منِ درحال تکامل

کاش یه نسخه جیبی از بغلِ دوس‌پسرم داشتم که هر وقت دلم بغل میخواست از جیبم درش میاوردم و پناه میبردم بهش‌. یه بغل با مخلفات و ناز و نوازش‌، آمیخته با بوسه‌های گاه و بی‌گاه.

خسته نیستم از کار، خسته‌ام از بی‌معنایی تلاشم.

توو زندگیم همچی تغییر کرد جز اینکه‌ ناراحت شدنی‌ مثل‌ کوالا میخوابم.

حقیقتا دیگه نمی‌دونم چجوری داریم دووم میاریم.

اگه یکم از وسواسی که رو مرتب بودن فایلای لپتاپم دارم رو واسه مرتب موندن اتاقمم داشتم، دیگه مامانم اینهمه سرم غر نمیزد.

امروز اصلا آمادگی کار کردن رو ندارم.

زورم نمیرسه زندگیمو نجات بدم.

این روزها قهرمان زندگی‌م کسی نیست جز خودم؛ همون آدمی که با هزار دلیل برای تسلیم شدن، باز یه قدم کوچیک روو به جلو برمی‌داره.

از صبح یه چندباری گفتم من دیگه نمیتونم ولی همچنان دارم میتونم.

کاش زندگی اِنقدر اذیتم نکنه، من هنوزم شبا عروسکمو بغل میکنم میخوابم.

کاش امروز زودتر بگذره تموم شه بره.