02:08

🗓 ۲۲ روز تا ۱۹نوامبر ✍ مساله چهارم: خودکشی در مردان ۵۱۹۰۰۰ مرد در سال، ۴۳۰۰۰ مرد در ماه، ۱۴۲۰ مرد در روز، و هر دقیقه یک مرد خودش رو می‌کشه و هر ۳ ثانیه یک بار یک مرد اقدام به خودکشی می‌کنه. ۷۱ نفر از ۱۰۰ نفری که بخاطر خودکشی میمیرن؛ مرد هستن. اینا صرفا یک سری عدد هستن که معناشون رو از دست دادن. اعدادی که هیچ توجهی رو به خودشون جلب نمیکنن. اعدادی که نشون دهنده یه معضل بزرگ در جامعه مردانه اما اهمیتی برای جامعه جهانی، رسانه‌ها، چوامع بشری، گروه‌های بشردوستانه و مانند اینها نداره. خودکشی معمولاً حاصل یک علت واحد نیست. مشکلات روان‌شناختی، بحران‌های اقتصادی و عاطفی، انزوای اجتماعی و دسترسی‌نداشتن به حمایت مناسب در کنار هم میتونن خطر خودکشی رو افزایش بدن. آمارهای بین‌المللی هم نشون میدن که مردان در بسیاری از کشورها به‌مراتب بیشتر از زنان بر اثر خودکشی میمیرن. بررسی فشارهای اجتماعی، شیوه‌های مقابله با رنج و موانع کمک‌خواهی مردان، بخش مهمی از فهم این مسئله اس که چرا تعداد جان باختگان مرد بیشتره. از مردا انتظار میره تأمین‌کننده، تصمیم‌گیرنده، مستقل و قادر به حل مشکلات باشن. هم برای خودشون هم برای دیگران. توی متن‌های قبلی گفتیم که مسوولیت های چندین نفر و بصورت چندبعدی به مردا محول میشه و حتی مسوول شکست بقیه هم مردا شمرده میشن. پیشتر براساس مطالعات متوجه شدیم بیکاری، شکست مالی، ناتوانی در تأمین هزینه‌های زندگی یا ازدست‌دادن موقعیت اجتماعی برای مردا فقط یک مشکل اقتصادی نیست و به احساس بی‌ارزشی و شکست شخصیتی و هویتی تبدیل میشه. آمارها و مطالعات روان‌شناختی نشون میده که مشکلات مالی و عاطفی سهم بسزایی توی خودکشی مردا دارن. البته که این موضوع برای زنان هم وجود داره اما از یاد نبریم که ما چند مولفه بسیار مهم در سلامت روان مردان رو بررسی کردیم مثل اثر مشکلات اقتصادی، مسوولیت نان‌آور بودن، مسوولیت حمایتگری و سرپرستی خانواده. بنابراین مقوله خودکشی بر اثر مشکلات مالی در مردان مسیر و ماهیت و معنای متفاوتی پیدا میکنه. نکته دیگه‌ای که تحقیقات توی کشورهای مختلف نشون میده اینه که خودکشی برای مردان، صرفا برای ناکامی‌های فردی و شخصی‌شون نیست. بلکه بیشتر بدلیل مسوولیت های اجتماعی و شکست در حمایتگری از اعضای خانواده، ناکامی در ایجاد رضایتمندی برای دیگران در مسوولیت‌های مردانه و چیزهای این چنینیه. درحالیکه اکثر خودکشی های زنان بدلیل مشکلات شخصی مثل سلامت جسمانی یا مشکلات خانوادگی و پدر-فرزندی و تنهایی هستن. یکی از مهم‌ترین تغییرات اجتماعی که باید رخ بده اینه که از مردان فقط نخوایم قوی باشن. بهشون اجازه بدیم وقتی خسته‌ان، کمک بخوان. به‌جای تمسخر اشک‌هاشون، به‌جای کوچک‌شمردن شکست‌هاشون یا سرکوفتشون و به‌جای نصیحت‌کردن فوری، گاهی فقط شنونده باشیم. لازم نیست همیشه راه‌حلی داشته باشیم؛ گاهی همین که کسی احساس کنه رنجش جدی گرفته شده و مجبور نیست به‌تنهایی تحملش کنه، براش کافیه. مردا هم حق دارن آسیب‌پذیر باشن، از آینده بترسن، شکست بخورن، گریه کنن و به حمایت نیاز داشته باشن. ارزش یک مرد به میزان درآمدش، توانایی حل تمام مشکلات یا تحمل بی‌پایان دردهاش وابسته نیست. قوی‌بودن همیشه به معنای تحمل‌کردن نیست. 🔍 تحقیقات: اینجا اینجا درباره تفاوت علت های شخصی یا غیرشخصی در خودکشی مردان و زنان اینجا آمار سازمان بهداشت جهانی اینجا + اینجا + اینجا درباره بیشتر بودن مشکلات عاطفی و مالی در مردانی که خودکشی کردن و اثر این مسائل بر خودکشی

