aftersome.

به ازای تحمل کردن هر یک روز دوری از آدم‌های مورد علاقه‌ام یه چراغ تو چشم‌هام خاموش می‌شه.

با این همه، هنوز رؤیا می‌بافیم. هنوز زبان می‌خونیم، درس می‌خونیم، زندگی رو تا جایی که بشه زندگی می‌کنیم و برای آینده‌ای که معلوم نیست کی از راه برسه، برنامه می‌ریزیم. شاید امید دقیقاً همین باشه؛ اینکه با وجود تمام چیزهایی که هر روز سد راه آدم می‌شن، باز هم برای فردایی که هنوز نرسیده، تلاش کنی. کی می‌دونه؟ شاید یه روزی نوبت ما هم برسه؛ نوبت نفس کشیدن، نه فقط دووم آوردن.

و در نهایت، آنکه تورا دوست بدارد به تماشای رنجت نخواهد نشست.

اگه جنوب زندگی می‌کنید یا کسی رو اونجا دارید، براتون عشق می‌فرستم و عمیقا متاسفم.

حالا هرجور خودتون صلاح می‌دونید، ولی زندگی خیلی بی‌ارزش‌تر از این حرفاست که ذوق آدمارو نسبت به خودتون کور کنید.

حالا هرجور خودتون صلاح می‌دونید ولی زندگی خیلی بی‌ارزش‌تر از این حرفاست که ذوق آدمارو نسبت به خودتون کور کنید.

یکی از قشنگ‌ترین چیزایی که یاد گرفتم این بود؛ همه‌ی جنگ‌ها ارزش جنگیدن ندارن، بعضی وقت‌ها برنده کسیه که به‌موقع رها می‌کنه و وقتش رو صرف چیزهایی می‌کنه که واقعا ارزشش رو دارن.

نجات دهنده تو هوای گرم دوش آب سرد، دئودرانت، اسپری، عطر و بوی تمیزیه. هم خودتونو نجات می‌دید هم بقیه‌ رو.

اهنگا خاطره نگه می‌دارن. اگه اهنگی که من فقط برای تو فرستادم رو برای یکی دیگه بفرستی مثل این می‌مونه که یه صفحه از دفتر خاطراتم که توش در مورد ما نوشته بودم رو کندی دادی به یکی دیگه.

می‌ترسم اونقدری که فکر می‌کنم فرصت نداشته باشم.

دوستان اون قضیه‌ی «جوابمو نمی‌ده چون خودش می‌دونه خوبه» مدت‌هاست که کنسل شده. این روزا اگه از کسی خوشتون میاد بهش بگید، اگر نمیاد هم باز بهش بگید و طرف رو با یه عالمه سوال توی مغزش رها نکنید.

آخ اگه می‌تونستی دنیاهایی که توی سرم درست می‌کنم رو ببینی!

بچه‌ها این قضیه‌ی درس خوندن و جنگ رابطه‌ی معکوس دارن باهم. یعنی این‌جوریه که شما اگه درس بخونی جنگ کنسله ولی اگه نخونی صد درصد امتحانات به صورت کاملاً حضوری برگزار می‌شن!

اسمش روشه دیگه، خاورمیانه! یعنی خاوری که روزی چندبار از میانه ما رد می‌شه.

از یه جایی به بعد تلاش آدم بخاطر این نیست که هنوز یه چیزی رو از ته دل می‌خواد! بخاطر اینه که انقد قبلا واسش تلاش کرده و شکسته و اذیت شده که فکر می‌کنه اون دردا لایق یه نتیجه هستن! و نمی‌شه که الکی و سر هیچی تحملشون کرده باشه و تلاش کرده باشه و سختی کشیده باشه.

به‌نظرم که دیگه دانشجو بودن دیگه بس.