عرفانیجات

- Are you ok? - No, Im fairuz.

بگذشت و چه گویم که چه بر من بگذشت سیلاب محبتم ز دامن بگذشت دستی به دلم فرو کن ای یار عزیز تا تیر ببینی که ز جوشن بگذشت سعدی رباعیات رباعی ۲۹ @bichashm

متعاقباً، چنین است که هرآنطور که به آینده‌ام می‌نگرم، به هیچ عنوان دلم نمی‌خواهد شغلی داشته باشم که یکسان و ثابت باشد. راستش هیچگاه شغل کارمندی را درک نکردم. همواره حتی تصور و فکر کردن به این موضوع که کارمندانی چون کارمندان بانک، هر روزشان به‌مانند دیروز است، عذابم می‌دهد! مگر می‌توان چندین و چند ده سال، هر روز یک کار ثابت را تکرار کرد و یک‌جانشین بود تا آنکه موعد بازنشستگی رسد؟! حتی حال که این پاره‌نوشته را در این باره می‌نویسم و درباره‌‌اش می‌اندیشم، در اذیتم و این تفکر آزارم می‌دهد! و ثانیاً، آنکه خُلقم چنان است که نخست به‌راحتی نمی‌توانم زیر بار حرف زور و دستورات رئیس و مافوقی بروم و انسانی‌ام که حاضرم در بیچارگی و فلاکت اما آزاده و رها باشم، تا آنکه زیردست این و آن؛ و اندیشه به همین مسئله نیز، برایم اذیت‌کننده است که آزادی وقت و عمل در کارم نداشته باشم. و البته اینکه اگر کارمند و کارگر کسی باشم، همین سفر رفتن‌ها و مرخصی گرفتن‌ها، دشوار می‌گردد و نمی‌توانم به راحتی خانه‌به‌دوشی و کوله‌گردی‌ام را سپری کنم. از همین روست که آنچه برای آینده و گذران عمر و زندگی‌ام می‌پسندم، آن است که خود آقای خود باشم و آزادگی‌ام، در گرو اخیار خویش باشد...

به این می‌اندیشم که تنها امیدم به زندگی، بزرگ‌ترین آرزوی دیرینه‌ام، تنها دلخوشی‌ و تنها دلبستگی‌ام، سفر کردن و سفر رفتن است! به این می‌اندیشم که ذره‌ای انسان یک‌جا نشستن و یک‌جا ماندن نیستم. به‌‌قول یکی از دوستان، انسانی هستم متحرک. از ثابت ماندن و یک‌جا نشستن، بیزارم. و چه لذتی می‌برم از این خانه‌به‌دوش بودن. چه لذتی برایم بالاتر از این ماجراجویی و ریسک کردن‌ها و دل‌ به‌ دریا زدن‌ها...

زاگرس شگفت‌انگیز...

خدانگهدار، شیراز زیبا...

یک نفر بیاید با هم آهنگ گوش دهیم. ترجیحاً آشفته و غمگین؛ ترجیحاً با سلیقه‌ی موسیقی کلاسیک ایرانی. @eakbarix

عزاداری‌ها و هیئات مذهبی، مدت‌هاست چنان رنگ‌و‌بوی لجنِ سیاست به خود گرفته‌اند که به دشواری می‌توان به اصل خود، یعنی عزا و سوگواری برای عاشورا و امام حسین(ع) نسبت‌شان داد. عزاداری‌ها و هیئات مذهبی، به محلی برای رقابت و چشم‌ و‌ هم‌چشمی با هیئات دیگر بدل گشته‌اند که کدام یک، با زرق و برق و خرج بیشتری مراسم خود را برگزار می‌کنند. عزاداری‌‌ها و هیئات مذهبی، محلی شده‌اند برای ارائه و نمایش افراد به دیگری و جنس مخالف؛ و مدخلی برای یافتن پارتنر و همسر. گِل بگیرند درِ مراسمی که چنین، فرسنگ‌ها از اصل و ریشه‌ی خود دور گشته و آلوده به سیاست و ریا و تجملات گشته است. آخر مراسمات نیز، شام و نذری‌ای می‌دهند که برخی و جماعتی، خود را چنان خوار و حقیر و ذلیل می‌نمایند که هرطور که شده، یک غذای دیگر و اضافه نیز بگیرند. حال آنکه اندکی پیش‌تر، پای منبر از روحانی و روضه‌خوان، درسِ ″هَیهَاتَ مِنَّا الذِّلَّة″ امام حسین و واقعه عاشورا که امام حسین تن به ذلت نداده و شهید شد را شنیده‌اند، اما حال با هر ذلت و دروغی که شده به دنبال غذای اضافه‌ی دیگری‌اند، که شاید همان غذا سهم فرد دیگری باشد...