مِی‌زاده

اگر بمیرم، احتمالاً احساس کسی را خواهم داشت که از شهربازی بیرون می‌رود، بدون اینکه سوار هیچ وسیله‌ای شده باشد. ناشناس

هزار عیب و دوصد نقص در وجود من است تو با نگاه محبت مرا تماشا کن. ناشناس

آنکه اَهل معنا باشد بی‌صدا عیارِ درونت را می‌فهمد. ناشناس

سال خوبی برای دیکتاتورها نیست.

چهل سال پیش انسان‌هایی کمر‌ خَم و دولا دولا در‌ کانال‌ها می‌رفتند و چفیه به دور‌ گلویشان بود؛ مقابل عراقی‌ها ایستادند و خاک ندادند، چهل سال بعد چفیه بوی خون جوانان همین خاک را گرفت! چهل سال بعد چفیه‌هایی که یادگاری شهیدها بودند راه عراق را گرفتند و عراقی را آباد کردند! آنقدر آن مردها دولا دولا رفتند سوی دشمن خارجی که اینجا‌ برخی با چفیه راست راست ملت را کشتند، حالا آن‌ سوی جهان در فرانسه پارچه‌هایی شبیه چفیه‌ها نماد اعتراض مدنی شده، این دنیا چرا کارکردش چنین است؟! کشوری که از روسو تا موج نو سینما دارد، ژیل دلوز و فوکو و لاکان دارد غارت می‌کند و این سوی دنیا ما از روی نجابت برنج روی هوا می‌پاشیم که بگوییم دردمان اجنبی و فلسطینی و غیره نیست، دردمان میهن است، مادرمان... هوداد برداشته شده از دایره‌ِ گس

«چیه این ایران. هزاران کیلومتر اون‌طرف‌تر، یه اتفاقی می‌افته که دوباره یادت بیاد وطنت چه مردم اصیل و شریفی داره.»

ویدئوهای غارت در فرانسه رو می‌بینم. حالا بهتر می‌فهمم که وقتی انسان محروم و بی‌پول با دو دهه تورم سنگین مشت‌مشت برنج رو به آسمان می‌پاشه، یعنی چه؟ و چه استغنای درونی و عظمتی داشت! معین دهاز

صدای قلب نیست صدای پای توست که شب‌ها در سینه‌ام می‌دوی کافی‌ست کمی خسته شوی کافی‌ست بایستی! گروس عبدالملکیان

آدم از خود می‌پرسد که تو با این سال‌ها که گذشت چه کردی؟ بهترین سال‌های عمرت را کجا خاک کردی؟ زندگی کردی یا نه؟ فیودور داستایفسکی

خاطرم از همه جمع است، پریشان توام. کلیم کاشانی

هرقدر رنجیده باشیم بیایید آنچه را که رفته بپذیریم. شوپنهاور

چه لذّتی دارد از فردایِ نیامده نترسیدن، گوش به باران دادن، چای درست کردن، پادشاهِ وقتِ خود بودن. شاهرخ مسکوب

شناخت درست ما از یک انسان دقیقاً از لحظه‌ای آغاز می‌شود که او به شکلی اساسی ناامیدمان می‌کند. آلن دوباتن رواقی‌گری و ببر‌هایی که برای عصرانه می‌آیند

آدم بدی نیستم، قربان، گرچه انصافاً برای بد بودن بهانه کم ندارم. کامیلو خوسه سلا

از تمام بستگانم بیزارم. نه به این علت که بستگانم هستند، نه به این دلیل که بدجنس هستند، نه به این سبب که نسبت به آن‌ها نظر خوبی ندارم. بلکه فقط به این دلیل که آن‌ها مردمانی هستند که من در فاصله‌ی نزدیک به آن‌ها زندگی می‌کنم. درست به همین علت است که من نمی‌توانم زندگی مشترک را تحمل کنم. کافکا نامه به فلیسه

کسانی که به ما زخم زده‌اند، به جای آنکه احساس گناه کنند، در واقع غالباً از ما متنفر می‌شوند؛ چرا که آن‌ها را به یاد پستی و فرومایگی خودشان می‌اندازیم. آلن دوباتن رواقی‌گری و ببر‌هایی که برای عصرانه می‌آیند

همه می‌خوان دنیا رو نجات بدن؛ اما کسی حاضر نیست تو شستن ظرفا به مامان کمک کنه. پی.جی.اورورک

وقتی می‌شود دقایقِ عمرت را با آدم‌های خوب بگذرانی؛ چرا باید لحظه‌هایت را صرف آدم‌هایی کنی که یا دل‌های کوچکشان مدام درگیر حسادت‌ها و کینه ورزی‌های بچه‌گانه‌اند، یا مدام برای نبودنت، برای خط زدنت، تلاش می‌کنند؟ زیگموند فروید

«روزی به آنها ملحق خواهیم شد در آسمان‌ها و آن‌روز دلتنگی‌مان پایان می‌پذیرد...» روزتون مبارک.

«یاد آر همه‌ی دستانی که محکم به زندگی چنگ زده بودند تا وقتی گلوله رسید...» پ.ن: ۹ ماه پیش همین ساعات...