ماهیتِ‌گمشده.

میان هیاهوی دنیای پرخروش ذهن و دنیایی که رنگ واقعیت به خود گرفته است، میان آوار خاطراتی که بوی خاکستر گرفته‌اند، میان واقعیت‌هایِ پوچ که بدل به نقاب بر چهرهٔ انسان‌ها شده‌اند؛ تنها به جنگل پناه می‌برم. مکانی که مُهر سکوت بر لبان سایه‌های وجودم می‌زند، جایی که حقِ سکوت نه یک انتخاب، بلکه یک اجبار است برای غرق شدن در آغوش طبیعت. در اینجا شکستگی‌ها نه ضعف، که نمادهایی از اقتدار و نقطه‌قوتی برای جان بخشیدن به منِ حقیقی هستند. جایی که فرصتی مقدس در اختیارم می‌گذارد تا بتوانم نسخه‌ای کامل‌تر از منی که دیروز بودم را در آینه‌ها ببینم.