☭نیکلاس آکیچیتالوتا

خیلی خوب بود😂

اگر خشونت در ابعاد کوچک اتفاق بیفتد، به‌سادگی قابل تشخیص است. اگر فردی را ببینیم که گردن یک پرنده را می‌شکند، حیوانی را زنده‌به‌گور می‌کند، جوجه‌ای را چرخ می‌کند، گاوی را کتک می‌زند، دستش را داخل واژن یک گاو می‌کند، حیوانی را تشنه و گرسنه نگه می‌دارد، زنجیری به گردن حیوانی می‌بندد تا حتی نتواند یک قدم به جلو و عقب برود، با شوک الکتریکی به جان حیوانی می‌افتد، با چاقو دم، دندان‌ها، شاخ‌ها یا بیضه‌های یک حیوان را می‌برد، در عدم سلامت روانی او و اینکه فوراً به رسیدگی روانی و قضایی نیاز دارد شک نخواهیم کرد اما همهٔ این اتفاقات در مقیاسی بسیار وسیع و حتی به صورت کاملاً قانونی و پذیرفته‌شده در دامداری‌ها، پرورشگاه‌ها، تولیدی‌های تخم‌مرغ و لبنیات و کشتارگاه‌ها اتفاق می‌افتند و آب هم از آب تکان نمی‌خورد و همه طوری به این جنایات نگاه می‌کنند انگار این کارها طبیعی‌ترین کارهای ممکن‌اند. چرا؟ چرا اینقدر شرطی شده‌ایم؟ چرا عمق فاجعه را نمی‌بینیم؟ چرا از این همه جنایت وحشت‌زده نمی‌شویم؟ چرا به مصرف محصولات حیوانی پایان نمی‌دهیم تا این چرخهٔ جنایت و خونریزی یک بار برای همیشه متوقف شود؟ تالین ساهاکیان

لطفاً با صدا نگاه کنید. شما می‌توانید هزار بهانه برای ادامهٔ حیوان‌خواری خودتان و مشارکت در به‌بردگی‌کشاندن، شکنجه و قتل حیوانات بیاورید. می‌توانید به جاندار بودن خیار و گوجه چنگ بزنید، می‌توانید به تاریخ طولانی حیوان‌خواری توسط بشر متوسل شوید، می‌توانید دربارهٔ خدایی که گفته آنها آفریده شده‌اند تا شما آنها را بخورید داستان‌ها ببافید، می‌توانید از بحث بی‌رحمی طبیعت آویزان شوید، می‌توانید... می‌توانید... ولی هر بار که نیش بر گوشت حیوانی می‌کشید، به یاد بیاورید که او روزی خواب می‌دیده است! خواب! رویاها و عشق‌ها و دلتنگی‌ها و ترس‌ها و آشوب‌هایش در خواب به سراغش می‌آمدند... آنها خواب می‌بینند! آنها از نظر مغزی و احساسات آنقدر پیچیده‌اند که خواب می‌بینند! و شما با آن همه دبدبه و کبکبه و ادعای اشرف‌بودن و اخلاق و مهربانی و وجدان و صد تا چیز دیگر آنها را می‌کشید و می‌خورید، در حالی که کوچک‌ترین ضرورتی برای این کار ندارید! یادتان باشد که آنها رویا و کابوس داشتند... یادتان باشد که آنها رویا و کابوس دارند... تالین ساهاکیان

