Grief chapter

فدات بشم واییی

https://t.me/Griefuru/6130?single اومفی واقعااااااااا ethereal هستییی جدی باید اسفند برات دود کنم😭

دیشب با آیدین عزیزم بیشتر از دوازده ساعت صحبت کردیم، عکسی ازش ندارم. باهم کلی شیرینی، سالاد، قهوه و شراب خوردیم و باهم یکی شدیم. عزیزترین من نشست و گفت و بغلش کردم و باهم گوشه‌ی اتاقش خوابیدیم. صبح آلفیشکای کوچک رو دیدم، لیو نتونست بیاد. باهم هشت ساعت تمام صحبت کردیم، بهم گفت سیریس بلکم و باهاش مو نمی‌زنم، دقیقا فن آرتی که نشون داد، اونم تیشرت کیس پوشیده بود. باهم مده‌آ و هیچکاک خوردیم، بهم گفت نیکو کمتر بگو لوییس همیلتون، کلی خندیدیم و از روزمون به بهترین نحو ممکن لذت بردیم. بعدش ویتری که دیدم، کپی لندو نوریس بود. کلی سرش جیغ زدم. بردیا گفت کیمی خیلی خوشگله. بعدش راجع به فیلم‌هامون حرف زدیم و خندیدیم. بعد از خوردن کوکتل زیر نور قرمز با یگانه و آریا عکس گرفتیم. قسمتی از امروز اینجا موند تا همیشه به یادم باشه.

From Barty’s pov.

عزیزان دلم.

عزیز جان رو بعد سه سال دیدم.

درود من چون خیلی از هوش مصنوعی استفاده نمی‌کنم تشخیص نمی‌دم😭 اگر می‌شه به چنل خودشون این رو بفرستید. من پاک می‌کنم در هر صورت این رو. بعدشم قطعا این پیام برای شما نبود، من هم مثل شما فقط لباس‌هایی که تریفت کردم یا قبلا خریدم رو می‌پوشم 😭 حالا زیر بغل مار نگردیم توی این وضعیت.

سلام ببخشید دو تا مشکل با این متن دارم فقط. ۱. معلومه بخشی یا تمامش کار ai عه. نشونه می‌خواین؟ فلش‌هایی که برعکس افتاده توی متن رو نگاه کنین. :)))) فکر نکنم استفاده از ai هم برای یه متن که به سادگی خود انسان می‌تونه بنویسه ایده جالبی باشه. ۲. فست فشن برای یکسری از ماهایی که همون لباس بی‌کیفیتش رو یکبار می‌خریم و ۵-۶ سال می‌پوشیم از اون حالت مصرف گراییش عملا در میاد. نه برندهای ایرانی و نه برندهای آدمیزادی خارجی دیگه قیمتشون در وسع مالی خیلی‌ها نمی‌گنجه. حتی استوک خریدن هم گرون شده من دیگه از شاپ‌های استوک هم لفت دادم :))))) اما با این حال کلیت متن و موضوع چیز درستیه و موافقشم. تا جایی که میشه و می‌شناسم هم سراغ این برندها نمی‌رم اما حس کردم گفتن این چیزها هم خالی از لطف نیست.

