معکوس

چون پول نداشته بقیشو بسازه

بگم میون فیلمش بین ۲ صحنه هاش ۱‌.۵ سال فاصله بوده؟

مستنداش فیلماش نیست که

آقا‌کوبریکمون‌تموم‌نشد.

#ببینیم_یا_نه Eraserhead «لینچ با ما چه کرد-بخش اول» سال ۱۹۲۷ کتاب نادیا از آندره برتون منتشر شد و ژانر سورئال مستقیم و غیرمستقیم دنیا رو تسخیر کرد. برتونی که اگر نبود شاید خیلی از بزرگ‌های ادبیات نبودن. اما این تاثیر خیلی غیرمستقیم بود و امروز شما چیزی از نادیا خیلی نشنیدید. سال ۱۹۲۸ سالوادور دالی فیلم سگ اندلسی رو به کارگردانی لوئیس بونوئل بیرون داد نگاه سینما هم به این ژانر تغییر کرد اما باز هم فراگیر نشد. تا اینکه دیوید لینچ جوون این فیلم رو ساخت. فیلمی که ۷۰ برابر بودجه خودش رو برگردوند و البته زبان جدیدی تو سینما ابداع کرد. اون استاد ترس، سورئال و تصویرهای نامتعارف آمریکا شد و باعث شد جهان جدیدی تو زبان هالیوود با این فیلم شکل بگیره. فیلمی که راجع به تجربه شخصی لینچ از پدر شدنه. شاید تو ژانر سورئال شاهکار مطلق نباشه اما قطعا از موثرترین‌هاست. 🏷️ ژانر: سورئال سال ساخت: ۱۹۷۷ 🏆جوایز: هیچی) 👤 کیا ببین؟: کسایی که با سورئال و دنیای کافکایی ارتباط برقرار می‌کنن ⏱️ ریتم: تقریبا خیلی کند با چاشنی دلهره 📦 حجمش: ۱ ساعت و ۲۹ دقیقه 🌙 بهترین موقع دیدنش: وقتی دلت رویا می‌خواد 💬 نظر آخر: به دنیای لینچ خوش‌اومدید.

خب اینم یه مسیر جدید قشنگ انجمن ادبی دانشگاه

امتحان دارم دیگه باید برم مراقب خودتون باشید

من می‌گم شما فقط بیان کن. متقاعد شد که چه عالی نشد هم فدای سرت ولی اینکه زور بزنیم کسیو متقاعد کنیم شاید ایده جالبی نباشه

‌ مثلا من از دیروز نشستم دارم یکیو درباره یه موضوعی متقاعد میکنم ، بنظرم تفکرم درسته از خیلی جهات ولی مرسوم جامعه ما نیس ، بنظرت ارزش داره برای انتقال و تحمیل این تفکرات تلاش کرد؟یا اشتباهه؟

می‌فهمم ولی می‌صرفه

‌ https://t.me/reverse131313/29040 از یه طرف طرز دید بعضیا (مثل خودم) طوریه که انقدر آنرمال و نامتعارفه که نمیشه برا حداقل ۹۰ درصد آدما بیانش کنی و باید سربسته بمونه

‌ چقدر همتون قشنگ حرف میزنین پس چرا من مثل خنگ ها فقط گوش میدم

بهترین کار:

‌ فکر میکنم امروز من نسبت به همه شماها متفاوت بوده ، صب رو با اجرای حکم (ت*ا*ز*ی*ا*ن*ه) بابت دلسوزی کردنم نسبت به آدما شروع کردم و بجای اینکه ازش درس بگیرم چند ساعت یه حرکت دیگه رو از سر دلسوزی انجام دادم و حال خودم را نادیده گرفتم و از اون به بعد هم دارم خیلی بی حس واسه خودم رالف میبینم و این دنیا و درد های جسمی و روحیش برام هیچ معنی نداره

من کاملا موافقم و گفتم که «مرضه»

‌ شاید اصلا مسئله این نباشه که رنج‌هاتون رو رها کنید، شاید باید این انتظار رو رها کنید که رنج، تنها مدرک ارزشمند بودن مسیرتونه. ننویسنده عزیز رها کردن رنج، بی‌اعتبار کردن سختی‌هایی که کشیدین نیست. اتفاقا یعنی اجازه بدین اون سختی‌ها کارشون رو کرده باشن. زخمی که خوب می‌شه، تاریخ ایجادش پاک نمی‌شه، فقط دیگه لازم نیست هر روز خون‌ریزی کنه تا ثابت کنه زخم بوده. بنظرم بعضی چیزها قرار نیست تا ابد باهامون بمونن تا ثابت کنن واقعیییی بودن. بعضی دردها فقط میان که چیزی رو تو ما عوض کنن، وقتی کارشون تموم شد، نگه داشتنشون دیگه احترام به گذشته نیست، فقط ادامه دادن همون زخمه که من بهش میگم ظلم به الانمون.

بعیده خیلی بعیده.

‌ https://t.me/reverse131313/29032 شت. میشه بهش گفت آزادی روح؟ هیچ چیز نرنجونتش، هیچ دغدغه ای نداشته باشه. آزاد آزاد

سوال منم همینه.