Written by M

در اوج نااُمیدی به چیز یا چیزهایی چنگ می‌زنم که شاید بتونن در ثانیه‌های آخر نجاتم بدن. درست مثل یک صخره‌نورد درحال سقوط که حین سقوط دائم در تلاشه که بتونه به یک تیکه تخته‌سنگ بچسبه، حتی وقتی دستش از تک‌تک تخته‌سنگ‌ها سُر می‌خوره و بیش‌تر پایین‌تر می‌ره.

غم مثه اکلیله. یه مشت اکلیل می‌ریزی تو هوا، تمام تلاشتم میکنی که بعدش همشو جمع کنی، ولی هیچوقت تمیز نمیشه، همیشه یه گوشه ای، روی لباسی، زیر فرشی، تو قفسه ای، وقتی مشغول معمولی‌ترین کارای روزمره ای یهو یه دونه اکلیل می‌بینی.هیچوقت تموم نمیشه.

هرچی که تا به‌حال رها کرده‌ام، اثر چنگ زدنم رویش بوده.

اگر دل کندن از تو آسان بود، این همه سال را پای یک «شاید» نمی‌سوزاندم.

هر چه جلوتر میری بیشتر از کلمات زده میشی و به نگاه‌ها، سکوت‌ها و لمس‌ها می‌پردازی.

ما همه تنهاییم و فقط گاهی در یه قسمت مشخص از دنیا باهم هم‌مسیر میشیم. باقی راه، باز خودمونیم و خودمون.

بار دیگر سعی کرد در قلب خود دنبال جایی بگردد که سخت نشده باشد اما چیزی نیافت.

یا میشه، یا نمیشه و میشه موهای سفید بیشتر. سخت نگیر عزیز بی‌پناهم.

اون چیزی که میبینی، همون چیزیه که واقعا هست. تفسیر و داستان ساختن ازش قرار نیست اونو شکل چیزی کنه که دنبالشی. قرار نیست عوضش کنه.

هیچکس تو را برای من جبران نمی‌کند.

Onunla olmadı ama olsaydı, en güzel onunla olurdu.

در قلب من ماندی؛ مثل زخمی نجیب که درد دارد، اما هنوز یاد آور زیباترین روزهای زندگی ست.

چی بنویسم؟ کلمات، سیاه‌پوشِ جان‌های رفته‌اند.

﮼تو‌چجوری‌کافی‌بودی‌وقتی‌همچی‌واسه‌من‌کمه؟!