آدم کوچولوها🌱

برای یادگیری باید از منابع مختلف استفاده کرد، خوبی زندگی امروزه و یوتیوب و نوت بوک ال ام اینه اگه حوصله نشستن پشت میز نداری، میتونی دراز بکشی و گوش بدی! و در زمان مناسب بعد میتونی بخونی, میتونی از پتانسیل دیداری، شنیداری و خواندن به صورت مرتب و موازی استفاده کنی. ویدیو رو میبینم، گوش میدم، بعد میخونم، بعد بحث میکنم.... پ. ن: اگه جایی اشکالی ببینم، اینجا میگم!

باشد که ادامه دار باشد! Day 1 بیا نازنین مریم به چشم یه چالش ببینیمش! ببینیم توی چند روز میتونی تمومش کنی هرروزی که انجامش بدی یه پیروزیه برات!

مدت ها بود توی رفتار هام و تحلیل هام و افکارم و نتیجه گیری هام، خلا یک چیزی رو حس میکردم. اون هم رفرنس خوندن و دونستن پایه و اساس روانشناسی، فرایندی که طی کرده و موضوعاتی که پوشش میده و کلا هر آنچه که واقعا به معنای کلمه واقعی آکادمیکه، هستش. دیگه باید به خودم فشار میاوردم که دست بجنبونم و این خلایی که آزارم میداد رو پر میکردم، میدونستم خیلی جاها احساس ناکافی بودنه از اینجا میاد که خب من که نمیدونم واقعا توی دنیای روانشناسی چخبره؟ چندین بار هیلگارد رو تا فصل یک و دو خوندم اما ولش کردم، باشد که طی ۳ ماه آینده من تمرکز و حواسم برروی هیلگارد و رفرنس خوانی بمونه. پ. ن: اینجا نوشتن باعث میشه گزارش بدم، گزارش دادن باعث میشه ادامه بدم..

به به یوتیوب جمنای‌ آورده😍

پست و استوری بهت آشنایی می‌دن. آشنایی احساس فهمیدن داره ولی نیست.

یه دلیلی که فهمیدم چرا تو خونه مدام مضطربم و ترجیح میدم شروع به کاری نکنم اینه که مدام باید تمرکزم رو پاره کنم و به در لحظه به نیاز نوحا پاسخگو باشم. برای همین معمولاً همه کارهام رو میذارم برای بیرون از خونه و سرکار و‌ تمایل دارم صبح زود بیدار بشم. این پارگی مدام تمرکز توی خونه باعث میشه: ۱. هیچ کار با کیفیتی انجام ندم. ۲.مضطرب بشم. به صورت شخصیتی آدمی ام که دوست دارم ساعت ها درگیر یک موضوع باشم و‌هیچکس باهام کاری نداشته باشه و حتی دلم نمیخواد اینجور موقع ها با کسی حرف بزنم. تمرکز کوتاه مدت و پومودورو ها واقعا عذابم میدن.

چه موقع فرستادن یک آهنگ می‌تونه شکل غیرمستقیم ابراز عشق باشه؟ از گروه کشف و موسیقی

این سوال رو که خوندم، یاد مراتب عشق افلاطون افتادم. یه رویو کامل ازش نوشتم اما طولانیه. شاید به بهونه این‌پست بذارمش. البته که کتاب ضیافت به خاطر کهن بودنش و غیر ایرانی بودنش، پاسخگوی خیلی از سوالات امروزه ما نیست.

چطور می‌تونیم به‌جای اینکه عاشق تصویر خیالی خودمون از دیگری بشیم، عاشق خودِ واقعیش بشیم؟ از گروه کشف و موسیقی

آیا عشق چیزی هست که ما نسبت به دیگری احساس می‌کنیم یا احساسی هست که دیگری از ما دریافت می‌کنه؟ از گروه کشف و موسیقی

اگه من از نگاه خودم عشق رو ابراز کنم و به زبان خودم حرف بزنم، اما طرف مقابل چیزی از ابراز عشق من دریافت نکنه، آیا اصلاً ابراز عشقی اتفاق افتاده؟ از گروه کشف و موسیقی

