کتـابِ ناتمـومِ نویسنده

• 𝖳𝗁𝖾 𝐀𝗎𝗍𝗁𝗈𝗋'𝗌 𝐂𝗁𝖺𝗅𝗅𝖾𝗇𝗀𝖾 𝖺𝖿𝗍𝖾𝗋 𝖺 𝗅𝗈𝗇𝗀 𝗍𝗂𝗆𝖾 با ارسال این پیام داخل خانه‌های زیباتون و قرار دادن آیدی‌هاتون (میتونید در ناشناس هم بفرستید)؛ بر اساس احساسی که از اکانت‌های شما دریافت میکنم: - ابتدا دو به دو با یکدیگر جفت میشید. - دیالوگی از یک کتاب با توجه به زوجتون تقدیم میکنم. (کتاب شامل تمامی ژانرها و دسته‌های مختلف آن‌ها میشن.)

چالش محدودیت دارد و مقداری زمان‌بر هستش، از صبوریتون سپاسگزارم؛ به وصیت‌نامه عشق سر بزنید.

درحال حاضر همونطور که میدونید اکانت قبلی من در دسترس نیست؛ قصد دارم فعلا در این مکان جدید به فعالیتم ادامه بدم تا خودم بتونم با برگه‌ها در ارتباط باشم. ادمین‌های عزیزی که در کتاب حضور دارید، ممنون میشم این پیام رو داخل چنل‌هاتون بفرستید، همینطور در ناشناس جدید بهم اطلاع بدید تا به چنل‌هاتون برگردم. https://t.me/thewilloflove

پارت سوم و چهارم وصیت‌نامه عشق؛ امیدوارم از خواندنش لذت ببرید، شنوای نظرات شما برگه‌های عزیز هستم. t.me/HidenChat_Bot?start=5735379785

«سونگهون، اگه پریزادها واقعاً افسانه هستن، پس چرا هر بار که تو رو می‌بینم، حس می‌کنم به چیزی بیشتر از یک رویا دست پیدا کردم؟ تو چیزی فراتر از خیال منی، تو همون واقعیتی هستی که زندگی رو برام قشنگ‌تر می‌کنه.» #وصیت‌نامه‌عشق

از نویسنده اجازه گرفتم شاید یه نامه کوچیک برای این هیسونگ نوشتم

کنجکاوم ببینم شخصیت‌ها از دید شما چطورین

@october17_bot برگه‌ها، اگر هستید بیاید عکس/ فیلمی که از نظرتون وایب هر کدوم از کارکتر‌های وصیت‌نامه رو بهتون میده رو برام بفرستید

خواستم یک نما از هیسونگ وصیت‌نامه رو نشونتون بدم.

𝖨 𝗐𝗂𝗅𝗅 𝗇𝖾𝗏𝖾𝗋 𝖻𝖾 𝖺 𝗉𝗈𝖾𝗆, 𝖡𝖾𝖺𝗎𝗍𝗂𝖿𝗎𝗅𝗅𝗒 𝗐𝗋𝗂𝗍𝗍𝖾𝗇 𝖺𝗇𝖽 𝖼𝗈𝗆𝗉𝗈𝗌𝖾𝖽 𝖨 𝗐𝗂𝗅𝗅 𝗇𝖾𝗏𝖾𝗋 𝖻𝖾 𝖺 𝗌𝗈𝗇𝗀, 𝖬𝖾𝗆𝗈𝗋𝖺𝖻𝗅𝖾 𝖺𝗇𝖽 𝖼𝗁𝖾𝖾𝗋𝖿𝗎𝗅 𝖨 𝗐𝗂𝗅𝗅 𝗇𝖾𝗏𝖾𝗋 𝖻𝖾 𝖺 𝗇𝗈𝗏𝖾𝗅, 𝖢𝗈𝗁𝖾𝗋𝖾𝗇𝗍 𝖺𝗇𝖽 𝖽𝖾𝖼𝖾𝗉𝗍𝗂𝗏𝖾 𝖨 𝗐𝗂𝗅𝗅 𝖻𝖾 𝖿𝗈𝗋𝖾𝗏𝖾𝗋 𝗎𝗇𝗐𝗋𝗂𝗍𝗍𝖾𝗇, 𝖳𝗁𝖾 𝗁𝖺𝗅𝖿-𝖿𝗂𝗇𝗂𝗌𝗁𝖾𝖽 𝗌𝗍𝗈𝗋𝗒, 𝖠 𝖿𝗈𝗋𝗀𝗈𝗍𝗍𝖾𝗇 𝗆𝖾𝗅𝗈𝖽𝗒 𝗍𝗁𝖺𝗍 𝗈𝗇𝗅𝗒 𝗒𝗈𝗎 𝖼𝖺𝗇 𝗌𝖾𝖾; 𝖲𝗁𝖾𝗋𝗅𝗒

-Ever since u dropped into my life , its like i put on glasses , its just i cant tell if its blurry or ..clear.

My Isha

‌‌                      ‌ ‌ ‌ ‌ ‌𐇲 ڪابـوسِ 𝟑𝟏 دسـامبـر 𐇲      ོ   ‌جـانانـم، آخـر چگـونه نامـت را آورم؟ آیا اصلا این بنده گنه‌ڪار و مخدوش اجازه دارد نام معـبود خود را به زبان بـیاورد؟ چه‌شد ڪه به اینجا رسیـده‌ایم جـانم؟ به یاد داری؟ آخـرین دیداری را ڪه دسـتان سـردت پـذیرای نوازش‌های گـاه و بی گـاه من در آن بـوران بودند. زمانے را ڪه به ظـرافـت دانـه‌هایِ سپـید برف بر رخت سفید رنگـِ جنگـل ڪاج‌های سر به فـلڪ ڪشیده به خـواب رفـته و سـرخـےِ وجودت سفیـدیِ برف را از میان می‌برد. هرگـز متوجـه نشـدی ڪه چقـدر صـدایت زدم، چقـدر دویدم، تا به چه میزان دسـتم را به سمـتت دراز ڪردم، تقـلاهایم‌ و اشڪ‌هایم.. هیچ ڪدام را ندیدی جـانـا! ندیدی چـه بر سـرم آمـد، هرگـز ندیدی ڪه چه بـلاها به سرم آوردند و چـگونه عذاب ڪشیدم. آری، ندیدی قـامت بی‌جانـت چـطور آتـش دوزخ را بـرای این گـنه‌ڪار شـوریده حـال شعـله‌ور می‌ڪرد. ‌ ོ ‌’’ ‌ایـستـاده در رویـایـے دروغـین ‌ ‌ ‌ ‌در مـیان امـواج ‘‘ོ