|غَزالَک|

می‌پرسی به کجا برد این امید ما را؟ من می‌گم به جهنم.

چالشی که جدیدا توی اینستا با این آهنگ راه افتاده رو خیلی دوس دارم.

یکی از حسرت‌های زندگیم صدرصد اینه که خانوم هایده نیستن که برم کنسرتشون:)

دوباره به هیجان 9 اسفند نیازمندیم.

کاش یکی علاوه بر اینکه میگفت نباید ناامید بشیم و تلاشمون رو بکنیم و ازین صحبت‌ها. میومد میگفت وقتی تلاشمون رو کردیم و باز دیدیم برگشتیم نقطه اول باید چیکار کنیم؟

بعضی غم‌ها تورو به حرف میاره. ازشون میگی و تعریف میکنی. گریه میکنی. بعضی غم‌هام ساکتت میکنه. حتی نمیدونی چی باید بگی.

من خیلی وقته سوگوارم. سوگوار برای خودم. برای کسی که میتونسم باشم ولی نشد.

‌تنها چیزی که داریم، خودمان هستیم؛ و این دقیقا همان چیزی‌ست که به اندازه کافی به آن توجه نمی‌کنیم. -فرانتس کافکا

وقتی تا ساعت 5 با تلفن چرت و پرت بگی بایدم الان بیداربشی غزال خانوم😂

تنها قسمت موردعلاقه‌ام از انسان‌ها سگ و گربه‌هاشونه.

بهاش فقط کلی انرژی جسمی، روانی و اشک به مقدار زیاده. وگرنه تهش از پسش برمیام.

قبلا تونستم. پس بازم میتونم.

نوشته بود «اونجا که کیف سی‌دی‌هاتو می‌ذاشتی جلوت و یکی‌یکی ورق می‌زدی و دودل بودی که برای بار دویستم شرک ۱ ببینی یا واسه بار چهارصدم گارفیلد؛ اونجا خود زندگی بود.»

دنیا را که دارد آب‌ می‌برد، کاش مرا هم خواب می‌برد.