چه احساساتی رو به خودت اجازه می‌دی راحت ابراز کنی و چه نوع احساساتی رو سانسور و سرکوب می‌کنی؟ از گروه کشف و موسیقی

دلیل اینکه بعضی آدم‌ها از ابراز عشق خجالت می‌کشن، اما از ابراز پرخاشگری و ... نه، چیه؟ از گروه کشف و موسیقی

خانواده و جامعه چه تأثیری روی نحوه‌ی ابراز عشق ما گذاشتن؟ از گروه کشف و موسیقی

چرا برای بعضی‌ها ابراز احساسات خوشایند سخت‌تره و برای بعضی‌ها ابراز احساسات ناخوشایند؟ از گروه کشف و موسیقی

چرا بعضی‌ها با پیشرفت رابطه، ابراز احساسات براشون سخت‌تر می‌شه و برای بعضی‌ها آسون‌تر؟ از گروه کشف و موسیقی

آیا شناختن دیگری باعث می‌شه علاقه عمیق‌تر بشه یا کمرنگ‌تر؟ از گروه کشف و موسیقی

باید بیام اینجا بنویسم. اینجا بهترین دفترچه یادداشت منه و از همه جا بهش پایبند ترم! امروزم رو میذارم همه نکاتی که اخیرن از پادکست های دکتر مکری یادگرفتم رو اینجا بذارم.

.

🎯 برندۀ جایزۀ پولیتزر: تمنا می‌کنم با هوش مصنوعی ننویسید ♦️نیویورک ‌تایمز، برت استیونز — این یادداشت، بیش از آنکه استدلالی منطقی باشد، یک خواهش عاجزانه است: هرگز اجازه ندهید هوش مصنوعی به‌جای شما بنویسد. با فراگیر شدن استفاده از هوش مصنوعی در نوشتن، نه تنها تواناییِ فردی ما برای نوشتن، بلکه توانایی جمعیِ جامعه برای تفکر، قدرتِ خلاقۀ فرهنگ و حتی انگیزۀ دغدغه‌مند بودنِ ما تضعیف می‌شود. ♦️مشکل اصلیِ استفاده از هوش مصنوعی در نوشتن این است که ذهن را ضعیف می‌کند. مثل این است که برای رسیدن به مقصد پله‌برقی را انتخاب کنید، درحالی‌که به تمرینِ روزانه برای بالا رفتن از پله‌ها نیاز دارید. نوشتنْ ما را به شیوه‌هایی به تفکر وامی‌دارد که تأملات خاموش یا زبان گفتاری به‌ندرت قادر به آن هستند. نوشتن ما را وادار می‌کند افکارمان را به کلمات تبدیل کنیم، گرامر را رعایت کنیم، منطق و انسجام متن را بسنجیم و در نهایت آن را به قضاوتِ دیگران بسپاریم. همین فرآیند است که ما را مجبور می‌کند شفاف، منطقی، دقیق و مسئولیت‌پذیر باشیم. با تلاش مستمری که نوشتنِ کارهای روزمره می‌طلبد، به نویسندگان بهتری تبدیل می‌شویم؛ با اختصاص‌دادنِ همان توجه ویژه‌ای که اگر کار را به هوش مصنوعی می‌سپردیم دریغ می‌شد، تبدیل به متفکران عمیق‌تری می‌شویم؛ و همین‌طور وقتی یاد می‌گیریم حتی بر کارهای پیش‌پا‌افتاده مهر و نشانِ شخصی‌مان را بزنیم و آن‌ها را از آنِ خودمان کنیم، خلاق‌تر می‌شویم. پس دفعۀ بعد که خواستید از متن یا ایمیل آمادۀ هوش مصنوعی استفاده کنید، دست نگه دارید. آن چند ثانیه‌ای که برای نوشتن صرف می‌کنید، در واقع ایستادگی در برابر دنیایی است که رو به حماقت می‌رود. 🔗 نیویورک‌تایمز | ۴ اوت ۲۰۲۶ | I’m Begging You: Never Write With A.I 🔗 برت استیونز؛ برندۀ جایزۀ پولیتزر و تحلیلگر نیویورک‌تایمز. @tarjomaanweb