راهیرا؛ سازمان معناگرا (کانال شخصی دکتر فاطمه قیطرانی)

فرصتهای شغلی موجود در شرکتهای در ارتباط با بنده برای دوستانی که در دیگر شرکتها تعدیل شده اند: فرصتهای شغلی شرکت بازاریابی شبکه ای پنبه ریز، واحد قم، شهرکت صنعتی شکوهیه: مدیر انبار: ۱ نفر انباردار: تعدادی اپراتور انبار: تعداد زیاد کارشناس IT. : ۱ نفر واحد صنعتی فعال در صنعت نساجی، ریسندگی فرش ماشینی: حسابدار قانونی برای واحد تهران: ۱ نفر حسابدار قانونی برای واحد یزد: ۱ نفر کارشناس فروش در تهران : تعدادی کارشناس بازرگانی خارجی واحد تهران: ۱ نفر کارشناس بازرگانی خارجی واحد یزد: ۱ نفر

سازمان انسان مدار (کانال شخصی دکتر فاطمه قیطرانی) #انتقال_تجربه https://t.me/Hrbasedorg

☄☄دوستان و همراهان کانال؛ از آنجایی که بنده بر حسب نوع فعالیتهای مشاوره مدیریتی، با شرکتها و سازمانها در ارتباط هستم، 📌وظیفه خود میدانم در این روزها در معرفی افر‌ادی که در شرایط اخیر بیکار شده اند، به شرکتها و سازمانهایی که در ارتباط هستم و نیازمند نیروی انسانی هستند، ایفای مسئولیت کنم. 📌لذا تمامی دوستانی که خود یا نزدیکانشان با این شرایط روبرو شده اند، لطفا در بخش خصوصی به بنده پیام داده و رزومه ارسال کنند. در خدمت شما هستم. با احترام، قیطرانی

📌اینکه این روزها کار و فعالیت نکنیم، چون میخواهیم بد دیده نشویم یا نامهربان به داغدیدگان ، 📌و یا به کسانی که کار و فعالیت اجباری زندگیشان را انجام میدهند، برچسب بیتفاوت و میانه رو و دورنگ بزنیم، ✴️هیچ ارزشی ایجاد نمیکند به غیر از از دست دادن بیشتر و بیشتر امید و تقویت افسردگی. 📌اما اگر رنج و سوگ را فعالانه ولی بالغانه حفط کنیم و انرژی که برای موارد گفته شده را تلف کنیم، 📌در ساختن و کمک کردن به آسیب خوردگان به هر شکل صرف کنیم، رنجی فعال و ارزشمند است که هم انسانیت و توجهمان به رویدادها را نشان میدهد و هم خلق ارزش و نتیجه میکند.

📌📌📌بزرگترین دشمن تو ✴️✴️ذهن کنترل نشده توست.