رابرت انکه، دروازه‌بان تیم ملی آلمان و باشگاه هانوفر بود. بازیکنی در سطح اول فوتبال اروپا با آمارهای خوب دروازه‌بانی، کاپیتان تیم و یکی از اصلی‌ترین گزینه‌ها برای حفاظت از دروازه آلمان در جام جهانی ۲۰۱۰. همسرش ترزا و دخترخوانده‌اش لیلا رو عمیقاً دوست داشت و پس از سال‌ها تلاش، به جایگاه خوبی توی فوتبال رسیده بود. اما رابرت پشت این تصویر آروم و موفق، سال‌ها با افسردگی دست‌وپنجه نرم می‌کرد. دردی که تلاش می‌کرد به هر قیمتی از چشم دیگران پنهان بمونه که البته نهایتا هم به شکل تلخی برملا شد. انکه از حدود سال ۲۰۰۳ تحت درمان بود اما از این می‌ترسید که افشای افسردگی‌اش، فوتبالشو تموم کنه. نگرانی عمیق‌ترش این بود که مبادا به دلیل وضعیت روانی‌اش، دخترخوانده‌شون لیلا رو از خانواده بگیرن. رابرت پیشتر توی سال ۲۰۰۶ دختر خردسالش "لارا" رو بر اثر بیماری قلبی از دست داده بود و این مساله؛ اندوه رابرت رو بیشتر و اثر روانی بر اون رو سنگین‌تر می‌کرد. اندوهی که با وجود همه تلاش‌هاش برای ادامه زندگی و حفظ ظاهر عادی، هیچوقت التیام پیدا نکرد. اون حتی در روزهای پایانی، به پزشکاش گفته بود که حالش بهتر شده درحالی‌که همچنان درگیر بحرانش بود و حتی دو روز قبل از مرگش برای تیمش به میدون هم رفت و بازی کرد. هرچند که یک نفر از تیم پزشکان انکه، یکی از دلایل افسردگی اون رو چند انتقال ناموفق به باشگاه های مختلف می‌دونست اما واضحه که بار روانی مرگ دخترش و مسوولیت فرزندخوانده جدیدش سهم خیلی پررنگ‌تری در سلامت روان رابرت داشت. رابرت انکه نهایتا در ۱۰ نوامبر ۲۰۰۹، در ۳۲سالگی با انداختن خودش از بالای پل جلوی قطار به زندگی‌اش پایان داد. پس از مرگش، همسرش از سال‌ها مبارزه پنهانی‌اش با افسردگی گفت و حتی از این صحبت کرد که رابرت فردی آروم بود و از زندگیش رضایت داشت. و البته از رنج مردی گفت که می‌ترسید بیماریش تصویری که ازش انتظار می‌رفت رو مخدوش کنه. یه مرد قوی و یه ورزشکار حرفه‌ای و یه پدر دلسوز. تازه اینجا بود که جامعه فوتبالی و دیگران و حتی همسرش متوجه اندوه سنگینی شدن که رابرت سالها با اون دست و پنجه نرم می‌کرد و همواره درحال مبارزه با اون و پنهان کردنش بود. پس از خودکشی رابرت، همسرش اعلام کرد که اون پیش از ترک خونه به قصد خودکشی، از خودش یک نامه به جای گذاشته که توش از اینکه افسردگی‌شو پنهان نگه‌داشته عذرخواهی کرده بود که این قسمت دردناک‌ترین