دِیلی از روی بی‌مِیلی

ما خیلی زود یاد می‌گیریم که چه رفتارهایی بیشتر دیده می‌شن و چه چیزهایی از محیط اطرافمون پاداش می‌گیرن. یک دختر نوجوان ممکنه به‌مرور متوجه بشه وقتی با صدای بچگانه‌تر حرف می‌زنه، لحنش رو شیرین‌تر می‌کنه، خودش رو «کیوت» نشون می‌ده یا کمی خجالتی‌تر و نیازمندتر رفتار می‌کنه، واکنش اطرافیان بهش فرق می‌کنه. ممکنه بیشتر بهش توجه کنن. بیشتر قربون‌صدقه‌اش برن. بامزه‌تر به نظر برسه. و همین بازخورد ساده می‌تونه بهش یاد بده که این مدل رفتار کردن، توجه و تأیید بیشتری می‌گیره. کم‌کم متوجه می‌شه کدوم نسخه از خودش بیشتر پاداش می‌گیره و ممکنه همون نسخه رو بیشتر اجرا کنه. نه لزوماً آگاهانه و نه لزوماً برای فریب دادن کسی. خیلی وقت‌ها این فرایند کاملاً ناخودآگاه اتفاق می‌افته؛ مثل خیلی از رفتارهای دیگه‌ای که از واکنش محیط به خودمون یاد می‌گیریم. برندها، تبلیغات، موزیک‌ویدئوها، سینما و شبکه‌های اجتماعی می‌تونن از ترکیب «کیوت بودن» و جذابیت بزرگسالانه برای جلب توجه استفاده کنن. چون در اقتصاد توجه، چیزی که بیشتر نگاه‌ها رو نگه می‌داره، می‌تونه ارزش تجاری بیشتری هم پیدا کنه. برای همین گاهی می‌بینیم ویژگی‌هایی مثل ظاهر معصومانه، صدای بچگانه، ظرافت، خجالت یا رفتارهای نوزادگونه در کنار ویژگی‌های کاملاً بزرگسالانه و جنسی قرار می‌گیرن. ترکیبی که هم حس آشنایی و معصومیت ایجاد می‌کنه و هم از منطق جذابیت بزرگسالانه استفاده می‌کنه. معصوم بودن، خجالتی بودن و ... هیچ ایرادی ندارن. مگه زمانیکه تبدیل به ابزاری برای جلب نظر جنسی باشن. بالغ باشید. با صدای بلند و رسا بخندید. کاراکتر واقعی شما نظر آدم های مناسب رو جلب میکنه. نیازی به کیوت بودن ندارین. شهریور