احتراما؛ وقتش نیست: • تحلیل و تفسیر و پیش بینی مدیریتی و استراتژیک و تحولی و ..... پیچیدگی بیش از اینهاست.... • مرور تاریخ و تجربه های تلخ و شیرین داخلی و خارجی... همه خوانده ایم.... • اطلاع رسانی دوره و پروژه و اطلاعات و نمودارهای علمی و ....واقعا ارزش افزوده ای ندارد.... • نقل چندباره اطلاعات تایید نشده ...... هزاران جای دیگر دیده ایم و فقط اثر تواتر ایجاد میکند و بس.... • توصیه و نصیحت و نسخه ..... شرایط افراد با هم یکسان نیست.... • برچسب و افشا.....میانه رو و تندرو و ایکس طلب و ایگرگ طلب و وسط باز و تو چه کردی و من چه نکردم و ........ هیچ ارزش افزوده ای ندارد برایمان.... • مقایسه جوانان با نسل قبل و بالعکس..... قابل مقایسه نیست.... هر دو دسته سختی کشیدیم.... نیازی به اثبات و به رخ کشیدن نیست... همگی انسانیم و درگیر شرایط متلاطم....جوانان حال بدتری از میانسالان دارند..... • مقایسه فرزند داران با بی فرزندان و بالعکس.... مقایسه بی معناییست... با نهایت احترام.... وقتش هست: • بازگشت به انسانیت و همدلی و سکوت عقلانی و تسهیلگری... هر طور که بلدیم... • به رسمیت شناختن غم و رنج داغدیدگان و ترس و سکوت داغ ندیدگان و خشم و ناامیدی جوانان به آینده... • کمک به هر سطح و شکل و میزانی که در توان ماست... در توانمان نیست، اشکالی ندارد؛ بدون قضاوت فقط ساکت بمانیم.... • تمامی کسانی که توان و اختیار داریم برای افراد بیکار شده حتی پروژه های کوچک را فراهم کنیم که رنج بیکاری به ناامنی روانی این روزهایشان اضافه نشود.... سطح هرج و مرج و شکنندگی محیط و اطلاعات بحدی بالاست که توان تفکر معمول را از هر کسی میگیرد! همه ما در چنین موقعیتهایی صرفا انسانیم ... فارغ از سن و جنس و نسل و .... همگی به فراخور شرایطمان به سطح بقا در نیازهای پایه برگشته ایم و نیازمان به امنیت ذهنی و روانی و جسمی، در هر شکلی، از هر وقت دیگری بیشتر است. موجی که در آنیم به همه لحاظ، ابهام مطلق است.... در این مواقع معناهای درونی انسانی و اصول پایه ای انسانیت، کلید عبور از بحران است.... ارادتمند... قیطرانی.

۸ لایه زیربنایی فرهنگ سازمانی با ۸ ارزش و مفروض بنیادین فرهنگی سازمان انسان مدار (کانال شخصی دکتر فاطمه قیطرانی) #انتقال_تجربه https://t.me/Hrbasedorg

