ماهیتِ‌گمشده.

هر روز، جنازه‌ی جامانده از افکار دیروز را به امروز می‌کشانم؛ خستم از چرخه‌ی بی‌‌پایان درد. گاهی آرزو می‌کنم نقاشی مسلط به رنگ‌های زندگی بودم و فقط لحظه‌ای دنیایی خاکستری برای خود می‌ساختم؛ لحظاتی خنثی، بی‌تفاوت و محو در خلاء جهان که در خاکسترِ وجود جان می‌گیرند.