☭نیکلاس آکیچیتالوتا

صدایی شنیدم، صدایِ آشنایِ بیداری ریشه‌ها، روحِ ستمدیدگان به اعماق زمین رفت، این صحنه را دیده بودم. اولین ریشه از زمین بیرون زد. لبخند زدم. موشک حالا روبروی چشمانم بود. با خود گفتم : «پس من خالق نبودم؛ من آغازگر بودم؛ آغازگری برای شروعِ یک تغییر. و یک راوی که دخالت کرد. یک قانون‌شکن، یا به تعبیری، یک خلافکار هنجارشکن. اما من، این هنجارشکنی را دوست دارم.». صدای مهیب انفجار آمد؛ و این، آخرین چیزی بود که شنیدم. پایان. پایان؟ ✍️نیکلاس آکیچیتالوتا

تنش سوخته و تکه‌تکه بود؛ پرسیدم : «چه شد؟» گفت : «تو نویسنده ای، و من از لحظه تولدم تنها جهنمی دیدم که خاموش نمیشد؛ این من نیستم که باید بدانم چه شد». گلویش خشک شد، سرفه‌های خونینش لبانش را سرخ کرد. با چشمانی اشکبار گفت : «تو خالق نیستی. تنها راوی و شاهدی؛ پس حالا که دیدی از رنج ما بنویس؛ و ما، ستمدیدگان تاریخ، همچنان در بادها بر جهان خواهیم وزید؛ تا پیروزی نهایی». چشمانش بسته شد. باد تکه‌هایش را با خود برد. همه جا دوباره تاریک شد. به خود که آمدم، دخترک در باد محو شده بود. سکوت کردم، سکوتی که از ابتدا بود، و تا ابد امتداد دارد. زمانی در کار نبود. و شاید یک لالایی سوزناک؛ در جایی که هیچکس برای خواندن آن نیست. فکر کردم داستان تمام شده، همان کودکان بومی آسیب‌دیده را دیدم، روح بودند، آزاد از جسم محدود انسانی. منتظر بودم به آسمان بروند، اما به قعر زمین شتافتند. صدایی از اعماق زمین شنیدم، ریشه‌های عظیم با ناله ارواح بیدار شده بودند. ریشه‌های عظیم یکی پس از دیگری از زمین سر برآوردند. اختاپوس‌مانند غول‌پیکر با هزاران بازویش به ریشه‌ها کوبید؛ ریشه‌ها بازوهای اختاپوس‌مانند را پاره پاره میکردند. اختاپوس‌مانند فریاد کشید : «من روح ندارم، این بی‌عدالتیست!». سازشگرها بلندگو دست گرفتند؛ فریادکنان دویدند. میگفتند «این عدالت نیست؛ ریشه‌های متخاصم روح دارند؛ اختاپوس مقدس روح ندارد. این نقض حقوق بشر است؛ ریشه‌ها حق روح داشتن ندارند» پرسیدم : «حقوق بشر؟ بشر کیست؟» سازشگران همانطور که با باند زخم‌های اختاپوس‌مانند را می‌بستند گفتند : «معلوم است انسان‌ها». گفتم : «اون باندها برای کودکان زخمیه نه اختاپوس‌مانند» چشمان سازشگران گرد شد و رگ‌های گردنشان باد کرد. فریاد زدند : «تو هتاک به حقوق اختاپوس مقدسی!»خواستم به سر اختاپوس‌مانند نگاه کنم؛ سقف چوبی بود. به اطرافم نگریستم؛ یکی از همان روح‌های زخمی بود، هنوز روح نشده بود؛ جسم بود. جسم دختربچه‌ای سرخپوست. رو به من کرد؛ نیشخندش از هر ناله‌ای تلخ تر بود. گفت : «سازشگر؟ اونا همین غارتگران؛ با نقابی از انسانیت». سرباز سفیدپوست با بدن برهنه متعفنش از راه رسید. رگم از خشم باد کرد، دستم را به غلاف بردم تا شمشیر بکشم. شمشیر کشیدم؛ وقتی برگشتم، بقایای جسد اختاپوس‌مانند را دیدم. در میان ریشه‌ها پوسیده بود. و پرچم سرخ عظیم اکنون بر فراز هر کوه و جنگل موج میخورد. صدای خنده و بازی کودکان و ستمدیدگان سابق را از دور شنیدم. ارواح کودکان را دیدم که در آسمان با شادی بهشت جدید را نظاره می‌کنند. دنیای بی‌کران آهن تمام شده بود. تا چشم کار میکرد جنگل‌های عظیم، سبزه‌زارهای رنگارنگ، رودهای زلال و باغ‌های بی‌مرز پر از زیتون. بهشت حالا روی زمین بود. لبخند زدم. چشمانم را بستم تا نفسی عمیق بکشم؛ وقتی چشم‌هایم باز شد، دیگر خبری از بهشت نبود. در دنیای خودم، در دشتی دوردست بودم. دختر سرخپوست در گوشم زمزمه کرد : «برای همیشه در باد می‌وزیم». برگشتم تا او را ببینم. دختر آنجا نبود. اختاپوس‌مانند بود. زیر پایم دوباره جهان آهنین را دیدم. بازوهای اختاپوس‌مانند از سرتاسر جهان طلا می‌گرفتند. اطرافم را نگریستم. بیمارستان بود. نوزاد بودم. پرستاران به زبانی آفریقایی پچ پچ کردند : «پدرش ترکش کرده و مادرش سرِ زا رفت». با گریه فریاد زدم : «این کابوس کی تمام می‌شود؟» پسر سیاهپوست که حالا سرش متلاشی شده بود با صدایی خفه از حنجره پاره‌اش پاسخ داد : «تا جایی که زمین از خون شر سیراب شه، و بهشت از اون سر بر بیاره». نوزاد بودم؛ نمی‌توانستم سرم را برگردانم، وقتی سعی کردم، خود را دیدم، روبروی اختاپوس‌مانند؛ پیکر خونین یک چریک بر آهن‌های بی‌کران افتاده بود و جوانه‌های زیتون از خون او برمیخواستند. کمی آن‌طرف تر، پرچم سرخ پیش‌تر از دست چریک بر زمین افتاده بود و آهن را از خونِ خود سرخ می‌کرد. دختر ایرلندی که هنوز خون از رگ‌هایش می‌چکید با صدایی بغض‌آلود و معصوم گفت : «میتونی انجامش بدی». گفتم : «من راوی ام؛ راوی نباید دخالت کنه». گفت : «میخوای سازشگر باشی؟». سکوت کردم. مردمان زنجیر شده بودند. دنیا رنگ نداشت. این چه دنیایی وحشتناکیست؟ من دخالت نخواهم کرد؛ اما اگر دخالت نکنم، سازشگرم، و اگر دخالت کنم، هنجارشکن! تصمیمم را گرفتم. با کینه به چشمان اختاپوس‌مانند خیره شدم. درفش سرخ چریک را برداشتم. در دست دیگرم سلاح همان چریک. با تمام سرعت دویدم و تمام خشاب را با فریاد روی نزدیک‌ترین بازوی اختاپوس‌مانند خالی کردم. اختاپوس‌مانند فریاد درد سر داد. ارتش برترها را از آن سوی جهان آهنین دیدم. موشکی از آنجا به سوی من شلیک شد. این لحظه آخر است. سرم را برگرداندم؛ هیچ‌چیز تغییر نکرد. سرم را بالا بردم، باز هم همان شد. موشک با سرعت به سمت من می‌آمد. تمام قربانیان را پشت سرم دیدم. اینبار لبخند زده بودند. موشک نزدیک‌تر شد.

