Written by M

اصن معلوم نیست خودم دارم هَدر میرم یا روزا.

تا یه چند وقت دیگه اصلاً آدمی که حالش خوب باشه وجود نداره که بخواد بیاد حالمون رو خوب کنه.

خب برنامه چیه؟ تا حد ممکن دور شدن از آدما تو دلِ کُلی آدم!

قاعده همینه انگار، وقتی بهش میرسی که دیگه شوقی براش نداری، ولی به جاش طرز استفاده‌اش رو خوب یاد گرفتی.

چیه این زندگی؟! میخوای اینجاشو درست کنی، اونجاش خراب میشه. اونجا رو میری درست کنی، اینجاش خراب میشه. بعد این دوجا رو درست میکنی، یه جای دیگه‌ش خراب میشه … بسه دیگه.

ve benliğimin bir parçası, seni hiç sahip olamadığım için hep hüzünlü kalacak.

دیگه خیلی چیزا این مدلی شده برام که؛ اگه بود چه بهتر، اگه نبودم که دیگه خب نیست، چیکار کنم؟!

از "یعنی چی میشه ها"خسته ام.

حس‌وحالم یک‌جوریه که اگر الآن که شبه بگی روزه، می‌گم چه آفتاب قشنگی، روز باشه بگی شبه می‌گم چه آسمون پُرستاره‌ی زیبایی. اصلا هرچی تو بگی، توان اعتراض نیست.

دقیقا زمان هایی که از دید دیگران قوی به نظر میرسیدم، ضعیف و ناتوان بودم.

به من نگو: "دیدی تونستی"، "دیدی گفتم می‌تونی"، بیا بغلم کن لعنتی. تو حتی نمی‌دونی من چه‌ خونی ریختم تا اتفاق افتاد. توانایی‌های من رو به رُخ‌م نکش، ناتوانی‌های من رو درآغوش بگیر.

در اوج نااُمیدی به چیز یا چیزهایی چنگ می‌زنم که شاید بتونن در ثانیه‌های آخر نجاتم بدن. درست مثل یک صخره‌نورد درحال سقوط که حین سقوط دائم در تلاشه که بتونه به یک تیکه تخته‌سنگ بچسبه، حتی وقتی دستش از تک‌تک تخته‌سنگ‌ها سُر می‌خوره و بیش‌تر پایین‌تر می‌ره.