#وگنیسم

همه فریاد زدند : درود بر آتنا، درود بر آتنا، یکی در میان فریاد ها گفت : « ما به کوروش و مزدوران پلیدش ثابت میکنیم که هر جنایتی جزایی خواهد داشت!». همه فریاد تایید سر دادند. آنها پس از فرستادن زنان و کودکان به جایی امن و کسب شیوه های آرایش جنگی و نبرد از آدارایل، وسایل را آماده کردند و به سمت دشت نبرد به حرکت برخواستند. سربازان ایرانی نیز از آن سو در حال حرکت به سمت دشت بودند. از این سو، تومیریس فرماندهی کل قبایل را به عهده داشت. تومیریس پس از سخنرانی بلندبالایی که در مقابل اعضای قبیله خود داشت فرمان حمله را صادر کرد؛ همه حمله کردند. آتنا از دوردست به سمت سپاهیان هخامنشی تیراندازی میکرد که معمولا تمام تیرهایش به هدف میخورد. آنها نزدیک تر و نزدیک تر میشدند و در هر لحظه بیش از پیش کینه و نفرت در قلب آتنا فوران میکرد. سرانجام با ایرانیان شاخ به شاخ شدند و آتنا شمشیر از نیامش کشید و همانجا به سینه یک سواره‌نظام هخامنشی فرو کرد و یک جنگجوی دیگر دشمن را در سمت راستش همزمان با بیرون کشیدن شمشیر از سینه سرباز دیگر سر برید. دور او تقریبا خالی بود پس تیر و کمانش را درآورد و به سمت دشمنانی که در حال مبارزه با یارانش بودند شروع به تیراندازی کرد. یکی از سربازان کوروش از پشت به آتنا حمله‌ور شد اما پیش از این که بتواند کاری بکند آتنا او را نیز هدف تیر های دقیق خود کرد. یکی از سربازان ایرانی به پای اسب آتنا تیری زد و او را از پای انداخت. آتنا برخواست و با یکی دیگر از تیر های دقیقش سرباز را از پای درآورد. در همان لحظه از دوردست تومیریس را دید. قرار بود تمام سربازان سکا، هخامنشیان را سرگرم کنند تا زمانی که او و گروهش بتوانند کوروش را به قتل برسانند و جنگ را تمام کنند. آتنا همچنان در حال مبارزه به صورت پیاده‌نظام بود اما کماکان کسی را یارای کشتن او نبود. پس از چندین دقیقه مبارزه طاقت‌فرسا، سرانجام آتنا حواسش به مبارزه با یک سرباز هخامنشی پرت شد و در هیاهوی سر و صدا های جنگی متوجه حضور سرباز دیگری در پشت سرش نشد و شمشیری فولادی از پشت به پهلوی آتنا وارد شد. آتنا بی جان به روی زمین افتاده بود و دیگر توان جنگیدن نداشت و همانطور که احساس میکرد همه چیز به پایان رسیده چشمش به خیمه کوروش در دوردست افتاد که آتش گرفته بود. همه سربازان هخامنشی بلند به یکدیگر گفتند : «کوروش را کشتند. کوروش را کشتند. عقب‌نشینی کنید! عقب‌نشینی!» آتنا که لحظات پایانی زندگی‌اش را با چشم خود می‌دید لبخندی زد و به آرامی با خود گفت : «برادر عزیزم، مادر مهربانم، پدر قهرمانم، انتقام شما و هزاران انسان بیگناه دیگر را به همراه یاران دلیرم از این جلاد و جنایتکاران خونخوارش گرفتم. وظیفه‌ام را انجام دادم. حالا در این دنیا نه چیزی دارم و نه چیزی میخواهم. تنها چیزی که میخواهم دوباره بودن در کنار شماست که در این دنیا هرگز به آن نخواهم رسید... به زودی همدیگر را در بهشت ملاقات میکنیم؛ همان‌جایی که خبری از متجاوزان نیست...» و سرانجام آتنا با لبخندی تلخ به خانواده اش پیوست... ✍|نیکلاس آکیچیتالوتا