قسمت ماجراست. داستان انکه، بازتاب بخشی از رنج پنهان بسیاری از مرداست. مردایی که یاد گرفتن دردشونو پنهان کنن، تنها از پس مشکلات بربیان و حتی در تاریک‌ترین لحظات، تصویری از قدرت و تسلط‌برخود به نمایش بذارن و همه چیزو تنهایی به دوش بکشن. اندوه مرگ فرزند، افسردگی و خودکشی، مقوله‌هایی مشترک بین زنان و مردانن اما مساله‌ای که این مقوله‌ها رو برای مردان متمایز می‌کنه اینه که اونها از دیگران کمتر کمک می‌گیرن که عواملی مثل قضاوت شدن، تصویر مردانه و قوی‌انگارانه از بیرون، نگاه سنگین جامعه و حتی اعضای خانواده به مردی که افسرده اس، ضعیف شمرده‌شدن و چیزهای این چنینی؛ توی این کمک نخواستن خیلی موثرن. از طرف دیگه، همراهی اطرافیان، دوستان، خانواده و جامعه با زنان افسرده بیشتره و اونها فرصت و فضای ابراز بیشتری برای بیان احساسات و کمک گرفتن دارن. از مردها همیشه توقع سرسخت و قوی بودن میره و اونها محدودیت بسیار زیادی در بیان ضعف‌ها و مشکلاتشون دارن. درحالیکه قوی بودن با افسردگی در تضاد نیست. این قضاوت‌ها هم زاییده ذهن مردان نیست و مطالعات هم تاییدشون میکنه. یکی از تلخ‌ترین جنبه‌های داستان رابرت انکه اینه که اون برای حفظ همه چیزهایی که دوست داشت، رنجش رو به مدت طولانی‌ای پنهان کرد. توی داستان رابرت می‌بینیم که هم بخاطر قضیه شغلیش و هم بخاطر پدر بودنش و هم عرف جامعه بار چندبُعدی سنگینی رو باخودش حمل می‌کرد. هیچ‌کس نباید برای حفظ جایگاهش، عشق دیگران یا تصویرش از یک مرد قوی، مجبور باشه با دردش تنها بمونه. و خب نهایتا این حجم سنگین از مسوولیت و تنهایی و فشار، این اندوه چندبُعدی رو به بُعد جدیدی یعنی خودکشی منتهی و مختوم کرد که این تراژدی مردانه رو بسیار دقیق و کامل به تصویر می‌کشه. ماجرای رابرت انکه یک ماجرای تقریبا کامل از تقریبا تمام چیزهاییه که یه مرد باهاش توی زندگیش باهاش مواجه میشه. تنها حمل کردن مشکلات، بار سنگین توقعات عرفی، اجتماعی، خانوادگی، شغلی و حتی قانونی، پنهان کردن دردها و مشکلات و درون‌ریزی اونها و همزمان درتمام این لحظاتِ سخت، مسوولیت پدر بودن، حامی و پشتیبان بودن برای خانواده هم جریان داره. 🔍تحقیقات: اینجا + اینجا + اینجا و اینجا درباره سخت بودن کمک گرفتن برای مردان و واکنش‌های نادرست اطرافیان به افسردگی مردان اینجا و کاملش اینجا با ساخت حساب رایگان درباره حمایت بیشتر جامعه از زنان افسرده به نسبت مردان افسرده

