-در اعماقِ رگ‌هایم.

الکی اسکرول نکن، بخواب.

امشب دوباره همه‌چیزو مرور کردم. مطمئن شدم، ارزشش‌و نداشتی.

می‌بینی عزیزِ من؟ تمام رنج تو حاصل اعتماد کردن به کلمات است، حرفایی که وقت عمل، دود میشن و به هوا میرن. هر رنجی که دیدی، حاصل اعتماد کردن به حرف‌های قشنگیه که هیچ‌وقت جای رفتار قشنگ رو نمی‌گیرن.

زبان خوندن نجات‌دهنده‌ی منه. اینجوریه که حالم خوب نیست؟ زبان می‌خونم. ذهنم درگیره؟ زبان می‌خونم. حوصله‌م سررفته؟ زبان می‌خونم. باید یه کاری برای خودم انجام بدم؟ زبان می‌خونم. خوابم نمی‌بره؟ زبان می‌خونم. چیزی ناراحتم کرده؟ زبان می‌خونم. دلم نمی‌خواد با کسی حرف بزنم؟ زبان می‌خونم. از همه‌چی خسته‌م؟ زبان می‌خونم. احساس می‌کنم دارم توی فکرهام غرق می‌شم؟ زبان می‌خونم. یه روز بد داشتم؟ زبان می‌خونم. یه روز خیلی خوب داشتم؟ باز هم زبان می‌خونم. حتی وقتی هیچ دلیل خاصی ندارم، باز می‌شینم و زبان می‌خونم. برای من زبان خوندن فقط درس خوندن نیست؛ یه جور برگشتن به خودمه. انگار هر بار، دارم به خودم یادآوری می‌کنم که هنوز می‌تونم چیزی یاد بگیرم، هنوز می‌تونم جلو برم، هنوز یه بخشی از آینده‌م هست که می‌تونم خودم براش کاری کنم.

وضعیت:

راه حلش، خریدن کردن و منتظر آقای پستچی موندنه. همین.

راه حلش، خریدن کردن و منتظر آقای پستچی بودنه. همین.

به نظر من همه باید یه آخیش توی زندگیشون داشته باشن. مثلا؛ تو آخیشِ زندگی منی.

ولی من معتقدم اگه با اولین طوفان مشکلات از زندگیت رفت، اون هیچ‌ وقت اهل ریشه‌ زدن تو داستان تو نبوده. وگرنه کسی که دلش با عمیق موندن باشه، مشکلات‌رو یه فرصت می‌بینه برای ثابت کردن احساساتش، نه زمان کنار کشیدن.

خودت اون دری رو که ختم می‌شد به مسیر بی‌انتهای بلاتکلیفی، به روی آدمی که انتخابش اون مسیر بوده، می‌بندی. ممکنه بعد از بستن در، دلتنگ بشی. ممکنه گریه کنی. ممکنه بعضی شب‌ها دلت روزهای قبل رو بخواد. ممکنه حتی چندین بار دستت بره سمت دستگیره اما اون در و باز نمی‌کنی چون بالاخره متوجه شدی، می‌شه کسی رو هنوز دوست داشت و در عین حال، دیگه منتظرش نموند. می‌شه دلت برای کسی تنگ بشه و باز هم راهت رو ادامه بدی. می‌شه قلبت هنوز بخوادش، اما خودت تصمیم بگیری که دیگه خودت رو در انتظارِ خواسته شدن، گم نکنی. و در نهایت، با تمام دلتنگی‌ها، با تمام اشک‌ها، با تمام کاش‌ها و شایدها، "خودت" رو انتخاب می‌کنی.

آدمای اشتباه سر راه همه قرار می‌گیرن؛ این تویی که انتخاب می‌کنی تو زندگیت نگهشون داری یا نه.

سهمِ تو از عشق نباید غم، گریه و آدم ترسو باشه.

پرش خواب، بدترین شکل بیدار شدنه.

الکی اسکرول نکن، بخواب.

یه جایی توی سریال Rue, Euphoria با گریه و عصبانیت خیلی خیلی زیاد به Jules میگه: «You fucking left me, when I needed you. You fucking left me when I was at my fucking lowest» خلاصه که همین.

یه جایی توی سریال Rue, Euphoria با گریه و عصبانیت خیلی خیلی زیاد به Jules میگه: «You fucking left me, when I needed you. You fucking left me when I was at my fucking lowest.» خلاصه که همین.

این قلب دیگه اوراقیه، بهش صفت تپنده رو نچسبون.