کار به‌مثابه پناه/ سازمان به مثابه پناهگاه" مسئولیت اجتماعی سازمان در خلق محیط آرام و امن، در زمانه اضطراب اجتماعی و هنگامه انتهای سال کاری ✍✍دکتر فاطمه قیطرانی ویکتور فرانکل معنا را "پناه انسان در دل رنج" می‌دانست، در ایران امروز نیز کار و محل کار می‌توانند—و باید—به یکی از تکیه‌گاه‌های معنا، ارتباط انسانی و تاب‌آوری روانی تبدیل شوند. بخش قابل‌توجهی از جامعه با ترکیبی از فشارهای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی مواجه شده که آثار آن به‌طور مستقیم وارد زندگی روزمره و کاریشان شده است. 📌کاهش قدرت خرید، نااطمینانی به آینده، تضعیف احساس امنیت و فرسایش امید اجتماعی، صرفاً متغیرهای اقتصادی یا سیاسی نیستند؛ بلکه تجربه زیسته کارکنان اند که تمرکز، انگیزه، روابط کاری و سلامت روان آنان را هدف گرفته اند. نادیده‌گرفتن این واقعیت، نه نشانه بی‌طرفی مدیریتی، بلکه ساده‌سازی ریسک زمینه‌ای است که سازمان‌ها به طور غیر قابل اجتنابی در آن فعالیت می‌کنند. 📌📌پرسش اصلی دیگر آن نیست که «آیا این شرایط بر کارکنان اثر گذاشته است یا نه؟»، بلکه آن است که سازمان‌ها چگونه می‌خواهند در چنین بستری عمل کنند؟ آیا به فضایی در خلا که تشدید اضطراب، بی‌ثباتی و فرسودگی می کند تبدیل شوند؟ یا به یکی از نقاط اتکا برای حفظ معنای زندگی، ارتباط انسانی و حداقلی از امنیت روانی؟ پاسخ مستقیماً به رویکرد سازمان‌ها نسبت به انسان وابسته است. 📌کار به مثابه معنا، یعنی ارتباط و بودن در اجتماع امن. 📌 📌هانا آرنت در " وضع بشر"، کار را بخشی از کنش انسانی می‌داند که فرد با آن، خود را در جهان مشترک با دیگران معنا می‌کند. 📌فرانکل، انسان را حتی در شرایط دشوار، اگر معنایی برای بودن و ماندن داشته باشد، تاب‌آور میداند؛ و محل کارِ معنادار، انسان را به عنوان موجودی اجتماعی، هیجانی و آسیب‌پذیر به رسمیت می شناسد. چنین محیطی، معنای ماندن می‌سازد؛ نه از جنس اجبار، بلکه از جنس تعلق، بویژه برای کارکنانی که بسیاری از تکیه‌گاه‌های بیرونی خود را از دست داده اند. مدیران و کارفرمایان باید در شرایط مضطرب و شکننده محیط،  نگهبان امنیت روانی باشند نه منبع اضطراب! برای بسیاری از کارکنان، پایان سال زمان ارزیابی عملکرد، اوج اضطراب معیشتی و نااطمینانی نسبت به آینده شغلی سال بعد است و رویکرد مدیران باید ایجاد إحساس همراهی و ماندگاری، سلامت روان و امنیت شغلی و معیشتی باشد!  تأکید افراطی بر ارزیابی‌های سخت‌گیرانه، تهدیدهای ضمنی، تاخیر در پرداختهای آخر سال و  اخراج خاموش، روان کارکنان را شکننده تر و اعتماد سازمانی را منهدم می کند. 🙏🙏توصیه میکنم در این روزها: 📌پیام روشنی از تمایل به حفظ کارکنان و همراهی با آنان برای سال آینده بفرستید؛ 📌امنیت شغلی و روانیشان را به‌عنوان نیاز انسان به رسمیت بشناسید و بر رفتارهای مضطربشان برچسب نزنید! 📌اگر تصمیم قطع همکاری دارید البته با بررسی کامل و شفاف، وارد بازی های اخراج خاموش و طولانی کردن اخراج نشوید و سریعتر به آنان اعلام و اجازه دهید از زمان برای یافتن شغل جدید اقدام کنند! 📌بر پرداخت زود هنگام و یا به موقع و با مبلغ بیشتر و منصفانه پاداش، سنوات، عیدی و حمایت معیشتی اقدام کنید! 📌بر بخشش یا تخفیف یا تعویق کسورات و وامها اقدام کنید! 📌ارتقا شغلی کارکنان در ابتدای سال آینده را در همین روزهای انتهای سال انجام دهید! 📌ارزیابی عملکرد را به تعویق بیندازید! 📌از رفتارهای سیاسی کاسته و بر رفتارهای انسانی بیفزایید؛ بی توقع این کار را بکنید؛ حتی در مورد کسانی که عملکرد خوبی ندارند؛ هدف امنیت و آرامش روح و جسم انسانهاست و بس!

📌📌کار به‌مثابه پناه/ سازمان به مثابه پناهگاه" ✴️مسئولیت اجتماعی سازمان در خلق محیط آرام و امن، در زمانه اضطراب اجتماعی و هنگامه انتهای سال کاری ✍✍ دکتر فاطمه قیطرانی 👇👇👇👇