سپس آدارایل رویش را به سمت آتنا کرد و گفت : « تو جنگجوی قدرتمندی هستی؛ هیچکدام از رقبای من به اندازه تو در برابر من دوام نیاورده بودند. به تو تبریک میگویم آتنا؛ تو با سن کم اما قدرت خارق‌العاده ات تبدیل به دومین جنگجوی بزرگ قبیله شدی! آتنا لبخندی از سر رضایت زد. اقیانوس نیز روز بعد به واسطه اعتباری که از آتنا کسب کرده بود پیش آهنگری به نام روما به آموختن فنون آهنگری پرداخت. نه سال از این جریان گذشت؛ در این نه سال، اقیانوس بیست و یک ساله بهترین آهنگر کل ساورمات ها و آتنای نوزده ساله تبدیل به یکی از قوی ترین جنگجویان در میان تمام سکا ها شده بود. در طول این ۹ سال، آوارگان بسیاری که سرزمین هایشان توسط کوروش فتح و غارت شده بود به نزد ساورمات ها می‌آمدند و از آنها درخواست سرپناه میکردند؛ آنها نیز معمولا این درخواست ها را می‌پذیرفتند و با آوارگان مثل هم‌قبیله ای های خودشان رفتار میکردند. تا این که روزی از روز ها در زمان صبحانه یکی از اعضای قبیله به دیگر اعضا گفت : « شکارچیان ما سپاهیان کوروش را در حال لشکرکشی به سمت سرزمین های ما دیده اند» آتنا و اقیانوس که این را شنیدند هیچ نگفتند و همانطور که به یکدیگر می‌نگریستند از چیزی که تنها خودشان می‌دانستند می‌لرزیدند. هرا نیز ترسیده بود چرا که سرزمینش هیچگاه توسط حاکم بزرگی مثل کوروش مورد توجه قرار نگرفته بود. اقیانوس صبحانه اش را بیخیال شد؛ برخواست و گفت : « من باید به آهنگری بروم. باید برای دفاع آماده شویم...» آتنا همانطور که از خشم و کینه نفس نفس میزد شمشیر از نیامش کشید، چشمانش را تنگ کرد و با نفرت فریاد زد : «سالهاست که به خون این جنایتکاران هخامنشی تشنه ام. مادام انتقام فرارسیده!...» سپس شمشیرش را بوسید؛ آن را به نیام برگرداند و چشمانش را بست. سرانجام به نزد دیگر جنگجویان که در کنار آهنگری قبیله منتظر سلاح سنگین نشسته بودند تاخت و منتظر شد. اقیانوس به همراه دوستان آهنگرش سلاح های سنگینی که آوارگان پناه‌یافته ساختنشان را به آنها آموخته بودند می‌ساخت و به دست افراد دیگری میداد تا آنها را به لشکریان برسانند. روما نامه ای از ماساگت ها دریافت کرد و پس از خواندنش لبخند بر لبانش نقش بست و با متانت گفت : « تومیریس، ملکه ماساگت ها نیز با ما متحد میشود تا از صحرای اجدادی‌مان دفاع کنیم؛ تمام سکاها حالا با هم متحد میشوند.» از