فرزندِ خَلَفِ استاد اسپلینتر

هر دستاوردی، هر چقدر کوچیک، شایان افتخاره.

امروز روز جهانی مردهاست , ماه نوامبر ماهِ آگاهی‌رسانی درباره‌ی سلامت مردان، سرطان‌های شایع مردان و مشکلات مرتبط با سلامت روان مردان هست و movember هم بهونه‌ای برای همین‌ه. مردها کم‌تر از زن‌ها دوستی‌هایی رو اطراف‌شون دارن که بتون باهاش دردودل کنن و از ترس و نگرانی‌هاشون بگن و ... . چون فرهنگ ازشون این توقع رو داره که «مرد» باشن و از احساسات‌شون حرف نزنن. اما این فرهنگ ساخته‌ی دستِ فرهنگِ مردسالارانه و toxic masculinty (نرینگیِ سمی؟ :-قهقهه) هست و این هم بهانه‌ای هست برای یادآوریِ این موضوع که راه اصلیِ بهبود شرایط مردها از رسیدن به برابری و ایستادن جلوی همون جو مردسالارانه و سمی می‌گذره و رسیدن به شرایطی که در اون حقوقی که از زنان سلب شده به‌شون باز گردونده بشه.

Men would certainly benefit from gender equality as much as women (if not more) and IWD is a day to celebrate women and the barrier that was placed in front of humanity by "men"; a male centred barrier in the form of a patriarchal power structure established by powerful men to benefit powerful men over less powerful men and all men over women.

این روزا سر خودمو خیلی گرم می‌کنم. صبحا می‌رم کلاس رانندگی، روزای زوج به مامان و بابام انگلیسی درس می‌دم، روزای فرد می‌رم استخر، غروبا می‌رم آموزشگاه زبان تدریس، اگه جون داشته باشم کتابِ سنگین می‌خونم و هر وقت دانشگاه کارگاهی بذاره، شرکت می‌کنم. همه و همه برای اینکه روزام تکراری نباشن. برای اینکه هر روز یه تجربه‌ی جدید باشه، بلکه بتونم از دلش معنا بیرون بکشم. برای اینکه جلوی مغزم رو بگیرم تا بدترین سناریوهای ممکن رو نسازه.

خیلی وقت‌ها ناراحتیِ اصلی، از رفتار دیگران نیست، از اینه که «چرا خودم اجازه دادم این اتفاق برام بیفته؟». خشم از خود، یک خشم خاموش و سنگینه که نهایتا می‌تونه به خودتخریبی برسه.

بهش فکر که می‌کنم، با خودم خیلی بدرفتارم. اگه هر کس دیگه‌ای بود، حتی اگه یه غریبه بود که کارایی که من کردم رو انجام داده بود، صد بار تبریک بهش می‌گفتم و باعث سربلندی بود. خودم اما؟ کار خاصی نکردم و دلیلی برای افتخار نیست.

روزهای جالبی نیست اما صبر میکنم.

یکم زیادی دارم با پیرسینگام حال می‌کنم.

یونیفرم آموزشگاهم بوی سیرابی می‌ده🙂

یه راهکاری که برای نخریدن چرت و پرت به کار می‌برم اینه که برای خودم قانون می‌ذارم از وقتی اون چیزو برای اولین بار می‌بینم و می‌خوام تا وقتی که بخرمش حداقل یه هفته (ترجیحاً بیشتر) فاصله بندازم. اگه بعد از یه هفته هنوزم نیازش داشتم و می‌خواستمش، می‌گیرمش. اگه هم دیدم علاقه‌م بهش از بین رفت، از لیست خریدم حذفش می‌کنم. اینطوری سعی می‌کنم تا حد ممکن از روی وسوسه خرید نکنم.

بکی پپر-جکسون، نوجوان ترنس ۱۵ ساله اهل ویرجینیای غربی، پس از محرومیت از شرکت در مسابقات تیم‌های ورزشی دخترانه مدرسه‌اش، به دیوان عالی کشور شکایت می‌کند

حقوق و زندگی من توسط سیاستمدارانی که هرگز من را ندیده‌اند اما می‌خواهند مانع ورزش کردن من با دوستانم شوند، مورد بحث قرار گرفته است. می‌دانم که این پرونده فقط مربوط به من یا حتی فقط مربوط به ورزش نیست. این تنها بخشی از طرحی است که افراد ترنس مانند من را به طور کامل از زندگی عمومی بیرون می‌کند. من افتخار می‌کنم که در کنار مادرم برای آنچه که باور دارم و آنچه که هستم، ایستاده‌ام و می‌خواهم دیگر بچه‌های ترنس بدانند که تنها نیستند.

﹙#TransNews﹚

الان حاضرم واسه داشتن یه انرژی‌زای بزرگ روحم رو به شیطان بفروشم.

باز گلس گوشیمو شکستم. از اونجایی که فعلاً مانی یوخ، تعویضش می‌ره واسه دو ماه دیگه.

جراحی زیبایی برای اصلاح ناهنجاری های پوستی و زیستیِ بدن انسان شکل گرفت ولی رفته رفته تبدیل به بیزنس بسیار پولسازی برای کلینیک‌های زیبایی شد. این ویدئو رو ببینید، این ویدئو رسماً درحال دستکاری ذهن پسر کم سن و سالیه که دچار ریزش موییه که نه یک ناهنجاری پوستی محسوب میشه و نه زیستی. پسر بچه این رو میبینه و می‌دونه که هیچوقت قرار نیست انتخاب بشه مگه اینکه زیر تیغ جراحی زیبایی بره. همون اتفاقی که برای دخترهایی میفته که در عکسهای سلفی با دست جلوی بینی شون رو میگیرن تا زمانی که عمل کنن.

امروز دیسفوریام وحشتناک‌تر از همیشه‌ست. هزار بار آرزوی مرگ می‌کنم و دریا دریا اشک می‌ریزم، اما می‌دونم نمی‌خوام بذارم اون زندگیمو کنترل کنه؛ پس نفس عمیق می‌کشم، لباس می‌پوشم و به سمت استخر می‌رم. اجازه نمی‌دم تنها تفریحم از بین بره. نمی‌ذارم.

یکی از بچه‌های کلاسم امروز اینو بهم هدیه داد😭 خودش بافته😭