عرفانیجات

بی تو من اتاقِ بی‌پنجره‌ام مثلِ انگشترِ گم‌کرده نگین بی تو من جاده‌ی بی‌مسافرم مثل آدمک اسیرم رو زمین من یه تک درختِ پیرِ شوره‌زار که پر از رخوت و بیهودگی‌ام تو پُر از ستاره و سپیده‌ای ای طلوعِ روزِ آسودگی‌ام ابر دلتنگم و بارون نمیشم زخم کهنه‌م که درمون نمیشم بی تو خاموشم و سردم مثلِ شب از نگاه گرمِ تو جون می‌گیرم بی تو پوچ و خالیم مثلِ حباب که یه روزی زیر بارون می‌میرم کاشکی بارون می‌شد این ابرِ سیاه که بباره رو تنِ خسته‌ی من زندگی بی تو برام جون کندنه آرزومه مُردن و رها شدن مُهمَــلات