گفتگوها مشخص بود که این خبر کمی روان جنگجویان را آسوده تر کرده بود چرا که دیگر در جنگ تنها نبودند. آدارایل برای هماهنگی شیوه های جنگی به نزد تومیریس رفته بود تا با هم نقشه ای برای دفاع در مقابل ایرانیان بکشند. بقیه منتشر بودند. سرانجام، آدارایل بازگشت و به تمام لشکریان گفت : «باید سریع به میدان جنگ برویم؛ درنگ نکنید. ایرانیان نزدیک تر از چیزی هستند که فکر میکنیم.» کار آهنگران تمام شده بود. اقیانوس از آهنگری خارج شد. آتنا تا او را دید با سرعت به سمتش دوید و او را در آغوش کشید؛ پس از چند لحظه، اقیانوس قطره اشکی از چشمانش چکید و به آرامی گفت : «من باید به همراه چند تن از دوستانم زودتر به میدان جنگ بروم تا تعداد سربازان ایرانی را به آدارایل بگویم؛ ممکن است دیگر هم را نبینیم؛ امیدوارم تا به امروز برایت برادر خوبی بوده باشم.» آتنا اشک های اقیانوس را پاک کرد، صورتش را بوسید و گفت : « تو پسر قدرتمندی هستی؛ نباید گریه کنی برادر زیبای من. امروز گریستن کاری را چاره نمیکند! بلکه باید خشمگین بود و مُنتَقِم.». اقیانوس لبخندی زد، سوار بر اسب شد و با سرعت به همراه همرزمانش به سمت میدان جنگ حرکت کرد. در چند دقیقه ای که آنها برای تخمین تعداد سربازان هخامنشی رفته بودند آتنا دلشوره شدیدی داشت. سه تن برگشتند. آتنا هرچقدر که از دور به آنها نگاه میکرد اقیانوس را نمی‌دید. آدارایل به محض رسیدنشان با تعجب به آنها نگریست و گفت : «بقیه کجا هستند؟» یکی از مخبر ها زانو زد و گفت : « متاسفم جناب آدارایل؛ فقط ما سه نفر توانستیم فرار کنیم. ایرانیان بقیه را تیرباران کردند». آتنا که این را شنید بی هیچ حرفی با زانو به روی زمین افتاد؛ از شدت خشم و اندوه بلند نفس نفس میزد و با بیتابی مدام میگریست. آدارایل دستش را به روی شانه آتنا گذاشت و گفت : «دخترم، امروز زمان آن رسیده که انتقام عزیزانت را از این متجاوزان خونخوار بازپس‌گیری. برپاخیز که امروز زمان اندوه نیست، بلکه باید منتقم بود! یادت می‌آید برادرت چه میگفت؟ آتنا برخواست؛ شمشیر از نیامش کشید و فریاد زد : «شما را نمیدانم، ولی من نخواهم گذاشت که فجایع بابل در این سرزمین نیز تکرار شود؛ و اجازه نخواهم داد که دوباره کودکی گذشته تلخ مرا زندگی کند . ما به این ستم‌کاران درد انتقام را خواهیم چشاند! آن کوروشِ خونریز از اینجا زنده باز نخواهد گشت!»