سرم را برگرداندم تا به قاضی پاسخ دهم، خود را در آسمان دیدم؛ آسمان تاریک بود، ستاره‌ای نبود؛ خلبان پرسید : «ستاره چیه راوی؟ پول ستاره این دنیاست». پشت سرم را نگاه کردم؛ مدرسه دختربچه سیاهپوست با خاک یکسان شده بود. خلبان آن را بمباران کرده بود. سرم را برگرداندم و از خلبان پرسیدم «چرا؟». ولی خلبان نبود؛ همان پسر سیاهپوست را در معدن دیدم؛ فهمیدم اینجا معدن است، در کنار او بودم. پرسید : «این منم که باید بپرسم {چرا؟}، عذاب من کی تموم میشه خالق؟» گفتم : «در بهشت». از پشت سرم صدایی آمد : «بهشتی در کار نیست. خاک مردگان را می‌بلعد و عدم حاکم هستیست». زنی جیغ کشید. سرم را به سمت صدا برگرداندم. پرچمی سرخ بود با ستاره‌ای در میان. پرچم به پایین کشیده شد، سرباز آمریکایی همه را در خندق به رگبار بست. با خنده گفت : «دیدی؟ نه ستاره‌ای در کاره، نه بهشتی...!». صدای هم‌صدای کودکان ستمدیده تاریخ را شنیدم : «بهشت آن‌ها روی اجساد ما بنا شده، پس دروازه‌های جهنم را برایشان خواهیم گشود؛ از پسش بهشت حقیقی بر لاشه‌های شروران تاریخ سر بر می‌آورد». سرم را به سمت صدا بازگرداندم. آنها را دیدم، یکی دست نداشت، یکی سر، یکی چشم؛ یکی شاهرگ. زخم‌هایشان تازه بود، خون همه‌جا را پر کرده بود. وحشتی بر دلم افتاد. قدمی عقب رفتم. به چاله‌ای پرتاب شدم. زندانبان اروپایی در را از بالا بست. تاریک و تنگ بود. سکوت شد. صدای زنی لالایی‌خوان را شنیدم. پرسیدم «کی هستی؟» با صدایی آرام گفت : «من بارها مُردم؛ و حالا نوزادم رو شیر میدم، برای بار آخر؛ مثل هزاران بارِ آخرِ دیگه» گفتم : «من خالقم» گفت : «اگه تو خالقی، لعنت به تو، لعنت به ذهن بیمارت...». میخواستم پاسخ بدهم، اما پاسخی نبود. صدای انفجار آمد؛ دیگر چیزی نشنیدم. همه‌چیز روشن شد، آنقدر روشن که چیزی برای دیدن نبود. نور فروکش کرد. درخت زیتون دیدم، دیگر هیچ. زمینش تا بی‌نهایت آهن بود. تنها یک درخت زیتون که آهن‌های بی‌انتها را پاره کرده بود و استوار به آسمان قد کشیده بود. دور آن را سیم خاردار کشیده بودند، نوزادی گرسنه با شکم گودرفته دستش را برای زیتون چیدن بلند میکرد؛ سیم‌های خاردار اندامش را پاره‌پاره کرده بود. هربار که روی دو پا می‌ایستاد تا زیتون بردارد و می‌افتاد، تَنَش بیشتر به سیم خاردار می‌گرفت و بیش از پیش زخم میخورد. یک زیتون افتاد، نوزاد سمتش چهار دست و پا کرد. دستش را که دراز کرد تا زیتون را بردارد، زیتون و دستش یکجا له شد، با یک پوتین نظامی. سرباز بود. ستاره آبی‌رنگی روی پرچم بود. فریاد زدم : «اون ستاره دروغه!» سمتش دویدم تا جلویش را بگیرم. دستم جا ماند، زنجیر شده بودم. پشت سرم را نگاه کردم. شوالیه‌ها مرا گرفته بودند. مرا کِشان‌کِشان از مسیرهای سنگفرش به دادگاه کلیسا بردند. برای حمایت از همان زن، به جرم حمایت از جادوگری، محکوم به اعدام شدم. مرا آتش زدند. تنم سوخت. تاریکی مطلق. چشمانم را که باز کردم. مشتم را گره‌خورده دیدم. پرچم سرخ خونین روبرویم سر برآورد. صدایی از پشت شنیدم : «موفق خواهیم شد». به عقب برگشتم، هیچ نبود. جهانی از آهن؛ وقتی روبرویم را نگاه کردم، ارتشی عظیم روبرویم ایستاده بود؛ شوالیه‌ها، قاضیان، برده‌داران، استعمارگران، سرمایه‌داران، سربازان و تمام ستمگران تاریخ. و من تنها ایستاده در جهانی از فرش آهنی. در میان ما آهن شکافت. جوانه‌ای از زیتون سر برآورد. ارتش ستمگران مرا از یاد برد. با تمام تسلیحات به جوانه زیتون حمله کردند. هوا از نور کورکننده پر شد. جوانه زیتون تا ده‌ها متر سوخت. هیچ نبود، تنها جهانی از آهن، و ارتشی که از ترس جوانه زیتون به خود می‌لرزید. خون من چکید، و جوانه‌های جدیدی از قطره خونم روئیدند. کنارم را نگاه کردم. خلبان سابق بود. ارتش شروران را نیافتم. خلبان گفت : «تو راوی هستی، راوی حق نداره به اونا بگه شرور. نباید قضاوت کنی. فقط روایت کن» ناگهان چشمانش از وحشت گرد شد؛ روبروی‌مان جوانه بود. خلبان ایجکت کرد. هواپیما به روی بیمارستان اطفال کوبیده شد و بیمارستان را با خاک یکسان کرد. به آنجا نگاه کردم. اما صدای جشن و مجلس مهمانی بود، برگشتم و خلبان را در کت و شلوار دیدم. گفت : «برنامه از اول همین بود. حالا برو و اعصابم رو با اراجیف اخلاقی خرد نکن راوی». سقوط کردم. تاریکی مطلق بود. صدای قدم شنیدم؛ پسر سیاهپوست به سمتم آمد. با صدایی آرام از حنجره پاره‌اش به من گفت : «روزی پیروز میشویم». گلوله‌ای از تپانچه سرش را متلاشی کرد. سرباز سلطنتی خندید و رفت. سرم را برگرداندم. همه‌جا روشن شده بود، پرچم سرخ خونین را در اهتزاز دیدم. تمام قربانیان تاریخ از پس آن لشکر کشیده بودند. صدای انفجار آمد. نیستی آغاز شد، همان که از ابتدا بود. دختر سیاهپوست روبرویم ایستاد.