کار به‌مثابه پناه/ سازمان به مثابه پناهگاه" مسئولیت اجتماعی سازمان در خلق محیط آرام و امن، در زمانه اضطراب اجتماعی و هنگامه انتهای سال کاری ✍✍دکتر فاطمه قیطرانی ویکتور فرانکل معنا را "پناه انسان در دل رنج" می‌دانست، در ایران امروز نیز کار و محل کار می‌توانند—و باید—به یکی از تکیه‌گاه‌های معنا، ارتباط انسانی و تاب‌آوری روانی تبدیل شوند. بخش قابل‌توجهی از جامعه با ترکیبی از فشارهای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی مواجه شده که آثار آن به‌طور مستقیم وارد زندگی روزمره و کاریشان شده است. 📌کاهش قدرت خرید، نااطمینانی به آینده، تضعیف احساس امنیت و فرسایش امید اجتماعی، صرفاً متغیرهای اقتصادی یا سیاسی نیستند؛ بلکه تجربه زیسته کارکنان اند که تمرکز، انگیزه، روابط کاری و سلامت روان آنان را هدف گرفته اند. نادیده‌گرفتن این واقعیت، نه نشانه بی‌طرفی مدیریتی، بلکه ساده‌سازی ریسک زمینه‌ای است که سازمان‌ها به طور غیر قابل اجتنابی در آن فعالیت می‌کنند. 📌📌پرسش اصلی دیگر آن نیست که «آیا این شرایط بر کارکنان اثر گذاشته است یا نه؟»، بلکه آن است که سازمان‌ها چگونه می‌خواهند در چنین بستری عمل کنند؟ آیا به فضایی در خلا که تشدید اضطراب، بی‌ثباتی و فرسودگی می کند تبدیل شوند؟ یا به یکی از نقاط اتکا برای حفظ معنای زندگی، ارتباط انسانی و حداقلی از امنیت روانی؟ پاسخ مستقیماً به رویکرد سازمان‌ها نسبت به انسان وابسته است. 📌کار به مثابه معنا، یعنی ارتباط و بودن در اجتماع امن. 📌 📌هانا آرنت در " وضع بشر"، کار را بخشی از کنش انسانی می‌داند که فرد با آن، خود را در جهان مشترک با دیگران معنا می‌کند. 📌فرانکل، انسان را حتی در شرایط دشوار، اگر معنایی برای بودن و ماندن داشته باشد، تاب‌آور میداند؛ و محل کارِ معنادار، انسان را به عنوان موجودی اجتماعی، هیجانی و آسیب‌پذیر به رسمیت می شناسد. چنین محیطی، معنای ماندن می‌سازد؛ نه از جنس اجبار، بلکه از جنس تعلق، بویژه برای کارکنانی که بسیاری از تکیه‌گاه‌های بیرونی خود را از دست داده اند. مدیران و کارفرمایان باید در شرایط مضطرب و شکننده محیط،  نگهبان امنیت روانی باشند نه منبع اضطراب! برای بسیاری از کارکنان، پایان سال زمان ارزیابی عملکرد، اوج اضطراب معیشتی و نااطمینانی نسبت به آینده شغلی سال بعد است و رویکرد مدیران باید ایجاد إحساس همراهی و ماندگاری، سلامت روان و امنیت شغلی و معیشتی باشد!  تأکید افراطی بر ارزیابی‌های سخت‌گیرانه، تهدیدهای ضمنی، تاخیر در پرداختهای آخر سال و  اخراج خاموش، روان کارکنان را شکننده تر و اعتماد سازمانی را منهدم می کند. 🙏🙏توصیه میکنم در این روزها: 📌پیام روشنی از تمایل به حفظ کارکنان و همراهی با آنان برای سال آینده بفرستید؛ 📌امنیت شغلی و روانیشان را به‌عنوان نیاز انسان به رسمیت بشناسید و بر رفتارهای مضطربشان برچسب نزنید! 📌اگر تصمیم قطع همکاری دارید البته با بررسی کامل و شفاف، وارد بازی های اخراج خاموش و طولانی کردن اخراج نشوید و سریعتر به آنان اعلام و اجازه دهید از زمان برای یافتن شغل جدید اقدام کنند! 📌بر پرداخت زود هنگام و یا به موقع و با مبلغ بیشتر و منصفانه پاداش، سنوات، عیدی و حمایت معیشتی اقدام کنید! 📌بر بخشش یا تخفیف یا تعویق کسورات و وامها اقدام کنید! 📌ارتقا شغلی کارکنان در ابتدای سال آینده را در همین روزهای انتهای سال انجام دهید! 📌ارزیابی عملکرد را به تعویق بیندازید! 📌از رفتارهای سیاسی کاسته و بر رفتارهای انسانی بیفزایید؛ بی توقع این کار را بکنید؛ حتی در مورد کسانی که عملکرد خوبی ندارند؛ هدف امنیت و آرامش روح و جسم انسانهاست و بس!

January - February 2026

📌📌 نسخه جدیدی از نشریهECONIMIST 👇👇👇👇