aftersome.

توی سرم پر از فکر و خیاله، ولی خالی از کلماتم. هیچی برای گفتن ندارم. مطلقاً هیچی.

توی سرم پر از فکره ولی خالی از کلماتم. هیچی برای گفتن ندارم. مطلقاً هیچی.

ولی واقعیتش اینه که ما از همون اولش هم سوار کشتی‌های متفاوتی شده بودیم.

نوشته:« ناراحت کننده بود اما زندگی جریان داشت.»

آدمی‌زاد از کجا بدونه زندگی چی واسش خواب دیده.

غم‌انگیزه؛ ولی بهار ما گذشته شاید.

بعضی چیزا تو زندگی مث اون خانم زیباییه که دستشو تو یه مجلس رقص دراز میکنه، یه مرد خوش‌شانس دستشو میگیره و یه تانگوی پرفکت رو تجربه میکنه. میدونی؟ یه باره. اگر دستشو نگیری، خب.. تموم میشه! شانست رو برای همیشه میبازی.

من خیلی تلاش کردم تا فهمیدم باید خودم رو انتخاب کنم حتی با وجود اینکه دلتنگتم.

این نامه را به این خاطر برایت می‌نویسم که خبر بدهم دارم رهایت می‌کنم، تو را از خودم جدا می‌کنم. خوشحال باش و دیگر هرگز به دنبالم نگرد. - ‏از نامه‌های فریدا کالو به دیه‌گو ریورا

آدمی‌زاد تو یه برهه‌ای از زندگیش بالاخره متوجه می‌شه که علی رغم تلاش‌های زیادش، زورش به خیلی چیزا نمی‌رسه.

از من به شما نصیحت؛ هرچقدر کم‌تر بدونید، کم‌تر اذیت می‌شید و بیش‌تر به نفعتونه.

تشخیص نقطه‌ی شروع سخت و پذیرش نقطه‌ی پایان تلخه.

چی بگم والا؛ رقص آخره دیگه.