هنوز جهانی نبود که صدای بمب گوشم را خراشید. عدالت را خلق کردم، دستان خود را دید، تنها چیزی که در آن ژرفای عدم میتوانست ببیند. اما تاریکی آمد، دیگر دستانش را ندید. صدای جیک جیک پرندگان در فضا پیچیده بود، صدای بمب از پیش میامد. رنگی به وجود آمد، خاکستری نبود؛ هم سیاه بود و هم سفید. هم تاریکی و هم روشنایی؛ هم عدم بود و هم جهان. هنوز جهانی وجود نداشت. پشت سرش را نگاه کرد، راهرویی بی‌انتها که در پایان دوردست آن نوری کوچک سوسو میزد. همه جا تاریک شد. اختاپوس عظیمی را دید که هزاران بازو داشت و هر بازویش جایی از جهان را می‌درید. عده‌ای را در هر گوشه کنار دید. خود را «برترها» معرفی می‌کردند؛ با غارت ملل بازوهای اختاپوس را پر از پول و طلا میکردند تا سهم بگیرند. هرکس از بردگی سر باز میزد تکه تکه میشد. کسی به پشت او زد و گفت : «لطفا اسم اون رو روی من نذار». برگشت، یک اختاپوس عادی بود. اشک در چشمان اختاپوس حلقه زده بود. ادامه داد : «من یک حیوانم. روح دارم. اون روح نداره. از خلقت نیست. اون من نیستم». دنیا کشیده شد و اختاپوس محو شد. دوباره هیچ نبود. روبرویش را نگاه کرد. دادگاه کلیسای کاتولیک. قاضی به من گفت : «جلسه رسمیه خفه شو!» گفتم من راوی ام؛ ادامه بده. سرم را به سمت عدالت بازگرداندم، دیگر نبود. قاضی گفت : «برای بار آخر هشدار میدم، بعدا داستان رو بگو راوی؛ جلسه رسمیه». نگاهم را لحظه‌ای از قاضی برداشتم. اسید از راست بر دشت بارید، ارواح مقدس در دریای نفت‌های یخ‌زده آتش گرفتند. سرم را برگرداندم تا ببینم کجا هستم، پشت سرم شوالیه سلطنتی ایستاده بود، جسم سختی را به سرم کوبید؛ با چشمانی که سیاهی میرفت آبشاری عظیم را در مناظر بکر دیدم، آبشار نبود، اشک بود. گونه‌های پسربچه‌ای سیاهپوست از پرده‌های پشت آن نمایان شد. با تمام توان فریاد زد اما چیزی نشنیدم، او زیر آب زنجیر شده بود. صدایی نمی‌رسید. فهمیدم او را وارونه بسته‌اند. اقیانوس به پایین سقوط کرد. به بالا که دیگر پایین بود نگریستم؛ سقف چوبی بود، سرم را به پایین برگرداندم تا پسرک را ببینم؛ اما او دیگر نبود. دختری برهنه را دیدم که دست و پایش را زنجیر کرده بودند؛ به قدری شلاق خورده بود که پوستش همرنگ زخم‌های خونینش شده بود. کشیش صدای روایت داستان را شنید و متوجه حضورم شد. سرش را به سوی من برگرداند؛ نیشخندی زد و گفت : «ببین کی اینجاست، نویسنده ما!» جلاد با شمشیر خونینش در کنارش