اقیانوس زودتر از آتنا از خواب بیدار شد. اطرافش را نگاه کرد. در یک چادر بزرگ بود. خواهرش نیز در کنارش خوابیده بود. ترسی عجیب در دلش افتاد که مبادا به چنگ ایرانیان افتاده باشند. یک زن وارد چادر شد. خیال اقیانوس کمی راحت شد چرا که چهره زن به ایرانیان نمی‌خورد. زن کنار اقیانوس نشست. اقیانوس گفت : « ما کجا هستیم؟» زن سر اقیانوس را نوازش کرد و گفت : «میدانم که در حال فرار هستی؛ از توگردنی زیبایی که داری تقریبا تمام داستانت را فهمیدم. ما تاجریم و اکنون در بابل هستیم. اما نترس، من شما دو کودک را فرزندان عمویم معرفی میکنم تا کسی نتواند گزندی به شما برساند. فردا به سمت سرزمین خودمان حرکت میکنیم. شما نیز با ما خواهید آمد.» اقیانوس برخواست، دست زن را بوسید و گفت : «سپاسگزارم بانو؛ سپاسگزارم.» زن لبخندی زد و از چادر خارج شد. در همان حین بود که آتنا از خواب بیدار شد و پرسید : « ما کجاییم؟». اقیانوس تمام داستان را برای آتنا بازگو کرد. آنها همانجا ماندند و در طول مسیر با چند مرد و زن همسفرشان نیز آشنا شدند. نام زنی که دیگر تبدیل به نامادری آنها شده بود هِرا بود. هرا دست کودکان را گرفت و به سمت سرزمینشان حرکت کردند. در طول مسیر، هنگامی که از کنار خیمه های سرباز های هخامنشی عبور می‌کردند می‌شنیدند که سربازان هخامنشی در مورد زیبایی زنان اسیرشده بابلی که میگویند و خاطرات تعرض به آنان را با خنده تعریف میکنند. آن دو پس از آن، از دشت و برکه ها و جنگل های مختلف عبور کردند؛ همچنان با نامادری جدیدشان هرا بسیار صمیمی تر شدند. پس از چند ماه مسیر طولانی و طاقت‌فرسا آنها سرانجام به یکی از شهرهای ساورمات ها رسیدند. قومی بادیه‌نشین. هرا به همراه کودکان وارد خانه اش شد و گفت : «اینجا خانه من است. در واقع خانه همسرم بود تا روزی که درگذشت و به آسمان ها پر کشید. و همانطور که میدانید اکنون شما فرزندان من هستید. شما باید مهارت های جنگی را به خوبی بیاموزید. قبیله ما نیازمند جنگجویانی قدرتمند است که در هرکجا یافت نشوند!» آتنا گفت : «قوی ترین جنگجوی شما چه کسیست؟ میخواهم با او مبارزه کنم.» هرا با تعجب به او نگاه کرد و گفت : « تو مطمئنی؟» آتنا گفت : « یقین داشته باشید که سربلندتان میکنم!» هرا بسیار متعجب شده بود که یک کودک چگونه انقدر شوق مبارزه‌طلبی دارد. گفت : «آدارایل بزرگ ترین جنگجوی اینجاست؛ او میتواند همانطور که برعکس سوار بر اسب شده تیری را به هدف بزند.» آتنا نیشخندی زد و گفت : « این که کار ساده‌ایست؛ من میتوانم از اسب آویزان باشم و تیری به هدف بزنم!» هرا گفت : «پس اگر راست میگویی با همان شمایلی که گفتی سوار بر اسب من شو و در حال حرکت تیری به بالای در خانه بزن» آنها به بیرون خانه رفتند. آتنا سوار بر اسب شد و به چندی دورتر رفت؛ با سرعت به سمت خانه آمد و همانطور که خود را از اسب آویزان کرده بود تیری را درست به جایی که هرا گفته بود زد. هرا از تعجب دهانش باز مانده بود و چشمانش گرد شده بودند. پس از چند لحظه گفت : «ب‌ب‌ب‌بسیارخب، من تو را نزد آدارایل میبرم. اما بدان حریف قدرتمندی پیش و رو داری.» هرا آتنا را به نزد آدارایل برد؛ آتنا شمشیری برای خود و آدارایل درخواست کرد که منجر به خنده آدارایل شد. آدارایل گفت : «بهتر نیست با چوب مبارزه کنیم دختر جان؟». آتنا نیشخندی زد و به هرا گفت : « این ترسو بزرگ ترین جنگجوی اینجاست؟». چند لحظه سکوت سنگینی حکم‌فرما شد و آدارایل با چهره‌ای خشمگین درخواست مبارزه آتنا را پذیرفت. وقتی هر دو شمشیر هایشان را بر گرفتند آتنا بدون درنگ به سمت آدارایل حمله ور شد که او حمله آتنا را دفع کرد. آدارایل نیز با تمام قدرت به آتنا حمله کرد که آن هم در کمال تعجب دفع شد! آرام آرام بسیاری از مردم قبیله برای دیدن این مبارزه به آنجا آمدند یکی زیر لب می‌گفت : «این بچه شبیه به مردان جنگی مبارزه می‌کند؛ آن هم با آدارایل». مبارزه کماکان ادامه داشت؛ هر دوی آنها با قدرتدبه یکدیگر حمله میکردند و حمله دیگری را دفع میکردند تا این که سرانجام آدارایل توانست با لگدی آتنا را به روی زمین بی‌اندازد. پس از این که آتنا به روی زمین افتاد آدارایل دستش را به سوی او دراز کرد تا او را از زمین بلند کند. آتنا دست آدارایل را گرفت و از زمین برخواست. آدارایل رو به جمعیت کرد، دست آتنا را بلند کرد و با فریاد گفت : « این دختر از امروز عضو جدید قبیله ماست؛ تا کنون هیچ کودک و حتی هیچ جوانی را ندیده بودم که بتواند چنین مقاومتی در برابر من داشته باشد. این دختر تبدیل به جنگجویی بزرگ خواهد شد. کما این که همین حالا نیز از اکثر جنگجویان ما قدرتمند تر است.»

