Imaginative wizard‌

احساسات من به دانشگاه در یک کلمه:

Uni core:

برای این دنیای معمولی و مزخرف زیادی خوشگل بود

این تابستون رو مفید اعلام می‌کنم از اون‌جایی که تونستم ۲۰ تا کتاب رو تموم کنم. هر موقع که بتونم می‌خوام این‌جا راجبشون حرف بزنم

می‌دونم این اتفاق نمیوفته ولی اگه یه روزی این رو یکی پیدا کرد گفت عرفانی و برای خداست بهش 👍 بدین، ممنون✨

گفت فراموشم کردی؟ اما من هرروز خشک شدن گل‌هایش را تماشا می‌کردم برگ‌های خشکش را دوباره سرهم می‌کردم تا گلش پرپر نشود آن‌ها را کنار تخت همراه خودم می‌خواباندم تا اولین و آخرین بویی که می‌شنوم از طرف او باشد تا وقتی که می‌خوابم با انگیزه، عمیق نفس بکشم برای تنها همدمی که حال کنارم نبود اما باز هم تنها کسی بود که داشتم تنها شنوای حرف‌هایم گل‌هایی بودند که رفته‌رفته می‌مردند اما باز هم اصرار به زنده نگه داشتنشان داشتم نمی‌خواستم روزها آن‌قدر بیایند و بروند که آخرین یادگاری هم در یادم نماند می‌خواستم هرطور که شده او را کنار خودم حبس کنم تا روزی که شاید روزگار ما را دوباره به دیدار یکدیگر برد پس می‌پرسید فراموشش کردم؟ نه چطور می‌توانستم عطری که هر نفس او را استشمام می‌کنم و آوایی که مرهم روزهای پر از سایه بود را فراموش کنم؟ او تنها یادی هست که فراموش نمی‌شود او چشمی برای دیدن هرروز و زندگی کردن هر لحظه است پس چطور آن را فراموش کنم؟ @Imaginativewizard

هیچوقت نمی‌فهمی چقدر نمی‌تونستی نفس بکشی تا وقتی که یک‌بار نفس کشیدن رو بهت نشون میدن و بعد تو کل زندگیت رو صرف این میکنی که بتونی دوباره نفس بکشی

Bare minimum even for besty😔✨

My personal chef! 👩‍🍳💅

عشق اون‌قدر کلمه محکمی بود که برای ضعیف کردنش هزاران و هزاران بار بهش نفرت دادن و به هر چیز تنفرانگیزی رو بهش نسبت دادن اما باز هم، ذره‌ای نتونستن زشت و اشتباه جلوش بدن

من عاشق موهاش هستم عاشق تار به تارش هستم وقتی که دور تا دورش رو طوری گرفتن که انگار توی آغوش موهاشه عاشق عطریم که روی موهاشه و برای حس کردنش باید محکم بغلش کنم و وقتی که این‌طوری بغلش کردم، باید چشم‌هام رو ببندم و عطرش رو توی ریه‌هام بکشم. طوری که تا مدت‌ها بوش رو بی‌هوا حس کنم و دوباره حس کنم توی بغلمه دوباره و دوباره گرمی آغوشش رو حس کنم بیشتر از همیشه، طوری دلتنگش بشم که هوایی رو بغل کنم که من رو یاد اون می‌ندازه

یه کاری با من کرد که حتی دلتنگ روزهای بد گذشته بشم

ایران داره من رو رفته‌رفته پژمرده‌‌تر می‌کنه

یه روزی می‌رسه که من همه‌چیزی دوست داشتم رو همراه خودم می‌برم طوری که دیگه اون‌ها دیگه وجود نخواهد داشت اون تیکه از اون‌ها که من دوستشون داشتم همراه من، به هرگوری که توش دراز می‌کشم، کشیده می‌شن و اون‌جا دیگه مکان شخصی برای منه، دنیای شخصی‌ای فقط برای من.

Secret garden ✨

دیگه توضیح نمیدم که چه حالی دارم؛ همین که ایرانم کافیه، نه؟!