ایستاده بود. داد زدم : «من این کابوس رو ساختم، نمیتونید خالق رو نابود کنید». کشیش با نیشخند گفت : «اینجا پول خالقه؛ حالا بمیر» جلاد شمشیر کشید. کشیش خندید، صدای خنده‌هایش هر ثانیه بلند میشد. دنیا تاریک شد. به خنده کشیش دقت کردم، خنده نبود، جیغ بود. کشیش نبود، دختر ایرلندی با دست و پای بسته در خاک زمین‌های تازه کشف‌شده مغرب افتاده بود، بدنش غرق در خون. باران بارید. با صدایی خفه از طنابی که دهانش را بسته بود مدام فریاد می‌کشید «یا عیسیٰ مسیح کمکم کن». اشکی از چشمش در قطره باران غلتید؛ دنیا را آب برد. برده‌داران از استخوان ملل کشتی ساختند تا نجات پیدا کنند. به استخوان که دقت کردم دیدم سفید است، استخوان نبود، تخته سفید مدرسه بود. دختر سیاهپوست در انشای خود توبیخ شد. از معلم خط‌کش خورد و معلم شماره تلفن خانواده‌اش را خواست. برگشتم تا معلم را ببینم. دوباره در مغرب تازه کشف شده بودم. دختر ایرلندی درد تجاوز را تاب نیاورد؛ شاهرگ خود را پاره کرد و به زندگی‌اش پایان داد. خون از گلوی دخترک فواره میزد و سفیدپوستان می‌خندیدند؛ از خون سرخ، درفشی سرخ سر برآورد. دنیا باریک شد. چاقو ها از نیستی به سمتم سقوط کردند؛ یکی از چاقوها را دنبال کردم، مستقیما به اندام مادر و پسری برهنه خورد؛ آزمایشگاه سلاح در مستعمرات اروپا؛ سرباز بریتانیایی پس از سلاخی مادر گفت : «اسپانیایی‌ها باروت بیشتری میسازن». گفت باروت و باروت دیدم. آن سوی کوهستان را از لبه پرتگاه نگاه کردم. باروت بر سر کمانداران سرخپوست فرود آمد. سیلاب خون برپا شد. آسمان را نگاه کردم. چیزی آنجا نبود. سرم را پایین آوردم، دختربچه سیاهپوست می‌گریست. معلم سیاهپوست فریاد زد «چرا میگی سفیدها شرورن؟ نژادپرست!» دختر ایرلندی از زیر خاک با صدایی شکسته گفت : «حق با اون دختره». معلم رویش را به من برگرداند : «تو کی هستی؟ از کجا اومدی؟ چرا ما رو مینویسی؟» دکمه نگهبانان را فشرد. گفتم : «من راوی ام». نگهبانان آمدند تا بیرونم کنند. صدای سوت از بالا آمد، نگاه کردم. تاریکی مطلق بود. و تنها منبع نور، پرچمی سرخ به دست عاشق و معشوقی محکوم به تیرباران. مردی که کنارم در دادگاه تفتیش عقاید کلیسا نشسته بود حرفم را شنید؛ نیشخند زد و گفت : «عاشق و معشوق مال قصه‌هاست راوی. اینجا عشق یعنی پول». سکوت شد. قاضی کلیسا گفت : «این زن را به جرم جادوگری به اعدام محکوم میکنم». زن تنها یک جرم داشت؛ بلد بود بنویسد.