🗓 ۲۳ روز تا ۱۹نوامبر ✍ مساله سوم: مرد بودن، پدر بودن، سرسخت بودن

میدونید که من فوتبالی ام. معضلی که امروز میخوام دربارش صحبت کنم‌رو با یک داستان واقعی فوتبالی میگم.

🧤⚽ داستان رابرت انکه؛ مردی که افسردگی‌اش پشت دستکش‌های فوتبالش پنهان شد

🗓 ۲۴ روز تا ۱۹نوامبر ✍ مساله دوم: نیاز مردان به محبت و نوازش

این متن رو میخوام از زبان اول شخص بنویسم. تا تمرینی باشه برای شکستن تابوی این قضیه اول برای خودم تا بتونم بهتر خواسته‌ام رو به زبون بیارم و دوم برای شما مردها و پسرهایی که اینجایید تا ارتباط بیشتری با متن و کلمات بگیرید و براتون اثرگذارتر باشه و شما هم بتونید این خواسته خودتون رو راحتتر بگید.

خیلی از ما مردا یه گرسنگی عجیب به لمس و نوازش داریم که هیچ‌وقت درست راجع بهش حرف نمی‌زنیم. گرسنگی و خواسته‌‌ای که حتی بسیاری از مواقع نسبت بهش حس خجالت داریم و می‌ترسیم با قوی بودن و تصویر مردانه‌مون در تضاد باشه. لمسی که الزاما رابطه جنسی نیست. فقط یه بغل گرم، یه دست روی شونه، نوازش سر یا مو و یا دست تو دست راه رفتنه. در این لحظات گرسنگی، انگار بدنت داره فریاد می‌زنه که «لمس کن منو، بذار بدونم هنوز آدم حساب می‌شم». ولی از بچگی بهمون گفتن "مرد نباید نرم باشه. مگه تو مرد نیستی؟" و چیزایی که ناز و نوازش و محبت رو مختص جنس زن میدونست. نتیجه؟ یه حس خالی و تنهایی عمیق که حتی وقتی کنار کسی هستی هم باهات هست. انگار پوستت داره گشنگی می‌کشه و تو فقط بلدی ژست بگیری که «من مشکلی ندارم» و خودتو قوی و ردیف نشون بدی. احساساتی که ما توی اون لحظه باهاش دست و پنجه نرم می‌کنیم خیلی پیچیده‌اس. از یه طرف شرمت میاد؛ میگی نکنه اگه بگم به بغل نیاز دارم، فکر کنه ضعیفم یا بچه‌ام. از طرف دیگه ترس از قضاوت های نابجا و نادرست داریم که گویی ما نوازش رو فقط منحصر در خواسته‌های جنسی می‌دونیم و حتی نگاه‌های سکسیت هم میشه بهمون. و حتی اگه با دوستِ پسرت و رفیقت بیشتر از یه دست دادن یا بغل کوتاه بمونی، ممکنه بهت برچسب بزنن. اینجا بازم متاسفانه همجنسای خودمون هم هوامونو ندارن و ما تیکه و کنایه و تمسخر رو خیلی وقتا از همجنس خودمونم می‌شنویم. اونا هم البته قربانی‌های خاموش همون گفته‌های قدیمی بچگی ان و تقصیر خودشونم نیست. خیلی از ما این نیاز رو با سکوت یا حتی با پرخاشگری یا کار زیاد قایم می‌کنیم. حس می‌کنی اگه بگی «دلم نوازش می‌خواد»، مرد بودنت زیر سؤال میره. این قضاوت‌ها از همه طرف میاد. از رفیقا، از خانواده، گاهی حتی از خود زن‌ها که فکر می‌کنن مردا فقط یک حالت دارن و اونم سفت بودنشونه. حقیقت اینه که ما هم مثل بقیه انسان‌ها به لمس محبت‌آمیز نیاز داریم تا آروم بشیم، تا احساس امنیت کنیم، تا بدونیم جایی داریم و مهم هستیم و دوست داشته میشیم. ولی چون همیشه باید قوی و خودکفا باشیم، این نیاز می‌مونه توی سینه و گاهی تبدیل می‌شه به یه تنهایی سنگین که هیچ‌کس نمی‌بینه. اگه یه روز کسی بدون قضاوت بغل‌مون کنه یا دست روی شونه‌مون بذاره، یه چیزی توی وجودمون آب می‌شه و حتی ممکنه اشکمون دربیاد. فقط کاش بیشتر جرأت می‌داشتیم اینو بگیم بدون اینکه بترسیم از اینکه بگن «مرد که این حرفا رو نمی‌زنه». 🔍 تحقیقات: اینجا درباره نیاز آغوش مردانه با دوستان و سرکوبش بخاطر هنجارهای مردانه اینجا درباره کمتر مورد محبت قرارگرفتن پسرها از کودکی تا بزرگسالی و اثرش بر افسردگی، دلبستگی و تنهایی اینجا درباره محرومیت مردان از محبت های فیزیکی و اثرش بر روان و جسم اونها و حتی ایجاد اختلالات ایمنی

