Poetry's Wh*re

نمی‌دانم چند جوان دیگر عکسشان روی دیوارها خواهد ماند، در حالی که خودشان دیگر هیچ‌وقت پیر نمی‌شوند. نمی‌دانم این سرزمین تا کجا می‌تواند از خودش کم کند و هنوز نام خودش را به یاد داشته باشد. فقط می‌دانم من دیگر توان دیدن ندارم. و با این حال، می‌بینم. همین شاید شکنجه‌ی اصلی باشد. چشم‌هایم را می‌بندم، اما ایران هنوز آنجاست؛ زیر پلک‌هایم، در تاریکی، با تمام کشته‌هایش، تمام مادرهایش، تمام چمدان‌هایش، تمام زندانی‌هایش، تمام پدرهای خسته‌اش، تمام کودکان محرومش، تمام جوان‌هایی که آینده‌شان را از آن‌ها دزدیده‌اند. و من فقط ایستاده‌ام و نگاه می‌کنم. با گلویی که چیزی از آن پایین نمی‌رود. با قلبی که دیگر نمی‌داند برای کدام مصیبت اول عزاداری کند. با زبانی که از گفتن خسته شده. با چشمانی که از دیدن پشیمان‌اند. و فقط یک جمله مانده است که هنوز می‌توانم بگویم نمی‌توانم. دیگر نمی‌توانم. نه چون ضعیفم. چون هنوز می‌فهمم چه چیزی دارد می‌میرد.