داستان کوتاه «آغازگر» 👇👇👇

ضمنا، زودباش زنگ بزن اطلاعات بگو نیکلاس لاکوتامذهبه مطمئن باش اونا زودتر از تو فهمیدن ولی تو به‌عنوان یک پهلویچی چپ‌نمای حامی صهیونیسم شمارت واسه اطلاعات بیفته خیلی باحال میشه و من هم شهامت این رو دارم که تفکر واقعی خودم رو بیان کنم نه مثل توی ترسو پشت شماره مجازی هارت و پورت کنم فاشیست خودکمونیست‌پندار

جماعت عاریایی به قدری غرق در مزخرفات زن‌ستیز ناموسی و فحاشی جنسی شدن که حتی حرف عادی میخواد بزنه فکر می‌کنه خیلی خفنه یک اسم از اعضای خانواده فرد مقابل بیاره وسط گیر ملتی افتادیم به قدری بیمار که تا کوچک ترین اتفاقی میفته فکر میکنن با پیش کشیدن مسائل جنسی و یا خانواده فرد مقابل خیلی کار خفنی انجام میدن جالبه که این یکی اسم خودش رو هم می‌ذاره چپ ولی هرچی بیشتر به ماهیت فحش‌های جنسی و ناموسی فکر میکنم بیشتر میفهمم برای سرکوب طبقات ضعیف ساخته شده توسط امثال شما راست‌ها تو هم اگر منافعت به جایی وصل نمی‌بود یا کمی توانایی فکر کردن داشتی به پوچ بودن و بی‌معنا بودنش می‌رسیدی اگرچه ملت بی‌روح و شرور ایران این مسائل رو احساس قدرت می‌دونن که با فحش ناموسی زن رو مالکیت طرف مقابل بدونن که اون فرد از دید اونها توانایی مدیریت اون "مالکیت خصوصی" رو نداشته موضوع وقتی خیلی جالب میشه که بفهمید مارکس پاسخ این جماعت که زن رو مالکیت مرد میدونن رو در مانیفست کمونیست داده و یک چیز بسیار ساده و واضحه که کسی که توهین جنسی و ناموسی میکنه، در بهترین حالتش از لمپن‌هایی هست که شدیداً بیمار جنسی هستن و زن رو مالکیت خصوصی جنس مذکر میدونن

گویا جدیدا مُشتی وحشی در افغانستان هم علم حمایت از اسرائیل و شرورهای ایرانی رو برافراشتند و در پی آنها به‌جایِ کرامت انسانی از طالبان طلب حمایت از اسرائیل می‌کنند. تنها برای اطلاع بود.

گویا مُشتی وحشی در افغانستان هم علم حمایت از اسرائیل و شرورهای ایرانی رو برافراشتن

این پست جنبه عرفانی لاکوتایی و شمنیستی دارد؛ از افراد آتئیست، لائیک، دئیست و ماتریالیست‌های خشک تقاضا دارم آن را نخوانند :

به‌عنوان یک لاکوتامذهب، این را با تمام وجود احساس میکنم که روحی شرور از اعماق زمین برخواسته؛ یکی از عظیم‌ترین و تاریک‌ترین شیچاهای کیهان که پیش‌تر در جنگ جهانی دوم، دوران سیاه استعمار، عصرهای تاریکی، طوفان مغول و ادوار برده‌داری بیدار شده بود. حتی پیش از آغاز جنگ غزه، از زمان سایه‌افکندن شیچاهای استعمارگر بر آفریقا و نابودی دومینووار دولت‌های چپگرای جهانی، این شرور احساس کرد تعادل در زمین بیش از پیش به هم ریخته و با تضعیف ارواح مقدس مسیر برای او هموارتر شده. و درست طبق روند خود، برای بازآغاز بی‌تعادلی و ستم‌های عظیم در جهان برخواست و حالا روز به روز هشیار تر و آماده‌تر میشود. نفس‌ها و وجدان‌های ضعیف و جسم‌های انسانیِ تاریک‌تر و بی‌وجدان را هیچ یارایی برای مقابله با او نیست، آنها در لحظه مسخ و تسخیر او می‌شوند؛ و اینچنین است که تبدیل به موجوداتی خواهند شد که با دیدنشان از خود می‌پرسیم "او چطور به این سطح از شرارت رسید؟"، آنها بر خلاف تصور عامه، از رنج آدمیان لذت میبرند، و این نه یک سایکوپتیسم روانی، که حاصل افول واکان‌تانکا در یکایک اجسامِ افرادی است که خود را به این شیچا می‌فروشند و بدین حاصل مملو از شرارت میشوند؛ تا جایی که شر جای روح را کامل میگیرد و دیگر هیچ راه بازگشتی برای روحِ مقدس انسانی به آن تن وجود نخواهد داشت؛ و انسانی که به این مرحله می‌رسد، تهی از روح، و جزوی از شبکه عظیم شرارت فرامادی میشود. که هماهنگ و یک‌صدا و با هدایت از آن شر ناشناخته، برای آسیب رساندن به تمام بشریت تلاش میکنند. شیچاها و ارواح خبیثه بسیاری در تمام تاریخ وجود داشته‌اند و هنوز هم دارند، و هرگز و هرگز، جهان خالی از شرارت نبوده و نیست. اما این شیچا، این شیچا آنچنان خبیث است که حتی ارواح خبیثه پایین‌تر گاها از او هراسان میشوند. و این چیزیست که حالا دیدم، او بیدار شده؛ اما اینبار قدرتمند تر از هربار. در آن سو ولی، ارواح مقدسی نیز هستند تا شبکه خونین این پلید را، از درون و بیرون ویران کنند. و نزدیک میبینم پیکاری مقدس را، تیک تاک ساعت گواه این حرف است، و ما نزدیک میشویم. حسی دارم، درست مثل حس بومیان آمریکا در آخرین سال‌های برخورد دو جهان. اما اینبار، ما پیروز خواهیم شد؛ و باید پیروز شویم. ✍️نیکلاس آکیچیتالوتا

