معکوس

خب قراره یه سفرنامک مشهد بنویسم. بعد از نمی‌دونم چند ساعت رانندگی رسیدم مشهد.

به من گفت: «واقعیت اینه که تنها چیز ثابت درونت ناپایداریه. و به شکل عجیبی با اعتماد به نفس زیاد از این ناپایداری دفاع می‌کنی. هروقت هم راجع بهش باهات حرف می‌زنیم دلت می‌خورد ما رو هم با خودت بکشی تو چاه. ولی خب حداقل کسل کننده نیستی. به شکل عجیبی تهاجمی و غیرکسل‌کننده‌ای!»

Honestly though, the only consistent thing about you is inconsistency—with confidence. Which is kind of impressive, in a chaotic-energy way. But hey, at least you’re not boring. If anything, you’re aggressively un-boring.

نتیجه اخلاقی: راجع به هیچ‌کدوم از داستانات تا تموم شدنشون با هیچ‌کس حرف نزن تا تموم بشه. راجع به هر داستانی قبل تموم شدنش حرف زدم تموم نشده باقی موند.

بیاید براتون داستان می‌فرستما

نمیاید؟

نسازیم که نمی‌شه

‌ موجودات جالبی هستیما بر اساس شخصیت و امیال خودمون یکسری ایده‌ال ها می‌سازیم و توی آدما دنبالش میگردیم (یا قبلا میگشتیم) این قفله واقعا احتمال پیدا شدن اون یکیِ خودمون حتی ۱ درصد هم کمتره.

ببینید کلا همه چی تکراریه یعنی از پایه ثابته چیزی که بامزش می‌کنه و دوست‌داشتنی اینه که ما رنگ خودمون رو روش بزنیم چشمای خودمون رو در اختیارش بذاریم ماییم که زندگی رو با تموم بدبختیاش ادامه‌دار می‌کنیم چون هویت خودمون رو بهش می‌دیم

نارنگی. فقط نارنگی https://t.me/reverse131313/28323

‌ امروز داشتم یه پلی لیست گوش میدادم تو یوتیوب و بعد شروع کردم کامنتای زیرش رو خوندم و واقعا بیشتر از اون موزیک حرف برای گفتن داشت وااااقعاااااا عجیبه که میبینی مثلا ۵ سال پیش یه شبی یه آدمی داشته دقیقا همین موزیک رو گوش میکرده و به یه چیزی فکر میکرده که اونو نوشته

‌ لابیرنت همون چرخه کسل کننده زندگی

‌ از نظرت لابیرنت راه خروجی داره؟

یه زمانی فکر می‌کردم باید یه آدم پیدا کنم که حتی اون حقیقت خیلی مخفی رو هم بهش بگم. متاسفانه جواب نمی‌ده. یه حقیقت نگفته همیشه لازمه.

‌ امروز یه نتیجه‌ی کوچیک از اورثینکام گرفتم گفتم با شماهم درمیون بذارم. (ممکنه فکت نامحبوب باشه حتی ولی خب) همیشه پای یه دروغ وسط هست. وسط پاک‌ترین احساس، میون خالص‌ترین حرفا، تو عمق قشنگ‌ترین نگاه. ما آدما همیشه یه چیزی داریم برای نگفتن، نه برای اینکه درست نباشه گفتنش؛ برای اینکه تمام جلوه‌ای که از خودمون نشون دادیم و میبره زیر سوال. فقط نباید دلخوش کرد چون اون تناقضی که پنهان شده بلاخره یه روزی خودشو نشون میده.

کتاب بدی که نیست کتاب خوبیه داستایوسکی (طبق تلفظ درستی که دوستان گفتن) کتاب بد نداره ولی همههههه خوندنش اینکه یه چیزیو همههههه بخونن هم بد نیست اینکه همههههه حس کنن باهاش چه کتاب‌خوان خفنین بده به‌خاطر سادگیش و اسم بزرگ نویسنده عین بمب ترکید بخونیدش مثل اسمش روشنه

‌ نظرت راجب کتاب شب های روشن چیه گل

به تهش فکر می‌کردم.