#داستان_کوتاه : منتقم👇👇👇 #داستان_کوتاه : مُنتَقِم چندی از حمله کوروش به بابل نمیگذشت که خانه‌شان به چشم سربازان هخامنشی خورد. سربازی در خانه را با لگد های محکم میکوبید : «باز کنید! باز کنید! باز کنید پتیاره های بی ارزش بابلی! باز کنید!» مادر با ترس و نفس نفس زنان و همانطور که ترس وجودش را فرا گرفته بود دخترش، آتنای ده ساله و پسرش اقیانوس دوازده ساله را به اتاق مخفی برد. انگشترش را به آتنا داد و گردنبند یاقوت‌نشانش را دور گردن اقیانوس انداخت. اشک از چشمان مادر به آرامی میچکید اما دست فرزندانش را محکم فشرد. آتنا با لحن معصومانه اش گفت : «داری چکار میکنی مادر؟ من میتوانم با آنها بجنگم...» مادر قطره اشکی از گونه اش چکید؛ دست آتنا را بوسید و گفت : «دختر زیبای من؛ تو حریف این لشکر عظیم نخواهی‌شد. فرار کن و تا هرآنجا که میتوانی دور شو!». سپس رویش را به سمت اقیانوس کرد : «پسر جنگجوی من؛ از خواهرت مراقبت کن» اشک از چشمان آتنا و اقیانوس جاری شده بود و آن دو را در آغوش کشید. چند لحظه بعد صدای شکسته شدن درب و شمشیری که سر پدر خانواده را از تنش جدا کرد شنیده شد. مادر همانطور که تن و بدنش می‌لرزید با سرعت کتابخانه را هل داد، فرزندانش را به درون راه مخفی که به خارج شهر می‌رسید فرستاد و کتابخانه را دوباره کشید. اقیانوس و آتنا هنوز در شوک فرو رفته بودند و اشک می‌ریختند. آتنا همانطور که میگریست دست اقیانوس را در آغوش کشیده بود و سرش را به محکمی به آن برادرش میفشرد. همانطور که اقیانوس سر خواهر کوچکش را نوازش میکرد صدای مادرشان به آرامی از پشت دیوار کتابخانه ای شنیده میشد که با گریه فریاد میزد : «لطفا مرا زنده بگذارید، التماس میکنم. من هنوز جوانی نکردم!» و پس از آن، صدای سرباز هخامنشی که می‌گفت : «شنیده ام تو یک دختربچه و یک پسربچه داری؛ اگر آنها را به ما تحویل دهی از خون کثیف بابلی ات خواهیم گذشت.» و با نیشخندی ادامه داد : «بالاخره سربازان ما هم نیاز هایی دارند». مادر گفت : « مگر در خوابتان فرزندان مرا ببینید، لعنت بر شما و لعنت بر آن کوروش خونخوار». پس از این جمله، دیگر صدایی شنیده نشد... آتنا ترسیده بود و محکم تر از پیش برادرش را در آغوش کشید. اقیانوس بلند شد؛ دست آتنا را گرفت، آنها با ترس و لرز و پاهای برهنه شروع به راه رفتن در تونل های تنگ و تاریک کردند. صدای چکه کردن آب در فضای تاریک تونل طنین‌انداز میشد. آتنا گفت : « من نمیخواهم بمیرم...». اقیانوس پاسخ داد : «قرار نیست بمیریم؛ یاد آر که پدر چه می‌گفت؛ تو در جشنواره‌های رزمی افتخارات بسیاری داری. یادت آر که آویزان بر اسب تیراندازی میکردی. قوی باش». دوباره بغض آتنا ترکید. چند دقیقه سکوت شد و