خُسرُوان

بازم خداروشکر،دور این میز سه چهار تا آدم واقعی هنوز برام مونده..!

اونم تو ....!

اگر شب‌ ها خبر یابی ز دردِ انتظارِ من ز خوابِ ناز، رو ناشُسته آیی در کنارِ من #صائب_تبریزی

ایرانِ من از غصه‌ات با خود چه کردم حتی صدای کِل که آمد گریه کردم

حافظ کجای کاری فالت غلط در آمد

آفاق پُر از اخترکان است و به جایت کس را ننشاند دل خورشیدپسندم هرچند که بس رشته‌ی زلفم به کمین است، اما نه من آن بسته‌ی هر سست‌کمندم عشق آن‌قَدَر از موی تو زنجیر به هم بافت تا ساخت کمندی که کشانید به بندم با رفتن و گم گشتن و از خویش گذشتن گیرم که به هر شیوه دل از مهر تو کَندم اما چه کسی لایق عشق است به‌جز تو؟ بی تو دل سر‌گشته به مهر که ببندم؟

آبادتر از آن بود که یاد منِ ویرانه بیفتد.

از طرف تمام کسانی که دیگر فرصتی برای گفتن ندارند؛ «اون حرفی که تو دلت مونده و باید بزنی، ولی نمیتونی یا راهی نداری و برام بفرست با یه نشونی ازش :) نمیدونم،شاید شد.شاید اونم منتظر تو بود. @Khossrovanbbot

«من با يه نخ خيلى نازک به اين دنيا وصلم با من مدارا کنید. من غرقِ غم، استرس، اضطراب، سختى و فشار هستم. خسته‌ام و در عین حال تلاش ميكنم كه اين نخ نازک بريده نشه و سعی میکنم شرایط رو کنترل کنم.»

مبادا به سبب یک‌غم، هزاران نعمتت را فراموش کن خسروی جون.

آقای چاوشی داره می‌فرماد: وقتی نمیمیرم هم دردسرسازم هم دست‌وپاگیرم. بله. محسن خان! بله.

«امشب یادت کردم. یکهو، معمولی و ساده. نشسته بودم، چای می‌خوردم، صدای تلویزیون زیاد بود و انسان‌‌های توش دنبال یه شیِ گردی می‌دویدن و من در ثانیه‌‌ای به یادم آوردم که یک درختِ سبزی داشتم و حالا مدت‌هاست که سایه‌ش‌رو حس نمی‌کنم. بعد دلم خواست مسافت‌هارو نبینم و نشناسم و جویای احوالت بشم. بعدتر دیدم دارم برات می‌نویسم. من امشب یادت کردم. ساده، معمولی و کودکانه. و ‌کاش تو هم می‌دونستیش عزیزم.»

موهای مشکی قشنگم قضیه رو خیلی جدی گرفته،سفید نشو مشتی من هنوز خیلی جوونم