Fast Fashion چطور «لباس ارزون» رو با هزینه‌ی بقیه می‌خریم؟ اول یه چیزی رو روشن کنیم: وقتی یه برند می‌تونه هر هفته صدها و هزاران مدل لباس جدید بریزه توی سایتش و قیمت بعضی‌هاشون از یه وعده فست‌فودهم کمتر باشه، یه جای داستان مشکل‌ داره. فست‌فشن دقیقاً همینه: تولید بیشتر، سریع‌تر، ارزون‌تر؛ برای اینکه ما بیشتر، سریع‌تر و بدون فکر خرید کنیم. Shein، Zara، H&M، Boohoo، Fashion Nova، PrettyLittleThing، Forever 21 و کلی برند دیگه توی این اکوسیستم قرار می‌گیرن؛ با درجات مختلف و مدل‌های متفاوت. ولی سؤال اصلی اینه: چطور یه لباس ۵ یورویی می‌تونه هم برای شرکت سودآور باشه، هم هزینه‌ی مواد اولیه و تولید و حمل‌ونقلش رو بده؟ شاید باورتون نشه ولی جادو نیست! وقتی قیمت محصول رو تا ته پایین میاری، یکی باید هزینه‌ش رو بده. و خیلی وقت‌ها اون «یکی»، کارگریه که دستمزدش کفاف یه زندگی معمولی رو هم نمی‌ده. صنعت پوشاک سال‌هاست با گزارش‌هایی درباره‌ی دستمزدهای خیلی پایین، ساعات کاری طولانی، محیط‌های ناامن، استثمار نیروی کار و نقض حقوق کارگران مواجهه. حتی از این هم بدتر: در بخش‌هایی از زنجیره‌ی جهانی تولید پوشاک، کار کودک و کار اجباری هم وجود داره. یعنی یه طرف ماجرا یه نوجوانه که باید مدرسه باشه، ولی داره ساعت‌ها کار می‌کنه تا یه حقوق ناچیز بگیره؛ طرف دیگه‌ش هم ما هستیم که با یه اسکرول ساده می‌گیم: «وااای این تاپ فقط ۳.۹۹ یوروئه 😭 بخرمش؟» و نه، منظور این نیست که بگیم هر لباس و هر برند فست‌فشنی حتماً با کار کودک تولید شده. زنجیره‌های تأمین خیلی پیچیده‌تر از این حرف‌هان و میزان نظارت و سابقه‌ی شرکت‌ها با هم فرق داره. ولی این واقعیت رو هم نمی‌شه پاک کرد که استثمار نیروی کار و کار کودک در زنجیره‌های جهانیِ تولید وجود دارن و فشار برای تولید سریع و فوق‌العاده ارزون می‌تونه همین سیستم رو تقویت کنه. بعدش می‌رسیم به قسمت محیط‌زیست. فست‌فشن بهت نمی‌گه: «این لباس رو بخر چون واقعاً بهش احتیاج داری.» می‌گه: «این لباس الان ترنده. فردا شاید نباشه. پس بجُنب.» و بعد: ترند جدید → خرید دو بار پوشیدن → حوصله‌م سر رفت ترند جدید → خرید کمد پر → «هیچی برای پوشیدن ندارم» خرید بیشتر → لباس بیشتر → زباله‌ی بیشتر سرمایه‌داری حتی برای کمد لباس‌مون هم FOMO ساخته. قرار نیست لباس فقط یه لباس باشه. باید تبدیل بشه به «استایل جدید»، «ترند جدید»، «aesthetic جدید»، «core جدید» و هر هفته یه چیز جدید که بهت القا کنه اگه نخری، از دنیا عقب موندی! و این دقیقاً چیزیه که این سیستم لازم داره: تو نباید احساس کنی چیزی داری؛ باید دائماً احساس کنی چیزی کم داری. چون آدمی که از داشته‌هاش راضیه، مصرف‌کننده‌ی خیلی بدیه! اما آدمی که هر هفته فکر می‌کنه یه چیز جدید لازمه، عالیه. مشتری ایده‌آل سرمایه‌داریه! و قبل از اینکه یکی بیاد بگه «خب لباس گرون بخریم دیگه 😍» باید بگم نه. مسئله این نیست که هرکس پولدار نیست باید لباس ۲۰۰ یورویی بخره. خیلی‌ها اصلاً چنین انتخابی ندارن. مسئله اینه که اگر امکان انتخاب داریم، کمتر بخریم و بیشتر استفاده کنیم. دست‌دوم بخریم. لباس‌هامون رو تعمیر کنیم. چیزهایی بخریم که قرار نیست بعد از سه بار شستن تبدیل به دستمال آشپزخونه بشن. چون اون لباس ۵ یورویی واقعاً ممکنه فقط ۵ یورو از جیب تو برداشته باشه. اما هزینه‌ی واقعی‌ش می‌تونه جای دیگه پرداخت شده باشه: با دستمزد یک کارگر، سلامت یک کودک، منابع طبیعی، محیط‌زیست و حجم عظیمی از زباله. پس دفعه‌ی بعد که یه برند گفت: «BUY MORE 💕» شاید بد نباشه یه لحظه بپرسیم: «بیشتر برای کی؟» چون در نهایت، مسئله فقط این نیست که ما چقدر لباس می‌خریم. مسئله اینه که چه کسی هزینه‌ی واقعیِ ارزون بودن اون لباس رو پرداخت می‌کنه. 𖣠| @breazelnut

T-Pose in قصردشت

With 🧚

دم از اسلام‌فوبیا می‌زنن که نباید وجود داشته باشه ولی قربانی‌ش همیشه خدا ماهای بدبخت خدا زده هستیم.

اگر این اتفاق برای هرجای دیگه میفتاد غربی خودشو می‌کشت ولی خب نژادپرستی‌شون شامل ایرانی جماعت نمی‌شه.

اینم جنگی که براش سر و کله زدن، فقط مارو گایید.

من که دیگه بریدم.

https://t.me/Griefuru/6104 اصلا دارن این همه تحریم میذارن که کارد استخونمونم خورد کنه ما پاشیم انقلاب کنیم و نمی‌فهمن که اینا تک تکمونو می‌کشن🤡 و هیچ کجای این داستان چیز خوبی برای ما نداره.

جدی شماها فکر می‌کنید بعد حرف می‌زنید؟

کاش بندازنتون تو چرخ گوشت خودمو بکشم