مـحرذ

«روضه‌ات را حسنت خواند، حسین ریخت به هم!»

آدمی‌زاد می‌میره؛ اون‌جا که می‌فهمه قراره تا موعد معینی، از دست بده ولی هیچ کاری ازش برنیاد‌. اون‌جا که یه‌بار از انتظارِ «اتفاق» می‌سوزه و هرچی به عقب فرار می‌کنه بهش نزدیک‌تر می‌شه؛ بار دیگه هم از خود «فقدان». که‌انگار فرصت ترسیدن از ترس رو پیدا نکرده، یه‌راست وارد بُهت و اندوه بعدش بشی.

تقصیر خودته و اینجا قسمت ترسناکشه.

معمولاً برای آدمی‌ هیچ‌چیز به اندازه‌ی کافی‌ش کافی نیست.

جهت این‌که اگه می‌خواید از نتیجه‌ی انتخاب رشته‌تون بگید‌: https://t.me/HarfinoBot?start=7a0701f8409ebdb

آدمی‌زاد رو لحظه‌هایی از پا درمی‌آره که نه عقلش می‌پذیره ادامه بده و نه قلبش طاقت می‌آره بذاره بره.

نوشته: «بزرگسالی اون‌جاست که بین شعله‌های گاز یکی رو بیش‌تر از بقیه دوست داری.» دیدم راست می‌گه.

جبران می‌کنم رو از درستش می‌کنم بیشتر دوست دارم، جبران می‌کنم یک نوع پذیرش خطای محبوبی داره.

به این فکر می‌کنم که نه داشتن خوشبختی می‌آره، نه نداشتن بدبختی؛ زندگی یعنی دائم سپری‌کردنِ بین داشتن و نداشتن.

«آدمی‌زاد تا درد نکشیده باشه، نمی‌تونه درد رو بنویسه.»

اما دنیا رو دل‌تنگ‌ها به دوش گرفتن.

گاهی هم بیا از بیرون به خودت نگاه کن که یه‌وقت شبیه اون کسی که هیچوقت دلت نمی‌خواست بشی نشده باشی.

فکر می‌کنم نسل ما ناصبور نیست؛ فقط خیلی برای رسیدن عجله داره و این هم، خیلی وقت‌ها دست خودمون نیست.

«هنوز» رو بیشتر از «دیگه» دوست دارم. «هنوز» ادامه داره، تموم نشده، امید توش هست ولی «دیگه» مرز داره، خط می‌کشه پشت خودش، می‌خواد یه چیزیو از یه چیز دیگه جدا کنه.

تا می‌گم «نوبت ما هم می‌شه» یادم می‌آد: مگه اصلاً نوبتیه؟

خیلی عجیب نیست که ما وجود داریم و این ذاتاً درد داره؟

به خودت تلقین کن که شخصیت اول داستانی تا بتونی به خودت یادآوری کنی: ادامه بده لعنتی، تموم امیدها به توئه.

طرف کل آگاهی‌ش از «مکانیزم ماشه» اینه که "آخ‌جان قراره این‌بار نوبت مکانیزم ما شه"، بعد واسه ما داستان می‌گه.