تنها چکه کردن آب و هق‌هق گریه‌های آتنا شنیده شد. اقیانوس گفت : «رسیدیم». به آرامی و با ترس و لرز از تونل خارج شدند و رفته رفته آفتاب صورت هایشان را نوازش کرد. آنها به بیرون شهر رسیده بودند و تا چشم کار میکرد هیچ چیز بجز بیابان دیده نمیشد. دوباره اشک های آتنا سرازیر شد : «دلم برایشان خیلی تنگ میشود.» اقیانوس لبخند تلخی زد و اشک های آتنا را با دستانش پاک کرد، صورتش را بوسید و گفت : « تو دختر قدرتمندی هستی؛ نباید گریه کنی خواهر زیبای من. امروز گریستن کاری را چاره نمیکند! بلکه باید خشمگین بود و مُنتَقِم!.» اشک های آتنا بند آمد. رویش را به سمت اقیانوس کرد و دست های اقیانوس را گرفت : «سوگند میخوری که تا لحظه آخر کنار هم باشیم؟» اقیانوس دوباره لبخند تلخی زد و گفت : « سوگند میخورم که تا لحظه آخر در کنار عزیز ترین و باارزش ترین چیزی که برایم باقی مانده، یعنی خواهرم خواهم ماند». آتنا بدون هیچ حرفی اقیانوس را در آغوش کشید. به هم لبخندی زدند و به سمت ناکجاآباد به راه افتادند. کمی از مسیر که گذشت، آتنا گفت : «من گرسنه ام». اقیانوس پاسخ داد : «تحمل کن، چیزی برای خوردن نداریم». آنها کمی دیگر نیز حرکت کردند. در آن گرمای سوزان، هر قدمی که برمی‌داشتند دنیا برایشان بیشتر تیره و تار میشد. سرانجام پس از ساعت ها پیاده روی طاقت‌فرسا گرسنه و تشنه در حال مرگ به روی زمین افتادند. رنگ از رخسار هایشان پریده بود و نفس نفس می‌زدند. آتنا دست اقیانوس را فشرد و با اندوه گفت : «گمان میکنم که اینجا همان آخریست که میگفتی؛ از تو ممنونم که تا آخر در کنارم ماندی.» اقیانوس سکوت کرد؛ او از حال رفته بود. آتنا که این صحنه را دید دست برادرش را بوسید و او نیز پس از چند ثانیه از حال رفت... چند لحظه بعد. چند نفر از دوردست رسیدند. یکی از آنها دو کودک را دید و به دیگران گفت : «حال این دو کودک بسیار بد است؛ ما باید به آنها کمک کنیم!» این، آخرین صدایی بود که آتنا شنید...

#داستان_کوتاه : منتقم👇👇👇

ورود صلح‌آمیز کوروش به بابل دقیقا از همون جنس «اسرائیل اخلاق‌مدار ترین ارتش دنیاست»ـه

پاسخ به پرسش «گیاهان هم درد می‌کشن پس چرا میخوریدشون؟» #وگنیسم

.

زامبی؟ نه ممنون ما خودمون پادشاهی‌خواه داریم

نسل شیک فرزندان کوروش رو مشاهده میکنید یکی از یکی وحشی تر

.

.

با توماج صالحی هم مخالفم ولی هرچی که هست دشمنِ باشکوهیه چرا؟ چون شرافت داره(حتی سوگیرانه) چیزی که جماعت عاریایی سلطنت‌طلب توی خیال هم نمیتونن داشته باشن موجودات رقت‌انگیز

با توماج صالحی هم مخالفم ولی دشمنِ باشکوهیه چرا؟ چون شرافت داره(حتی سوگیرانه) چیزی که جماعت عاریایی سلطنت‌طلب توی خیال هم نمیتونن داشته باشن موجودات رقت‌انگیز