𝑴𝒊𝒓𝒂𝒚 𝒊𝒏 𝒕𝒉𝒆 𝒎𝒊𝒔𝒕

دکتر گفته رژیم غذایی سالم‌تری داشته باشم، اگر "تر‌" اینجا بتواند حتی معنا بگیرد؛ و من دارم؛ سالاد‌های متنوع، طعم‌های زنده، قرص‌های بی‌شمار. صدایی در سرم نوای رهایی سر داد، پس رها شدم از موهایی پریشان. دلم کشید تا رنگی شوم، پس به رنگ قرمز درآمدم به امید تابستانی درخشان. با برادر‌زاده‌ام روزی دو قسمت روتینِ سریال ساختیم، انگار می‌تواند مرا سر روتین نگه دارد، پس ماندم. با مادرم برای پیاده‌روی بیرون رفتم، حتی وقتی گرما اَبروی هر فردی در خیابان را خموده و درهم کرده بود؛ همه جز بچه‌ها. با پدرم و خواهرم که هردو دور هستند حرف می‌زنیم، گه گاهی که دلتنگیم. غذاهایم خوشمزه و سالم هستند، امتحان‌هایم تمام شده‌اند، حمام‌هایم لطیف و همراه با شمع و مناسک شده‌اند، آب زیاد می‌خورم، کار خدا را ببین حتی رنگ‌آمیزی هم کرده‌ام! حتی دویده‌ام! حتی به دختر‌کی یاد دادم چگونه اسکیت کند! با پسرکی سر حرف را باز کردم! از خدا که پنهان نیست از شما چه پنهان، حتی واقعا تلاش کردم خط لبخندی برای خودم بسازم! و باز هم، اینجا هستم، نمی‌دانم چرا با همه‌ی اینها گویی زنده نیستم. نمی‌دانم که این مراقبت‌ها و دوست‌داشتن‌ها، چقدر شکسته‌های چینی را بند زده است؛ اصلا، زده است؟ -یازدهم مرداد هزار و چهارصد و پنج.

کیف کردم، خیلی تمیز بود. چپ‌سوز، لب‌دوز، عاشقانه، ایرانی. هیچوقت دقت نکرده بودیم چرا؟

همه چیم یار، غیر تفنگم.

شاید به نظرتون مسخره بیاد، ولی فرهنگ آزادی اسلحه در ایران مثل هر تمدن قدمت دار دیگه‌ای، ریشه داره

آپدیت از این پست اینکه الان یه جوری رنگ مو گذاشتم که مطمئن نیستم قراره تبدیل به بهترین و یا بدترین تجربه‌ی رنگیم بشه؛ ولی خب همینکه تیکش زدم رو دوست دارم. اینکه موکول نشد به بعدهایی که خیلی وقت‌ها منتظرشون می‌مونیم بدون دونستن اینکه میان یا نه رو دوست دارم.

چرا زنده نمانم؟! چرا نام زنده ماندنم عادی‌سازی باشد وقتی دشمنان مُردنم را می‌خواهند؟! برای کُشتن من گلوله و طناب دار هزینه می‌کنند، چرا مُفت مرگم را به آن‌ها بدهم؟!

زندگی‌ها گرفته شده، برقمون رفته، آبمون رفته، پول نداریم، هرروز سخت‌تر از دیروز برای زندگی کردن تلاش می‌کنیم و داریم با مرگ‌خوار‌های دنیاهای فانتزی زندگی می‌کنیم و باز چپ‌ها میان میگن نه همینکه با آمریکا در جنگید و جبهه‌ی‌ مقاومتید خیلی نایسه باریکلا. همش پوچ و خبیثید. همش لب و دهنید. همش مادرجنده‌اید.

"‏اثر ظلم محال است به ظالم نرسد، ناله پیش از هدف از پشتِ کمان می‌خیزد." فقط می‌خوام ببینم؛ ببینم که به منزل نمی‌رسید.

هیچ نفهمیدم چه‌گونه و چرا کُشتند و آمدند و ماندند و جنگیدند و کُشتند و ماندند و خوردند و بُردند و ماندند و کُشتند و اِعدام کردند و تجاوز کردند و ماندند و زن کُشی کردند و ماندند و کودک‌کُشی کردند و ماندند و دزدیدند و فروختند و آتش زدند و زندانی کردند و شکنجه کردند و ماندند و شعار مرگ‌بر سر دادند و ماندند و هِی کشتند و هِی کُشتند و هِی ماندند. هیچ نفهمیدم چه‌گونه و چرا کسی وطن را فروخت اما دیدم چه‌گونه همه‌مان را کُشتند و ماندند.

ذره ذره جمع می‌کنی و بعد خروار خروار میدی؛ زندگی رو.

Just because you could be doing more, doesn’t mean you’re not doing enough.

و من دوست ندارم بخاطر چیزی که اینها نشونمون دادن و کردن از امکان فرصت فهمیدن و شاید‌های کوچک قلبم دست بردارم؛ امیدوارم تا چین برایم توشه‌ای باشد.

من حتی از دشمنم هم چیزهایی در این زندگی یاد گرفتم. کسی که خواهان باشه، تا چین و ثریا میره. تحمل آدمها که چیزی نیست.

برنامه دارم هر مجالی برای زنده موندن پیدا کردم این نظریه رو بخونم؛ چون اندک مجالی که برای زندگی پیدا کردم رو مدیون آزادی‌ای می‌دونم که بهم نشونش دادن؛ روی زمین. نه تو هوا و بلاتکلیف و نامعلوم بلکه ساده، شفاف و واضح؛ مثل آبی که ریخته میشه دیگه نمی‌تونم به اون چیزهایی که تو گوشمون می‌خوندن گوش بدم؛ حالا فقط می‌خوام جرعه جرعه جمعش کنم؛ اگر مجالی بود.