردن همه سیم‌های بالای چراغ برق را کند و برد. هیچکس برایمان هیچ کار نکرده است. اما حالا دیگر امام خمینی آمده است. امام همه چیز را درست خواهد کرد. به ما برق خواهد داد. بعضی‌ها آمده و از ما خواسته‌هایمان را پرسیده‌اند. - امام را خدا فرستاده است. او همه چیز را درست خواهد کرد. - امام حامی محرومان است. او فقط صحبتش از مستضعفان است. - ما هر چه بذر داشتیم در کشتزار کاشتیم. امام گفته است که باید تمام این زمین‌ها را بکاریم و همین حالا هم روستاییان در مزارع هستند... تنها دویدن، نادر خلیلی

جاده پر از گل و لای است و من باید ۱۴ کیلومتر دیگر از این جاده را طی کنم تا به شاهراه اصلی برسم و از آنجا نیز ۱۲ کیلومتر دیگر فاصله است. چه کسی می‌تواند باور کند که چنین روستاهایی وجود دارند، آن هم به این تعداد بسیار زیاد؟ درست در فاصله ۲۶ کیلومتری فرودگاه بین‌المللی و بنای یادبود بزرگ شهر، بنای شهیاد که برای تمدن بزرگ برپا شده است. بنای یادبود دوهزار و پانصد سال شاهنشاهی در ایران، جایی که صدها پادشاه، ملکه، رئیس‌جمهور، و سرکردگان دولت‌های مختلف جهان گردهم آمدند تا ۲۵۰۰ سال شاهنشاهی این کشور را با شامپاین و آتش بازی در همین سال گذشته جشن بگیرند در حالی که ۲۶ کیلومتر این طرف‌تر هنوز هزاران نفر محتاج آب آشامیدنی هستند. اما حالا در این کشور که دریاهای پر ارزش نفت در زیر خاک‌هایش موج می‌زند برای مردمی که همیشه به آنها قول داده شده بود که سهمی از این ثروت عظیم خواهند داشت اینک امیدهای جدیدی زنده شده است امیدهایی برای تغییراتی اساسی که انقلاب در سرنوشتشان به وجود خواهد آورد... تنها دویدن، نادر خلیلی [سال ۵۷، در بحبوحه وقایع انقلاب]

هرگز چنان جمعیتی را در تمام عمرم در خیابان‌ها ندیده‌ام. هرگز خیابان‌ها را اینطور با آتش‌هایی که مردم گُله به گُله برپا کرده‌اند تا جلو حرکت تانک‌ها و کامیون‌های ارتشی را بگیرند ندیده‌ام. به نظرم می‌رسد همه، هر چیز اضافی و قابل سوخت را از خانه‌هایشان به خیابان می‌ریزند. در فاصله هر صد متر یا بیشتر، خیابان‌های اصلی با مانع‌هایی از آتش بسته شده‌اند، آتشی که از لباس‌های کهنه مبلمان قدیمی و در و پنجره و تخت‌خواب‌های بچه می‌سوزد. امام خمینی وارد کشور می‌شود. دولت موقت خود را معرفی و اعلام می‌کند. بر روی هر کلمه‌ای که می‌گوید بدون آنکه تغییری به آن دهد می‌ایستد و به هیچ وجه حاضر نیست موضع و حرکت‌های خود را عوض یا سازش کند. دولتی که شاه از خود به جا گذاشته است به سرعت فرو می‌ریزد. همه این ازدحام‌ها و شورش‌ها تا به امروز فقط با مشت و فریاد انجام می‌شد ولی از امروز به بعد مردم ″کوکتل مولوتوف″ می‌سازند. همه دنبال اسلحه هستند. هر کس درباره اینکه چگونه اسلحه در دست مردم خواهد افتاد تا با ارتش بجنگد، چیزی می‌گوید: - اسلحه‌های زیادی از طرف سازمان آزادی بخش فلسطین خواهد رسید. - نخیر، اسلحه‌ها از روسیه خواهند آمد. - اینطور نیست همه اسلحه‌ها از لیبی خواهند آمد. کلیه شایعات و حدس‌ها غلط از آب در می‌آید. تمام اسلحه‌ها از همین‌جا از داخل مراکز پلیس و پایگاه‌های نظامی به دست مردم می‌رسد... تنها دویدن، نادر خلیلی