من یک پیشنهاد هم برای جمهوری اسلامی دارم : ما چپ‌ها به تاکتیک‌های انقلابی-پارتیزانی و جنگ نامتقارن اشراف کامل داریم اما شما(جمهوری اسلامی) یک حکومت هستید که معمولا به صورت کلاسیک مبارزه میکنید(جمهوری اسلامی نامتقارن‌ترین نوع جنگ خارجی رو در بین تمام حکومت‌ها داره و استادبزرگ این موضوع هست اما در جنگ داخلی با نخاله‌های ستون پنجم دشمن تقریبا کلاسیک عمل می‌کنه) حالا پیشنهاد چیه؟ خیلی معادله راحتی هست. تمام چپ‌های تندرو نیروهای انقلابی هستن و کاملا اشراف دارن به این که "یک انقلابی-شورشی چطور و کجا پنهان میشه"؛ "از کجا و چطور و با چه شیوه‌ای میخواد حمله رو آغاز کنه"؛ "چه تقسیم‌بندی و شیوه‌ای برای مدیریت آذوغه، تسلیحات، نفرات، درمان و پنهان شدن داره" "تاکتیک جنگی در هر منطقه چطور خواهد بود"و هزاران مورد دیگه قاعده بر این بوده که چپ‌ها باید ضد حکومت مرکزی باشن، به‌خصوص وقتی اون حکومت چپ نیست و ... . اما از جایی که این جماعت ابرفاشیست ایرانی ستون پنجم یانکی‌ها و اسرائیل هستن دشمن شماره یک بشریت محسوب میشن و چپ‌ها تا نابودی این‌ها در کنار شما ایستادن حالا پیشنهاد چیه؟ تمام این متن برای همین پیشنهاد بود، نیروهای چپ رو به استخدام غیرمسلح و تیم‌های متفکر-استراتژیست خودتون دربیارید. چرا که طرف مقابل شما یک گروه شورشی، قدرتمند با حمایت قاطع خارجی هست. پس با استخدام نیروهایِ چپ‌گرایی که اساتید شورش و جنگ نامنظم هستن در یک جنگ نامنظم، همزمان هم خودتون رو به‌عنوان یک حکومت سابقا کلاسیک غیرقابل پیش‌بینی میکنید، هم دشمن نامتقارن رو پیش‌بینی، و هم با آموختن تاکتیک‌های پارتیزانی، قدرت مقابله کامل با اون و خنثی‌سازی یکی از مهم‌ترین پروژه‌های غربی رو پیدا میکنید. و مطمئن باشید که چپ‌های استراتژیست زیادی با شما که "دشمن دشمن" ما هستید همکاری خواهند کرد. ✍️نیکلاس آکیچیتالوتا

من یک پیشنهاد هم برای جمهوری اسلامی دارم : ما چپ‌ها به تاکتیک‌های انقلابی-پارتیزانی و جنگ نامتقارن اشراف کامل داریم اما شما(جمهوری اسلامی) یک حکومت هستید که معمولا به صورت کلاسیک مبارزه میکنید(جمهوری اسلامی نامتقارن‌ترین نوع جنگ خارجی رو در بین تمام حکومت‌ها داره و استادبزرگ این موضوع هست اما در جنگ داخلی با نخاله‌های ستون پنجم دشمن تقریبا کلاسیک عمل می‌کنه) حالا پیشنهاد چیه؟ خیلی معادله راحتی هست. تمام چپ‌های تندرو نیروهای انقلابی هستن و کاملا اشراف دارن به این که "یک انقلابی-شورشی چطور و کجا پنهان میزنه"؛ "از کجا و چطور و با چه شیوه‌ای میخواد حمله رو آغاز کنه"؛ "چه تقسیم‌بندی و شیوه‌ای برای مدیریت آذوغه، تسلیحات، نفرات، درمان و پنهان شدن داره" و هزاران مورد دیگه قاعده بر این بوده که چپ‌ها باید ضد حکومت مرکزی باشن، به‌خصوص وقتی چپ نیست و ... . اما از جایی که این جماعت راست ایرانی ستون پنجم اسرائیل هستن دشمن شماره یک بشریت محسوب میشن و چپ‌ها تا نابودی این‌ها در کنار شما ایستادن حالا پیشنهاد چیه؟ تمام این متن برای همین بود، نیروهای چپ رو به استخدام غیرمسلح و استراتژیک خودتون دربیارید. چرا که طرف مقابل شما یک گروه شورشی و قدرتمند با حمایت قاطع خارجی هست. پس با استخدام نیروهایِ چپ‌گرایی که اساتید شورش و جنگ نامنظم هستن در یک جنگ نامنظم، همزمان هم خودتون رو غیرقابل پیش‌بینی میکنید، هم دشمن رو پیش‌بینی، و هم با آموختن تاکتیک‌های پارتیزانی، قدرت مقابله کامل با اون و خنثی‌سازی یکی از مهم‌ترین پروژه‌های غربی رو پیدا میکنید. و مطمئن باشید که چپ‌های زیادی با شما که دشمن دشمن ما هستید همکاری خواهند کرد. ✍️نیکلاس آکیچیتالوتا