کبریت بی خطر؛ مثل لامین یامال

دوتا ضدمرد لفت دادن، یک بارسایی عالی🔥

اگه پارتنر بارسایی دارید این روزا باهاش مهربون باشید

🗓 ۲۵ روز تا ۱۹نوامبر ✍ مساله اول: ارزش‌گذاری مالی مردان براساس اسلوب‌ها و چارچوب‌های غالب بر فرهنگ و تفکر جوامع، مرد مسوول امور مالی و پشتوانه بودن خانواده در این زمینه‌اس. این مسوولیت بجز بار مسؤولیتی‌ای که برای خود مرد ایجاد میکنه که باید کار و تلاش کنه برای پیشبرد خواسته‌های خانواده؛ بار روانی‌ای رو هم روش دوش اون میذاره و مسوولیت تمام کامیابی‌ها و ناکامی‌های خانواده رو به اون منتقل میکنه. این یعنی یک مرد هم باید کار کنه و هم باید در قبال ناکامی‌ها و کمبودها پاسخگو باشه و سبب ناکامی خانواده شناخته بشه و بجز مسوول ناکامی‌های خودش، مسوول ناکامی بقیه اعضای خانواده هم باشه. توی چنین فضایی، بیکاری یا درآمد پایین دیگه صرفاً یک مشکل اقتصادی نیست بلکه به قضاوتی درباره ارزش شخصی اونا تبدیل میشه که "اگر درآمد خوبی داشتی و خانواده رو برای خواسته‌ها تامین کردی؛ ارزشمند هستی. وگرنه افرادی بهتر و موفق‌تر از تو وجود دارن و اونا ارزشمندترن." اینجا چنین باوری شکل میگیره که اون مرد شایسته احترام نبوده و حتی از ارزش انسانی هم برخوردار نیست. اینم صرفا یک تفکر و تصور ساخته ذهن اون مرد نیست و از سمت خانواده، اجتماع و متاسفانه حتی همجنس‌های خودش بهش القا میشه. حلقه آخر این زنجیر، بی‌ارزشی ذاتی اون مرد در نگاه خودشه. چیزی که بیشتر از هر صدا و تحقیر خارجی‌ای؛ قدرت داره و از درونش میاد و اون رو خرد میکنه. مساله و نگاهی که در قبال زنان وجود نداره و چنین نگاهی درصورت ناکامی های شغلی به سمت اونها سرازیر نمیشه و در چنین موقعیتی بازهم توقع به سمت مردان حامی مانند همسر، پدر و حتی برادر یا پسر به اون برای عبور از شکستش میره و جامعه هم این توقع رو با نگاهش تایید میکنه. اما درباره مردان چنین نیست و اونها به تنهایی مسوول ناکامی و شکست شغلی، کمبود درآمد یا اتفاقات این‌چنینی در امور شخصی خودشون هستن. (البته اگر مسوول شکست دیگران هم شناخته نشن) ازقضا، مقصر این شکست و ناکامی اقتصادی در بسیاری از موارد خودش نیست و از یک عامل خارجی اثر میگیره. در چنین شرایطی، شکست شغلی یا کمبود درآمد به شرم، اضطراب و احساس بی‌کفایتی تبدیل میشه. حتی وقتی توی موقعیت‌هایی که اوضاع اقتصادی و فرصت‌های شغلی خارج از کنترل اون هستن. پژوهش‌ها و حتی نظرسنجی‌ها نشون میدن که مردان در هنگام شکست‌های مالی و شغلی حتی در "مرد بودن" خودشون احساس شکست میکنن و سلامت روانشون مورد هجمه جدی قرار میگیره. این یعنی قضیه بسیار فراتر از یک مسوولیته و حتی از ارزش‌گذاری هم فراتر رفته و دیگه به تاروپود شخصیتی و هویتی اونها بدل شده. بنابراین، مساله نه جنسیتیه و نه اقتصادی و نه حتی مقایسه اس. مساله؛ معنا و جایگاهیه که جامعه به نسبت درآمد و جایگاه اقتصادی، به مردان میده. این موضوع مختص به ایران و شرایط اقتصادی خاصش نیست و درتمام دنیا همینطوره. هدف، مقایسه نیست که بگیم "زنان اینطورن و مردان اونطورن و چرا برای مردان نیست یا چرا برای مردان هست". هدف، تغییر نوع دو نگاه و سطح توقع متفاوتیه که در جوامع نسبت به زنان و مردان در موضوع درآمد و شغل وجود داره و این تفاوت نگاه و سطح توقع، قضیه رو میتونه به جاهای عمیقتری مثل سلامت جسمانی و روانی و حتی مشکل‌های روحی حاد بکشونه. بازم تحقیقات نشون میده که وقتی مردا درآمد پایین دارن یا نمی‌تونن انتظارات نان‌آوری رو برآورده کنن، دچار اضطراب مزمن، شرم، فرسودگی، انزوای عاطفی و گاهی پناه بردن به مواد می‌شن! همچنین حرف این نیست که مساله اقتصادی رو مهم ندونیم یا این حرف‌ها تلاشی برای کم‌اهمیت جلوه دادن پیشرفت خانواده باشه. مساله اینه که بین «وضعیت اقتصادی مردان» و «ارزش مردان به‌عنوان یک انسان و عضو یک خانواده» تفاوت قائل بشیم. مرد میتونه مسئولیت‌پذیر، پرتلاش و متعهد باشه، اما در دوره‌ای از زندگی درآمد کمی داشته باشه یا شکست بخوره؛ بدون اینکه قرار باشه متهم به چیزی باشه یا توقع بی‌جایی ازش بشه. شاید یکی از مهم‌ترین مهارت‌های روانی مردان این باشه که بدون انکار مسئولیت‌هاشون، خودشون و شخصیت و ارزش‌شون رو به شغل، پول و توانایی تأمین مالی محدود نکنن. اینجا + اینجا + اینجا و اینجا

