Imaginative wizard‌ ☕

می‌خوام شکست نفسی بکنم

شاید برای همین است که بی‌تاب خاموشی همیشگی شده‌ام... در گمان‌هایی از ذهنم می‌دانم که آن پوچی با یاد تو مقدس می‌شود

شاید تنها راه آرامش همین بود که با یاد تو سر کنم اما روزها چنان روشن است که تاریکی خیال برگی از مرگ به نظر می‌رسد

دنیا را پر از حصار و دیوار بود اما زمانی که از یاد تو چشم بستیم دیگر حتی یک خار جانمان را نخراشید گویی که سوا از این تن هستیم... تکه‌ های گمشده‌ای از تو که با یاد تو بر آرامش می‌رسند

کلاس ادبیات امسال یه همچین حسی داشت

می‌شود همانجا خاکم کنی تا همیشه در آرامش باشم؟

شب هایی که بی‌خواب و پریشانم در خاک آنجا دراز میکشم گویی که مرده‌ام اما بین خودمان باشد آن موقع زنده ترین آدم دنیا هستم

و حال آن خانه پر از گرد و خاک است دست آخر خودم آجر به آجرش را خراب کردم دیگر خانه‌ای نیست اما من همچنان خانه را می‌بینم

واقعا چیزی مهم تر از مرگ بود؟

آری دلم در روزهای پیشین مانده در روزهایی که خیال هایم گرما بخش بودند روزهایی که مو شانه میزدم آنقدر که شانه از دستم تکه‌تکه شود دلم برای آن خانه کوچک تنگ شده که تنها من بودم و تو خانه را کوچک می‌گفتیم اما برای ما کافی بود برای من و تو چرا که برای خودمان ساخته بودمش

بعد ققنوس فهمیدم ایده های من فقط پیش خودم عزیزن

خودم دلم میخواد یه اثری رو منتشر و بعدش کناره‌گیری کنم

بوش میاد؟

به هرحال این رو فوروارد کنید بگید سال جدید چی دلتون میخواد بدست بیارین

امسال با شعار دیلیت زندگی ✨

سال قبل اینجا دوست‌داشتنی بود (دیلیتش نکردم)

حتی برف هم نبارید برای من- مشخصه قشنگ چه سالی قراره بشه

حال ببینید که من می‌نوشتم و می‌گفتم اما برام کدام شنوا؟

و افسوس بر این دست به هربار بنویسد و بنویسد اما جوابی نگیرد بنویسد و بنویسد اما در گوشه‌ای خاک بخورد بنویسد و بنویسد اما حتی از این تنگی رها نشود بنویسد و بنویسد تا شاید فردا نگویند چرا هیچ نمی‌گفتی