88
Subscribers
No data24 hours
-97 days
-1230 days
Posts Archive
Repost from کلانتر میخکوب
یک حرکت فمینیستی مثبت
امروزه، گروههای زیادی هستند که با ادعاهای بزرگ، جز حس بد از یک ایدهٔ مثبت، چیزی بار نمیدهند. منظورم آنهایی هستند که زیر نام فیمینیسم و حمایت از زنان محروم، حرکتهایی انجام میدهند که عایدش تنش و دشنام و بدگمانی و ناامنی و اختناق است.
اما یک جریان خیرخواه و مثبتاندیش، نباید تاختوتاز داشته باشد. در تاریخ، حتا آنهایی که مبارزات چریکی انجام داده اند نیز، بنا بر باورهای مثبتشان، منجر به اتحاد و همدلی شده و گروههای مختلفی را در بر گرفته اند. هدفم این است که با نیکویی و نرمش هم میتوان مبارز بود.
آن حرکت فمنیستی مثبتی که در این چند روز شاهدش بودیم، ابتکار مجلهٔ گندمین است تحت عنوان «فصلنامهٔ گندمین، ویژهٔ خاطرات دختران افغانستان از مکتب». این حرکت، یک فضای بزرگ همدلی و صمیمیت و زیبایی خلق کرده که نیاز مبرم روحیهٔ جوانان افغانستان است؛ جوانانی که غرق در تاریکی و ناامیدی هستند و خود را گمنام و فراموششده حس میکنند و حتا از همدیگر دور افتاده اند. مجلهٔ گندمین، دعوت کرده تا بانوان افغانستان از خوشیها، غمها، خاطرهها، آرزوها، شکستها، صمیمیتها و همدلیها، بنویسند؛ حدود هفتاد تن به این دعوت لبیک گفته اند و یک مجموعهٔ شیرین و زیبا و تاریخی با هم ساخته اند. من که میبینم، این شادی بزرگی به همه بخشیده است. نه تنها به خود این هفتاد بانو، بلکه به مخاطبها نیز حس خوب داده است. به نظر من، این جریان مثبت است، چه زیر نام فمینیسم باشد چه نباشد. قوه و نیرو و حسی که گندمین بخشیده، به مراتب بهتر است از حرکتهایی که پُر از تنش و جنجال و بار منفیست.
جا دارد قدردانی ویژه شود از بانوی زحمتکش و پرمهر، بهشته خرم که مدیر مسوول این فصلنامه هستند و ویراستار فداکار و زحمتکش فصلنامه، بانو فرحناز حامد. قدردانی ویژهتر هم از نثار جان آریانفر که طراح گرافیک و صفحهآرای فصلنامه هستند. و ویژهترین قدردانی هم باید از آن هفتاد بانویی شود که نوشتند تا این فصلنامه شکل بگیرد.
Repost from TheGandomin
https://gandomin.com/4658/
فصلنامهٔ گندمین در نخستین شمارهٔ خود، هفتاد خاطره از لحظههای مکتب دختران در افغانستان را ثبت کرده است؛ خاطراتی که نوشتنشان برای شماری اشک خوشحالی و برای برخی اشک ناراحتی به همراه داشت و یادآور ناتمام ماندن فصل رشد، بالندهگی و آگاهی بود.
این هفتاد خاطره متعلق به یک نسل، یک دوره و یا منطقهای خاص نیست؛ بلکه این فصلنامه، پیوند نسلها و جغرافیای افغانستان است؛ از نسل دهههای ۳۰ و ۴۰ که راه مکتب را باز کردند تا نسل امروزی که در سال ۱۴۰۴ خورشیدی، با ممانعتها، مکتب را پشت صفحات کمپیوتر و دنیای مجازی تعقیب میکنند.
ناگفته نماند که ما این خاطرات را بدون صنفبندی و درجهبندی از نگاه قوت قلم و پختهگی، و تنها بهمنظور حمایت از قلم، صدا و خاطرههای دختران و زنان، به نشر رساندهایم.