‌ ( البته پیشتر از موضوعی صحبت کردم و واکنش های مختلفی گرفتم که اکثرا هم مثبت بود و کمی هم منفی. که البته منفی‌ها بخاطر این بود که فکر کردن قصد من تقابل با زنان و مسائل پیرامونی اوناست. یه بنده خدایی هم در اظهارنظر بسیار خنده‌داری فرموده بود که اگر کسی میخواد حقوق مردان رعایت بشه باید فمنیست باشه. که خب در این مصیبت همین بس که خود گوینده این فرد یک مرد بود. خیر عزیزان. متن های من هیچ اشاره انکاری و نادیده‌انگارانه‌ای علیه زنان نداره و در تقابل با اونها نیست.) ‌

چند روز پیش یک موج دروغین از "روز پسر" راه افتاد که خیلی فراگیر شد و در نتیجه‌اش هم دو دستگی پیش اومد که عده‌ای گفتن امروز هست و عده‌ای گفتن نیست و حتی مصادف بود با روز خوشحال کردن سگ‌ها. آخرشم اون کسی که این شایعه رو جاانداخت کلیپ داد بیرون و باافتخار گفت که هدفم این بوده به ما توجه بشه و فلان و بیسار. کاری که بدون فکر انجام بشه نه تنها اثر مثبتی نداره بلکه اثر معکوس داره و این کار بیش از اینکه بخواد اثری برای توجه به مردان بذاره؛ بیشتر مایه تمسخر و استهزا شد. البته ما توی این قضیه متاسفانه عادت داریم و حتی ۱۹ نوامبر که یه روزیه که به روز جهانی مردان معروف شده هم نه ثبت رسمی در سازمان‌های جهانی شده و نه حتی فراگیری خاصی داره و با "روز جهانی توالت" مصادفه که اتفاقا روز توالت ثبت شده و سازمان ملل هم سالانه برای روز توالت برنامه داره و توی مناسبت‌های تقویمی مناسبت "مردان" دو پله از "توالت" پایین‌تره. (اینجا) بنابراین به اون جوون نابخرد گله‌ای نمیشه کرد. تصمیم گرفتم که امسال هم مثل پارسال تا ۱۹ نوامبر که یه روزیه که صرفا برای مردان "معروف" شده؛ تا حد توانم روزانه یک مطلب از معضلاتی حرف بزنم که مردان باهاش دست و پنجه نرم میکنن. همچنین اینجا را بخوانید

Saadabad Palace - Tehran Dec 25

Dark Blood Tehran - Baharestan St Jul 25