ولی به نظرم راست‌ها، پهلوی‌چی‌ها و تمام جماعت صهیون‌پرست و غربگرا بهتره که همین حالا یک تظاهرات مسلحانه رو آغاز کنن اینجوری جمهوری اسلامی(که برتری زمینی داره و مکان هر چیزی رو می‌دونه) یاد میگیره چطور تله‌گذاری و محاصره‌های مرگبار و ... رو امتحان کنه که در صورت حمله زمینی آمریکا روی سربازان دشمن پیاده کنه اربابتون که رضا پهلوی بود برای مرگ سرباز آمریکایی تسلیت گفت و اون رو قهرمان خوند اما ۴۰ هزار نفله دی‌ماه(به گفته خودتون) رو عوارض جنگی خطاب کرد پس حالا برید برای سربازان آمریکایی که قهرمان میدونیدشون مسیر رو هموار کنین جمهوری اسلامی هم مقاومت شهری و تله‌گذاری کوچه به کوچه یاد میگیره ما هم یه حالی میکنیم دوباره هزارتا هزارتا برین جهنم

ولی به نظرم راست‌ها، پهلوی‌چی‌ها و تمام جماعت صهیون‌پرست و غربگرا بهتره که همین حالا یک تظاهرات مسلحانه رو آغاز کنن اینجوری جمهوری اسلامی(که برتری زمینی داره و مکان هر چیزی رو می‌دونه) یاد میگیره چطور تله‌گذاری و محاصره‌های مرگبار و ... رو امتحان کنه که روی سربازان آمریکایی جواب میده اربابتون که رضا پهلوی بود برای مرگ سرباز آمریکایی تسلیت گفت و اون رو قهرمان خوند اما ۴۰ هزار نفله دی‌ماه(به گفته خودتون) رو عوارض جنگی خطاب کرد پس حالا برید برای سربازان آمریکایی که قهرمان میدونیدشون مسیر رو هموار کنین جمهوری اسلامی هم مقاومت شهری و تله‌گذاری کوچه به کوچه یاد میگیره ما هم یه حالی میکنیم دوباره هزارتا هزارتا برین جهنم

عضو بشید احتمالا قراره ائتلاف بزرگی تشکیل بشه

کانال و گروه تلگرامی نیلوفر علوی(از هم‌جناحی‌ها و کنش‌گران ائتلاف) توسط نفوذی‌های سلطنت‌طلب از بین رفت اگر میتونید عضو کانالش بشید که دوباره بتونه به اون تعداد قبلی برسه سپاسگزارتون میشم @rahatedamedarad @rahatedamedarad @rahatedamedarad

خب گویا هنوز قطع نکردن

باز جنگ شروع شد و آقایون فوق نابغه جمهوری اسلامی با ضریب هوشی بالای سیصدشون اینترنت مردم رو قطع کردن که همه مردم عادی قطع بشن نتونن از کشور دفاع کنن اما جاسوس‌های اسرائیل و پهلوی‌چی‌ها و لیدرهای راست‌گرا به راحتی با هزینه اسرائیل به استارلینک و حتی وی پی ان رایگان دسترسی داشته باشن(که احتمالا دوباره قیمت اینترنت بین‌الملل سر به فلک خواهد کشید) ایران عالیه